IV SA/Wa 917/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alina Balicka Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 4 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] sp. jawna z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2020 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz strony skarżącej [...] sp. jawna z siedzibą w [...] kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. nr [...] (dalej "decyzja z [...] stycznia 2020r.) Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ", "organ II instancji") stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez [...],[...] spółka jawna z siedzibą w P. (dalej: "strona", "skarżąca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej "WWIOŚ") z dnia [...] października 2019r. , znak [...] (dalej "decyzja z [...] października 2019 r."), wymierzającej skarżącej administracyjną karę pieniężną w wysokości 5000 zł za prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów bez wymaganego wpisu do rejestru podmiotów wprowadzających produkty , produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami, o których mowa w art. 50 ust.1 pkt 5 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 797 z późn. zm.). Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] października 2019 r. WWIOŚ wymierzył stronie administracyjną karę pieniężną. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 4 października 2019 r., która w dniu pismem z 18 października 2018 r. złożyła odwołanie. Pismem z dnia 7 listopada 2019 r. na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm, dalej "kpa".) GIOŚ wezwał pełnomocnika skarżącej, radcę prawnego M. W. do uzupełnienia braku formalnego odwołania poprzez przedłożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, pouczając, że nieusunięcie wskazanych braków w wyznaczonym terminie skutków będzie stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania. Przesyłka zawierająca pismo została zaadresowana na nazwisko "M. W." i dwukrotnie awizowana w dniach 13 i 21 listopada 2019 r. Postanowieniem z [...] stycznia 2020r. GIOŚ stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca pomimo wezwania do uzupełninia braków formalnych odwołania z dnia 7 listopada 2019 r. ich nie uzupełniła tj. nie wykazała w zakreślonym terminie, iż wnoszący odwołanie (radca prawny M. W.) jest uprawniony do reprezentowania skarżącej spółki w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Z tego względu organ odwoławczy stwierdził na podstawie art. 134 kpa niedopuszczalność odwołania. Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 44 § 2, 3 i 4 kpa w zw. z art. 64 § 2 kpa poprzez jego błędne zastosowania i wydanie przez organ postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności odwołania, podczas gdy organ nie doręczył skutecznie wezwania pełnomocnikowi skarżącej do uzupełnienia braków formalnych odwołania, a tym samym skutecznie nie wykonał tej czynności, co spowodowało wydanie zaskarżonego postanowienia W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podkreśliła, że nie uchybiła terminowi wyznaczonemu przez GIOŚ w piśmie 7 stycznia 2019r., gdyż nie zostało ono skutecznie doręczone na adres jej pełnomocnika. Również Poczta Polska w sposób skuteczny nie pozostawiła zawiadomienia o nadejściu przesyłki zawierającej przedmiotowe pismo, stąd pełnomocnik nie miał jakiejkolwiek wiedzy o tym, że zostało do niego wysłane jakiekolwiek wezwania oraz jaka była jego treść. O fakcie wystosowania takiego pisma pełnomocnik skarżącej powziął wiedzę dopiero po odebraniu postanowienia GIOŚ z [...] stycznia 2019r., a zatem w dniu 15 lutego 2020r. Podniósł, że wezwanie z 7 listopada 2019 r. nigdy faktycznie nie zostało doręczone, gdyż jak wynika z akt sprawy wezwanie zostało błędnie zaadresowane na nazwisko "W.", zamiast "W.". Nadto pismo ani awizo nie zostało pozostawione w skrzynce oddawczej pod adresem pełnomocnika tj. przy ul. [...][...],[...][...]. O nadejściu przesyłki pełnomocnik nie został także powiadomiony za pośrednictwem usługi Poczta Polska e-info z adresu informacja@poczta-polska.pl, za pomocą której pełnomocnik miał być informowany o nadejściu każdej przesyłki poleconej na jego adres i nazwisko. Pełnomocnik zgłosił w związku z powyższym reklamację na Poczcie Polskiej, która została przez operatora pocztowego uznana. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020, poz. 190 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019, poz. 2325 t.j. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga jest zasadna. Przedmiotem oceny jest postanowienie GIOŚ z [...] stycznia 2020 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania skarżącej od decyzji WWIOŚ z dnia [...] października 2019r. Zasadniczą kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy w istocie zostały spełnione przesłanki do zastosowania instytucji doręczenia zastępczego wezwania do uzupełniania braków formalnych odwołania. Fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, kiedy jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba (art. 42 § 1 i art. 43 k.p.a.) lub że spełnione zostały warunki określone w art. 44 k.p.a. (tzw. doręczenie zastępcze). Doręczenie przewidziane w art. 44 k.p.a. oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2020 r., I OSK 736/19). Warunkiem przyjęcia przez organ, że nastąpiło doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez organ niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 44 k.p.a. Musi istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu, gdzie może je odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2020 r., I GSK 1946/19) W przedmiotowej sprawie przesyłka z 7 listopada 2019 r. zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych odwołania nie została prawidłowo doręczona, gdyż nie została prawidłowo adresowana – jako adresata wpisano M. W., podczas gdy pełnomocnik skarżącej nazywa się W.. Nieprawidłowość w zaadresowaniu przesyłki oznacza, że zostało obalone domniemanie prawidłowości doręczona w trybie doręczenia zastępczego i doszło do naruszenia art. 44 k.p.a. Nie ma przy tym znaczenia, że prawdopodobnie- jak wywodzi organ - pod adresem kancelarii pełnomocnika skarżącej nie prowadzi kancelarii radca prawny o nazwisku W.. Dla przyjęcia, że doszło do fikcji doręczenia w trybie art. 44 kpa niezbędne jest, aby przesyłka była w pełni prawidłowa. Organ nie może wyciągać niekorzystnych skutków dla strony z własnych błędów. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien wziąć pod uwagę powyższe wskazania. Jeśli organ uważa, że znajdujące się w aktach pełnomocnictwo, nadesłane wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do przedłożenia pełnomocnictwa, nie spełnia wymogów formalnych, winien ponownie wezwać pełnomocnika skarżącej, prawidłowo adresując przesyłkę. Natomiast w przypadku, gdy dojdzie do wniosku, że nadesłane pełnomocnictwo spełnia wymagania formalne, GIOŚ winien dokonać merytorycznego rozpoznania sprawy, kończąc je stosownym do przeprowadzonego postępowania odwoławczego rozstrzygnięciem. Z opisanych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 tej ustawy.