VI SA/Wa 1561/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. B. kwotę 1520 (jeden tysiąc pięćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Sygn akt VI SA /Wa 1561/ 08 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), po rozpatrzeniu odwołania A. B. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia [...] lipca 2007 r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ stwierdził, że w dniu [...] stycznia 2007 r. w trakcie kontroli drogowej zatrzymano pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] prowadzony przez G. N., którym to pojazdem przewożono tacki. Z dokumentów otrzymanych w toku kontroli tj. umowy z dnia [...] czerwca 2006 r. wraz z aneksem oraz z protokołu przesłuchania kierowcy z dnia [...] stycznia 2007 r. wynika, zdaniem organu, że przedmiotowy pojazd znajduje się w prawnej dyspozycji skontrolowanego przedsiębiorcy tj. A. B. oraz A. B., natomiast kierujący pojazdem nie był zatrudniony przez przedsiębiorcę na podstawie umowy o pracę. W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie transport drogowy rzeczy był wykonywany w imieniu przedsiębiorcy A. B. wspólnika spółki cywilnej "M.". Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD stwierdził, że w aspekcie ustalenia adresata decyzji nie ma znaczenia, że kierowca pojazdu prowadzi działalność gospodarczą. Ustalenie stosunku prawnego łączącego kierowcę z przedsiębiorcą jest natomiast istotne przy określeniu czy był wykonywany przewóz na potrzeby własne. Organ wskazał, iż podmiotem kontrolowanym w niniejszej sprawie nie jest spółka cywilna M., ale dwaj przedsiębiorcy ją tworzący tj. A. B. oraz A. B. Nawiązując do okazanego w trakcie kontroli zaświadczenia o przewozach na potrzeby własne organ stwierdził, że nie stanowi uprawnienia do wykonywania transportu drogowego rzeczy przez odwołującego się bowiem zostało ono udzielone innemu przedsiębiorcy tj. A. B. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenie organu pierwszej instancji, że strona wykonywała transport drogowy, a wobec braku licencji na wykonywanie transportu drogowego zasadnym było nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Z decyzji organu pierwszej instancji znak [...] wynika, że na podstawie ustaleń przedmiotowej kontroli odrębną decyzją nr [...] nałożono karę w wysokości [...] złotych na drugiego ze wspólników spółki cywilnej "M." tj. A. B., natomiast trzecią decyzją nr [...] nałożył na oboje wspólników karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz z tytułu nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego. W skardze do tutejszego Sądu na powyższą decyzję GITD z dnia [...] kwietnia 2008 r. A. B., reprezentowany przez radcę prawnego zarzucił: 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej w stroną postępowania; 2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 92 ust.1 oraz art. 4 pkt 1,3 i 4 utd mające wpływ na wynik sprawy; oraz 3) naruszenie art. 28 k.p.a, 77 § 1 k.p.a, 107 §3 k.p.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konkluzji wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów zwrotu postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z umowy zawartej w dniu [...] czerwca 2006 r. między wspólnikami spółki cywilnej M.– A. B. i A. B. z kierującym pojazdem G. N. wynika, iż przewóz zlecono przedsiębiorcy tj. G. N., który jako przedsiębiorca zawodowo zajmuje się tego rodzaju przewozami, a zatem to ten podmiot powinien być adresatem decyzji. Ponadto zarzucono, że organ nie ustalił na czyją rzecz był wykonywany przewóz i nałożył karę za brak licencji na oboje wspólników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny. Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ postawił tezę, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy był A. B. Tymczasem w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1322/08, w której kontroli sądowoadministracyjnej była poddana decyzja nr [...] nakładająca karę w wysokości [...] złotych na drugiego ze wspólników spółki cywilnej "M." tj. A. B. organ stwierdził (na podstawie tego samego protokołu kontroli), że podmiotem wykonującym przedmiotowy przewóz była A. B. Z powyższego wynika, że ustalenia organu w tym zakresie są sprzeczne. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że decyzje organów orzekających obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, ponieważ nie został wyjaśniony stan faktyczny sprawy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Zdaniem Sądu, zaskarżone decyzje należało uchylić również z innych powodów. W ocenie Sądu, organ naruszył art. 28 k.p.a., co stanowi podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stronami postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust.1 utd są wszyscy wspólnicy spółki cywilnej, którzy w dacie naruszenia przepisów byli stronami umowy spółki. Decyzja powinna być zatem adresowana do wszystkich wspólników. Powyższe stanowisko potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach I OSK 1087/06, II GSK 6/08, I OSK 1137/06. Analizując stan sprawy należy zauważyć, iż stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie nie jest konsekwentne, gdyż pierwsza decyzja WITD wydana w przedmiotowej sprawie z dnia [...] marca 2007 r. znak [...] została uchylona przez organ odwoławczy (v. decyzja GITD z dnia [...] czerwca 2007r. [...]), który zwrócił organowi I instancji uwagę na konieczność prowadzenia niniejszej sprawy i wydania jednej decyzji wobec obydwu wspólników spółki cywilnej. Ponownie rozpoznając sprawę WITD nie zgodził się z argumentacją organu odwoławczego, natomiast w aktualnej decyzji GITD pominął zupełnie wzmiankowaną kwestię. Ponadto należy podkreślić, iż przedmiotowa decyzja jest wydawana w jednym postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzanym w tym samym czasie. Tymczasem w niniejszej sprawie na podstawie wyników jednej kontroli drogowej, gdzie stwierdzono naruszenie kilku warunków ustawy o transporcie drogowym, zostały wydane trzy decyzje. Powyższą okoliczność przyznaje organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji (w aktach sprawy nie ma kopii wzmiankowanych decyzji). Zdaniem Sądu, w wypadku wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem więcej niż jednego z warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym lub przepisach wymienionych w art. 92 ust.1 tej ustawy, organ nakładający karę pieniężną za stwierdzone naruszenia załatwia w drodze jednej decyzji, jedną sprawę administracyjną a nie wiele takich spraw (v. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 29/08) W tym stanie rzeczy należy uznać, że działanie organu naruszało art. 92 ust.1 utd. w zw. z art. 92 ust 2 utd, co uzasadnia uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć również na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych wyżej przepisów orzeczono jak w punkcie 1 wyroku. O niewykonywaniu uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania obejmujących: wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym oraz wpis sądowy orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Dodatkowo podnieść należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 października 2008 r. wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1322/08 ze skargi A. B. uchylił zarówno decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji.