III SA/Kr 948/15

SENTENCJA Kraków, dnia 21 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w części, obejmującej wpis od skargi, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie UZASADNIENIE G. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 maja 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r., nr [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 24 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W dniu 22 czerwca 2015 r. G. G. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy domagając się zwolnienia od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularzu "PPF" objaśniając swoją sytuację rodzinną skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze swoją matką i dwójką swoich dzieci. Zadeklarował brak nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Dochody gospodarstwa domowego oszacował na 2000 zł z prowadzonej działalności gospodarczej i 807 zł emerytury matki. Uzasadniając wniosek podniósł, że jest przedsiębiorcą. Stwierdził, że posiada zadłużenie alimentacyjne na ok. 32 tys. zł. Boryka się z egzekucją komorniczą. Należące do niego automaty są zajmowane przez poborcę z izby celnej. Poza tym jest na dozorze elektronicznym, co przy panującym bezrobociu dodatkowo utrudnia mu znalezienie pracy. Pomaga matce przy domu. Do wniosku dołączył zaświadczenie komornika o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, zeznanie PIT 36 za rok 2014 oraz informacje o wysokości straty poniesionej w 2014 r. Postanowieniem z dnia 30 września 2015 r. sygn. III SA/Kr 948/15 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek skarżącego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżący udzielił wybiórczych informacji na tematy samodzielnie przez siebie dobrane. Dnia 22 października 2015 r. pełnomocnik skarżącego złożył sprzeciw od tego postanowienia, wnosząc o jego uwzględnienie i przyznanie prawa pomocy. Podniósł w nim, że skarżący nie prowadzi już działalności gospodarczej, albowiem została ona wykreślona z rejestru. Nie posiada aktualnie stałego i regularnego dochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z uwagi na wniesienie sprzeciwu w terminie, wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych podlega ponownemu rozpoznaniu przez sąd. Stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3). Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4). W myśl art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zwolnienie od kosztów sądowych jest, zatem wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania, zawartej w art. 199 P.p.s.a. Obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania, a tym samym przedstawienia i wykazania wszelkich okoliczności potwierdzających ten fakt obciąża wnioskującego o przyznanie prawa pomocy. Odnośnie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, zdaniem Sądu, z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że skarżący nie posiada żadnych nieruchomości, dochodów, wartościowych ruchomości ani oszczędności. Skala zobowiązań finansowych skarżącego odbiegająca od uzyskiwanego w jego gospodarstwie domowym dochodu powoduje, że jest osobą zadłużoną, borykającą się z problemem licznych zobowiązań z wielu różnych tytułów. W sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na 24 000 zł, zatem wpis od skargi wynosiłby zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.) - 720 zł. Nie bez znaczenia na ocenę możliwości płatniczych pozostaje również fakt, że skarżący wniósł łącznie 8 skarg zarejestrowanych do sygn. III SA/Kr 644, 645/15, 685-687/15, 948/15, 1057/15, 1087/15. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów opłaty od skargi bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a zatem sytuacja skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w ww. zakresie. Wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych został uwzględniony w części, albowiem skarżący wykazał w sposób wiarygodny, że znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia mu poniesienie kosztów wpisu sądowego od skargi w zainicjowanym postępowaniu sądowym. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.