I SA/Po 792/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Protokolant: sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi [..] i [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], ustalił M. S. i K. S. (dalej jako: "podatnicy" lub "skarżący") łączne zobowiązanie pieniężne w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym za 2017 r. od nieruchomości położonej w obrębie wsi [...] (działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...]), w kwocie [...]zł, w tym: 1. podatek rolny w kwocie [...]zł za grunty orne (klasa IVa), 2. podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł za: - budowle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą inną niż rolnicza (podstawa opodatkowania [...] zł x 2% = [...] zł); - grunty związane z działalnością gospodarczą inna niż rolnicza (podstawa opodatkowania [...] m2, stawka [...] zł/m2 = [...] zł). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznał: słupy oświetleniowe o wartości [...] zł, wagę samochodową (wpisaną do ewidencji środków trwałych) o wartości [...] zł, płot betonowy o wartości [...] zł oraz plac utwardzony kostką brukową o wartości [...] zł. Wymiaru podatku od nieruchomości za budowle lub ich części związane z prowadzenie działalności gospodarczej dokonano zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 - w skrócie: "u.p.o.l.") w związku z ustaleniami dotyczącymi wartości budowli poczynionymi w trakcie przeprowadzonego postępowania podatkowego. Z kolei przy ustaleniu podatku od nieruchomości za grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej ([...] m2) wzięto pod uwagę ustalenia wynikające z opinii z dnia 3 marca 2017 r. biegłego geodety P. M. dotyczącej powierzchni gruntów, którą podatnik wykorzystuje na działalność gospodarczą inną niż działalność rolnicza tj. eksploatację złóż kruszywa naturalnego, zbierania odpadów lub inną. W odwołaniu z dnia [...] r. podatnicy zaskarżyli powyższą decyzję w części dotyczącej uznania za budowlę słupów oświetleniowych i płotu betonowego, zarzucając jej naruszenie art. 3 pkt 3 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. - w skrócie: "P.b."). Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pełni powielił ustalenia i rozważania organu I instancji, co do podmiotu i przedmiotu opodatkowania oraz stawek podatkowych. Odnośnie podniesionych w odwołaniu zarzutów SKO stwierdziło, że betonowe ogrodzenie otaczające teren, na którym podatnik prowadzi działalność gospodarczą oraz infrastruktura oświetleniowa w postaci betonowych słupów z zamontowanym oświetleniem, stanowią urządzenia budowlane funkcjonalnie związane z obiektami budowlanymi posadowionymi na terenie działek podatnika, tj. wagi samochodowej czy placu utwardzonego zapewniających właściwe prowadzenie działalności gospodarczej poprzez odgrodzenie terenu tej działalności od innych terenów, jej zabezpieczenia, dozorowania oraz oświetlenia. W związku z tym SKO uznało, że zarówno betonowe ogrodzenie jak i infrastruktura oświetleniowa w postaci betonowych słupów z zamontowanym oświetleniem stanowią budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów u.p.o.l. i wobec tego podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W skardze z dnia [...] r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. S. i K. S. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji SKO w L. w części i umorzenie w tym zakresie postępowania, z uwagi na naruszenie przez SKO przepisów u.p.o.l. i postępowania. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że w pełni podtrzymują swoje wnioski i twierdzenia zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a zatem, że kwestionują tę decyzję w części dotyczącej uznania za budowlę słupów oświetleniowych i płotu betonowego, zarzucając jej naruszenie art. 3 pkt 3 i 9 P.b. Ponadto skarżący zarzucili, że SKO powinno przeprowadzić na nieruchomościach wizję lokalną z udziałem biegłego celem oceny usytuowania lamp i płotu oraz określenia ich konstrukcji i sposobu zamontowania. Zdaniem skarżących, to czy płot betonowy i słupy oświetleniowe są związane z obiektami budowlanymi, tj. wagą samochodową i utwardzonym placem i zapewniają możliwość użytkowania tych obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem do prowadzenia działalności gospodarczej powinno wynikać z treści protokołu z przeprowadzonej wizji przez organ I instancji oraz dołączonych do niego zdjęć. W ich przekonaniu, organ w oparciu o lakoniczny protokół i zdjęcia nie wyjaśnił wyczerpująco w sposób faktyczno-prawny przedmiotu sprawy, czym naruszył przepisy procesowe. W ocenie skarżących, słupy oświetleniowe i betonowe ogrodzenie znajdujące się na nieruchomościach będących ich własnością nie można uznać za budowle i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę SKO w L. podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym akcie, i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, którą Sąd rozważał w ramach sądowej kontroli zaskarżonego aktu na podstawie kryterium zgodności z prawem, była zasadność dokonania przez organ podatkowy podatkowoprawnej kwalifikacji urządzeń technicznych i obiektów (ogrodzenie w postaci płotu betonowego i słupy oświetleniowe, jako infrastruktura związana z funkcjonowaniem składowiska odpadów), jako budowli podlegających opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów podatkowych. Jak trafnie wskazano w orzecznictwie, rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., I FSK 579/16; wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 września 2014 r., I SA/Bd 682/14). Dokonując oceny wskazanych zarzutów kwalifikowanych jako naruszenia przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi tu o pewne wady stosowania przez organy regulacji proceduralnych, które mogą polegać na: - niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji, - uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień, - błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 529). Wszystkie wymienione wyżej postaci naruszeń, muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania skarżący kwestionują ustalenia faktyczne organów, w tym niepodjęcie niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżących organ odwoławczy winien przeprowadzić na nieruchomości wizję lokalną z udziałem biegłego celem oceny usytuowania lamp i płotu oraz określenia ich konstrukcji i sposobu zamontowania. Według skarżących, to czy płot betonowy i słupy oświetleniowe są związane z obiektami budowlanymi, tj. wagą samochodową oraz utwardzonym placem i zapewniają możliwość użytkowania tych obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem do prowadzenia działalności gospodarczej, powinno wynikać z treści protokołu z przeprowadzonej wizji przez organ I instancji oraz dołączonych do niego zdjęć. W ocenie skarżących, organ I instancji w oparciu o lakoniczny protokół i zdjęcia nie wyjaśnił wyczerpująco w sposób faktyczno-prawny przedmiotu sprawy, czym naruszył przepisy procesowe. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, podnieść należy, że punktem wyjścia dla analizy reguł postępowania podatkowego jest zasada wyrażona w art. 120 O.p. zgodnie z którą, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stanowiąca konkretyzację normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP. Zgodnie natomiast z art. 125 § 1 O.p. organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Należy podkreślić, że w myśl art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przepisy te stanowią konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 O.p. poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. W polskiej procedurze podatkowej obowiązuje wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 O. p. zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11, LEX nr 1269916). Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei na podstawie powołanego już art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie zaś z art. 192 O.p. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 210 § 4 O.p. - co do zasady - zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 O.p. zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że brak jest uzasadnionych podstaw do twierdzenia o naruszeniu przez organy podatkowe przepisów postępowania, które skutkowałoby błędnym ustaleniem okoliczności faktycznych. Jak wynika z akt administracyjnych, organ I instancji przeprowadził oględziny nieruchomości w dniu 17 stycznia 2018 r., sporządzając protokół i szczegółową dokumentację fotograficzną (k. 36-38), a następnie skierował do skarżących wezwanie z dnia 13 lutego 2018 r. do złożenia stosownych wyjaśnień (k. 70 ). Organ wykorzystał te wyjaśnienia przyjmując m.in. do ustalenia podstawy opodatkowania, wskazane przez skarżących wartości poszczególnych budowli i urządzeń. Ponadto organ wykorzystał w sprawie opinię biegłego geodety z dnia 3 marca 2017 r. (k. 110), na podstawie której ustalił powierzchnię tej części nieruchomości, która jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu tak ustalone okoliczności pozwalały organom na rozstrzygnięcie sprawy bez zasięgania wiadomości specjalnych, szczególnie w sytuacji, w której przesłanka trwałości związania z gruntem, nie miała decydującego znaczenia dla prawnopodatkowej kwalifikacji spornych urządzeń (o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że kwestia dopuszczenia dowodu z opinii biegłego pozostawiona została ocenie organu podatkowego, albowiem użyte w przepisie z art. 197 § 1 O.p. słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego, a granice korzystania z tej swobody wyznacza zasada prawdy obiektywnej, gdyż to z niej wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Organ podatkowy obowiązany jest wykorzystać ten środek dowodowy w sprawie o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się wiadomościami specjalnymi (wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 marca 2014 r., I SA/Kr 1753/13). Uznając zatem, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny, który Sąd przyjmuje jako własną faktyczną podstawę rozstrzygnięcia, Sąd rozważył, czy organy naruszyły znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Przede wszystkim należy wskazać, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są m.in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). W art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlę na potrzeby ustawy podatkowej zdefiniowano jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Odesłanie do "przepisów prawa budowlanego" oznacza wyłącznie odesłanie do przepisów P.b. Ten akt definiuje pojęcie obiektów budowlanych poprzez definicję zakresową pełną, wskazując, że są nimi budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 P.b.). Jednocześnie w definicji budowli (art. 3 pkt 3 P.b.) ustawodawca wyraźnie wskazuje, że wymienione przez niego w katalogu rodzaje obiektów budowlanych stanowią grupy rozłączne, każdy obiekt budowlany może być zaliczony tylko do jednej z kategorii – budynków, budowli lub obiektów małej architektury. Budowlą jest bowiem tylko taki obiekt, który nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury. Urządzenia budowlane to zgodnie z art. 3 pkt 9 P.b. urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Budowlę zdefiniowano w P.b. poprzez definicję zakresową niepełną, nie wskazuje ona bowiem w definiensie wszystkich elementów z danego zakresu, a ogranicza się jedynie do wyróżnienia przykładu tych elementów (używając słowa "w szczególności"). W wyroku TK z dnia 13 września 2011 r., P 33/09 uznano, że o ile w prawie budowlanym dopuszczalne jest przyjęcie, że definicja budowli zawiera niepełny ich katalog, o tyle w sytuacji, gdy definicja ta ma mieć zastosowanie w prawie podatkowym, taka wykładnia jest niedopuszczalna. Za budowlę w rozumieniu przepisów u.p.o.l. należy zatem uznać taki obiekt budowlany, który został jednoznacznie wskazany w definicji budowli bądź w innych przepisach P.b. Obiekt ten (budowla) musi przy tym stanowić całość techniczno-użytkową. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że budowlę określono w P.b. jako obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i przyłączami. Określenie "całość techniczno-użytkowa" odnosi się, jak wskazuje kolejność użytych słów, do budowli jako obiektu budowlanego, a nie do związku tego obiektu z urządzeniami i instalacjami. Całość techniczno-użytkową należy zatem rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki, nadawały się one w całości do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł służyć określonemu celowi (np. wyrok wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., II FSK 3311/15). Wychodząc z powyższych założeń, Sąd w pierwszej kolejności zauważa, że wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 P.b. wymieniono m.in. składowiska odpadów. Z załącznika do tej ustawy wynika ponadto, że do kategorii XXII zaliczono budowle w postaci: placów składowych, postojowych, składowisk odpadów, parkingów. W orzecznictwie wyrażono pogląd, według którego obiektem budowlanym jest plac składowy, m.in. jako utwardzona i ogrodzona przestrzeń (wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2017 r., VII SA/Wa 1898/16). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 25 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 992). przez składowisko odpadów rozumie się obiekt budowlany przeznaczony do składowania odpadów. Z kolei art. 25 ust. 3 tej ustawy stanowi, że magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że decyzją Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] r. (nr [...]), udzielono K. S. zezwolenia na przetwarzanie opadów na przedmiotowej nieruchomości (k. 116 akt admin.). Nie ma więc żadnych wątpliwości co do tego, że składowisko odpadów na nieruchomości skarżących jest budowlą (jako całość) w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. Organy podatkowe przyjęły natomiast do opodatkowania poszczególne urządzenia i obiekty, jako elementy tworzące składowisko (słupy oświetleniowe, waga samochodowa, płot betonowy, plac utwardzony kostką brukową). Takie podejście organów podatkowych znalazło akceptację w orzecznictwie. Za znajdujące uzasadnienie normatywne uznano, w konkretnych okolicznościach faktycznych, możliwość odrębnego opodatkowania utwardzonego placu i ogrodzenia (obiektów pomocniczych), tworzących wraz budynkiem magazynowym i połączonymi z nim urządzeniami technicznymi gospodarczą całość (wyrok NSA z dnia 11 marca 2016 r., II FSK 64/14). Należy zgodzić się z organami podatkowymi, że w judykaturze nie ma już wątpliwości co do kwalifikacji prawnej słupów oświetleniowych jako budowli, jeżeli są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (wyrok NSA z dnia 13 września 2012 r., II FSK 203/11; wyrok NSA z dnia 26 października 2017 r., II FSK 2695/15; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 czerwca 2017 r., I SA/Gl 480/17). Odnosząc się do argumentacji skarżących należy zwrócić tu uwagę, że przesłankę trwałości związania z gruntem ustawodawca zastrzegł jedynie dla wymienionych w art. 3 pkt 3 P.b. wolno stojących tablic reklamowych i urządzeń reklamowych. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut, że ta cecha ma istotne znaczenie przy kwalifikacji do budowli słupów oświetleniowych i betonowego płotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzono ponadto, w kontekście definicji zawartej w art. 3 pkt 9 P.b., że urządzeniem budowlanym jest ogrodzenie zapewniające użytkowanie danego obiektu budowlanego, które bez tego obiektu nie spełniłoby swojej funkcji technicznej. Podkreśla się także, że ogrodzenie działki już zabudowanej jest urządzeniem technicznym związanym z istniejącymi na działce zabudowaniami. Ogrodzenie pełni wówczas rolę służebną, wynikającą ze związku funkcjonalnego pomiędzy istniejącym obiektem budowlanym a powiązanym z nim ogrodzeniem (wyrok NSA z dnia 23 lutego 2018 r., II OSK 1879/17; wyrok NSA z dnia 6 października 2015 r., II OSK 231/14; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., II OSK 14693/16). W podsumowaniu przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy podatkowe zgromadziły w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując (bez istotnego naruszenia przepisów postępowania) prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), Sąd orzekł jak w sentencji.