II SA/Rz 1064/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A. M. i K. M. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 30 czerwca 2022 r. nr I-III.7721.14.1.2022 w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości - skargę oddala – UZASADNIENIE Decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r. nr I-III.7721.14.1.2022 Wojewoda Podkarpacki (dalej: "Wojewoda"), po rozpoznaniu odwołania A.M. i K.M. (dalej: "Skarżący"), od decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta") z dnia 4 stycznia 2022 r., znak: ABR.6742.1.2.2020, orzekającej o niezbędności wejścia przez D.C. (dalej: "Inwestor") na teren sąsiedniej nieruchomości nr ewid. [...] położonej w [...] przy ul. [...] [...] celem wykonania robót zawartych w decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") znak: OA.7721.10.5.2018 z dnia 8 sierpnia 2019 r. I. uchylił decyzję Starosty w części, tj. wiersze od 2 do 6 znajdujące się na stronie drugiej decyzji, licząc od góry strony o treści: "Zezwolenie na zajęcie nieruchomości wydaje się na 5 dni roboczych w okresie 3 miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna, - Roboty należy wykonać w najszybszym możliwym terminie przy sprzyjających warunkach pogodowych, tj. przy braku opadów atmosferycznych i przy temperaturze zewnętrznej w ciągu dnia powyżej 5 stopni Celsjusza" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu o treści: "Zezwolenie na zajęcie nieruchomości wydaje się na 5 kolejno po sobie następujących dni roboczych w okresie 3 miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna". II. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpatrywania przez Wojewodę w decyzjach z 12 stycznia 2021 r., znak: I-III.7721.9.7.2020 i z 6 września 2021 r., znak: I-III.7721.9.9.2021. Po uzupełnieniu postępowania Starosta po raz kolejny orzekł o niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej celem wykonania robót zawartych w decyzji WINB z dnia 8 sierpnia 2019 r. W odwołaniu Skarżący podnieśli, że w trakcie postępowania doszło do naruszenia szeregu przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Nie został zachowany terminu wyznaczony przez organ do zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Stwierdzili, że istnieje możliwość wykonania planowanych robót budowlanych z terenu działki nr [...] należącej do Inwestora, a ponadto zakres robót budowlanych został rozszerzony w stosunku do zakresu wynikającego z decyzji WINB z dnia 8 sierpnia 2019 r. Załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji nie uwzględnia przyłącza gazu istniejącego na działce i nie przedstawia lokalizacji ściany 30 cm na własnym fundamencie. Wojewoda odwołania nie uwzględnił i wskazał na przepis art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej: "P.b."), stanowiący materialnoprawną podstawę decyzji. Wskazując na wniosek naprowadził, że Inwestor decyzją WINB z dnia 8 sierpnia 2019 r. zobowiązany został do wykonania ściany wschodniej budynku, jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego poprzez: wysunięcie tej ściany na co najmniej 30 cm poza lico ściany zewnętrznej budynku od narożnika północnego w kierunku północnym i od narożnika południowego w kierunku południowym na całej wysokości z materiału niepalnego o klasie odporności ogniowej nie niższej niż REI 60 (materiał np. pustak gr. 24 cm, cegła pełna gr. 25 cm) na własnym fundamencie, wyprowadzenie wschodniej ściany oddzielenia przeciwpo-żarowego budynku ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,30 m, zamurowanie okna o wymiarach 0,55m x 0,55m w ścianie wschodniej budynku materiałem ściennym niepalnym powszechnie stosowanym w budownictwie lub pustakami szklanymi typu "luksfer" o klasie odporności ogniowej nie niższej niż EI30 oraz obcięcie okapu dachu wystającego poza lico ściany od strony wschodniej budynku. Z mapy zasadniczej wynika, że ściana wschodnia budynku jednorodzinnego usytuowanego na działce nr [...] znajduje się w granicy z działką nr [...]. Inwestor dokonał zamurowania otworu okiennego z terenu swojej nieruchomości. Natomiast pozostały zakres prac wymaga wstępu na teren nieruchomości Skarżących, którzy konsekwentnie w trakcie całego postępowania kwestionują potrzebę wejścia na ich działkę nr [...]. W ocenie Wojewody, że w przypadku usytuowaniu budynku w granicy działki, nie ma możliwości wykonania przedmiotowych robót budowlanych nie wchodząc na teren działki sąsiedniej. Powołując art. 47 ust. 2 P.b. Wojewoda wskazał, organ winien określić granice niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej. Określony w decyzji termin korzystania z działki nr [...] wynoszący 5 dni roboczych, nie jest nadmierny biorą pod uwagę wielkość i rodzaj planowanych prac (co skorygowano w pkt I zaskarżonej decyzji wskazując, że roboty winny być wykonywane przez pięć kolejnych dni roboczych). Także wielkość zajętego terenu nie jest nadmierna (pas terenu o szerokości max. 1,6 m, na długości 14,87 m), przy uwzględnieniu konieczności rozstawienia rusztowania. W takich okolicznościach Wojewoda uznał, że zasadnie Starosta przesądził o potrzebie wydania decyzji w trybie art. 47 ust. 2 P.b., zaś określone w decyzji warunki dotyczące prowadzenia robót oraz koniecznych zabezpieczeń działki nr [...], gwarantują ochronę interesu właścicieli ww. nieruchomości. Odpowiadając na zarzuty odwołania Wojewoda wyjaśnił, że do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej nie należy ustalanie przebiegu granicy pomiędzy działkami tym bardziej, że postępowanie rozgraniczeniowe jest w toku. Ponadto, organ wydający decyzję nie ma obowiązku na planie sytuacyjnym dołączonym do decyzji, mającym na celu określenie zakresu wejścia na działkę sąsiednią, przedstawiania rozwiązań technicznych dotyczących ściany p.poż., a brak zaznaczenia na załączniku przyłącza gazu do budynku nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej. To do obowiązków inwestora należy zorganizowanie procesu budowy, z uwzględnieniem zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 18 ust. 1 P.b.). Wykonanie natomiast obróbek blacharskich czy tynkarskich wynikających z wykonanych robót budowlanych nie oznacza, że zakres robót budowlanych wykracza poza ramy określone w decyzji organu nadzoru budowlanego. Wynikające z decyzji tych organów obowiązki winny zostać wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i zasadami wiedzy technicznej. W skardze Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego tj.: 1. art. 47 ust. 2 P.b. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że niezbędne jest wejście na teren działki sąsiedniej w celu wykonania robót budowlanych określonych w decyzji WINB z dnia 8 sierpnia 2019 r., a w konsekwencji zezwolenie Inwestorowi na wejście na teren działki nr [...] i zajęcie pasa gruntu o szerokości 1,6m i długości 14,87m wzdłuż zachodniej granicy tej nieruchomości w celu ustawienia rusztowania i wykonania wszystkich wnioskowanych robót; oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 2. art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności poprzez rażące uchybienie obowiązkowi ustalenia stanu faktycznego zgodnego ze stanem rzeczywistym, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i dowodowego bez należytej wnikliwości, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych i prawnych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegającym na uznaniu, że jest niezbędne wejście przez Inwestora na teren działki sąsiedniej nr ewid. [...] w celu wykonania robót budowlanych, w sytuacji, kiedy istnieje możliwość wykonania tych robót z terenu działki własnej, 3. art. 8 K.p.a., poprzez naruszenie zasady bezstronności i równego traktowania poprzez uwzględnienie w postępowaniu jedynie interesu wnioskodawcy, co stanowi uchybienie ogólnej zasadzie procesowej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, 4. art. 11, art. 12 K.p.a., poprzez naruszenie zasady wnikliwego działania, poprzez zaniechanie zebrania dowodów niezbędnych do załatwienia sprawy, przydanie pierwszeństwa zasadzie szybkości i prostoty postępowania nad zasadą czynnego udziału stron w postępowaniu i zasadą prawdy obiektywnej, brak wyjaśnienia przesłanki niezbędności wejścia na teren sąsiedniej działki w celu wykonania robót budowlanych, co budzi poważne wątpliwości w zakresie realizacji przez organ zasady przekonywania, którą powinny kierować się organy przy załatwieniu spraw, 5. art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie tej oceny niezgodnie z normami prawa procesowego, w szczególności poddanie ocenie niepełnego materiału dowodowego, dokonanie oceny nieopartej na wszechstronnej analizie materiału dowodowego, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny tego materiału. W uzasadnieniu powielającym zarzuty odwołania podkreślono, że w nie zostały rozpatrzone i wyjaśnione zarzuty i uwagi wniesione pismem z dnia 9 grudnia 2021 r. Brak odpowiedzi i wyjaśnień w treści decyzji Starosty oraz zaskarżonej decyzji Wojewody świadczą, że sprawa została rozpatrzona nierzetelnie i stronniczo. Niezrealizowanie dyspozycji zawartej w art. 80 K.p.a., a więc rozstrzygnięcie sprawy na podstawie niepełnego materiału dowodowego stanowi błąd proceduralny przekładający się na materialnoprawne rozstrzygnięcie, będące podstawą wzruszenia decyzji wydanej na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Zaniechanie dokonania rzetelnej weryfikacji materiału dowodowego rzutuje na dopuszczenie się naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Starosta wydał decyzję o niezbędności wejścia na teren działki Skarżących w celu wykonania robót budowlanych w szerszym zakresie, aniżeli wynika to z decyzji WINB. Zakres robót koniecznych do wykonania, mających na celu doprowadzenie samowolnie wybudowanego budynku do stanu zgodnego z prawem, został ściśle określony w decyzji z dnia 19 listopada 2018 r. i nie może być interpretowany rozszerzająco. Wydanie zgody na wykonanie szerszego zakresu robot budowlanych, niż jest to konieczne, stanowi rażące naruszenie prawa. Organ nie wyjaśnił też w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości wyznaczonej granicy niezbędnej potrzeby wejścia na teren działki Skarżących. Nie podał, że około 40cm budynku mieszkalnego Inwestora zostało wybudowane na terenie działki nr [...]. Starosta nie zakwestionował też faktu, że "plan sytuacyjny" stanowiący integralną część zaskarżonej decyzji, został sporządzony na nieaktualnej mapie zasadniczej wydanej w 2016 roku. Mapa ta nie odzwierciedla stanu, jaki faktycznie występuje w terenie, a w miejscu projektowanego ustawienia rusztowania znajduje się przyłącz gazowy, doprowadzający gaz do skrzynki umieszczonej na ścianie wschodniej budynku mieszkalnego Inwestora. Przyłącz gazowy nie istnieje na mapie zasadniczej. Skarżący zarzucili także brak przedłożenia przez Inwestora żądanego przez Starostę protokołu z postępowania rozgraniczeniowego wszczętego postanowieniem Burmistrza Miasta [...] z dnia 31 sierpnia 2015 r. oraz rysunków planowanych robót, uwzględniających przebieg granicy wynikający z protokołu rozgraniczeniowego, zakończonego podpisaniem ugody. W skardze podniesiona została kwestia miejsca wymurowania ścianek 30 cm na własnym fundamencie. Wymaga to uregulowania stanu prawnego części terenu działki nr [...], na której znajduje się samowolnie wybudowany budynek mieszkalny Inwestora. Do tego czasu wydanie rozstrzygnięcia w sprawie nie powinno mieć miejsca. Końcowo wnioski Skarżących skoncentrowały się na rozważaniach, że istnieje możliwość wykonania robót bez potrzeby korzystania z terenu działki Skarżących, z temu działki własnej Inwestora. Skarżący zarzucili, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest jakiejkolwiek wzmianki na temat analizy co do niezbędności wejścia na teren działki sąsiedniej, jak również merytorycznego i prawnego odniesienia się do kwestii uniemożliwiających Inwestorowi wykonania nakazanych robót z terenu działki własnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. I. Stan sprawy jest następujący. 1. Decyzją z dnia 8 sierpnia 2019 r. WINB nakazał Inwestorowi doprowadzić budynek mieszkalny posadowiony w środkowej części działki nr [...] do stanu zgodnego z przepisami poprzez wykonanie robót polegających na wykonaniu ściany wschodniej budynku, jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego poprzez: wysunięcie tej ściany na co najmniej 30 cm poza lico ściany zewnętrznej budynku od narożnika północnego w kierunku północnym i od narożnika południowego w kierunku południowym na całej wysokości z materiału niepalnego o klasie odporności ogniowej nie niższej niż R E I 60 (materiał np. pustak gr. 24 cm, cegła pełna gr. 25 cm) na własnym fundamencie, alternatywnie - wyprowadzenie wschodniej ściany oddzielenia przeciwpożarowego budynku ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,30 m, lub zamontowanie wydłuż wschodniej ściany oddzielenia przeciwpożarowego budynku pasa z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60 bezpośrednio pod pokryciem, a także zamurowanie okna o wymiarach 0,55m x 0,55m w ścianie wschodniej budynku materiałem ściennym niepalnym powszechnie stosowanym w budownictwie lub pustakami szklanymi typu "luksfer" o klasie odporności ogniowej nie niższej niż EI30 oraz obcięcie okapu dachu wystającego poza lico ściany od strony wschodniej budynku. Skarga Inwestora od tej decyzji została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 lutego 2020 r. sygn. II SA/Rz 1079/19. 2. Wnioskiem z dnia 15 lipca 2020 r. Inwestor wystąpił do Starosty o wydanie pozwolenia na wejście na teren działki Skrzących celem wykonania robót wynikających z decyzji WINB z dnia 8 sierpnia 2019 r. Decyzją z dnia 24 września 2020 r. Starosta, na podstawie art. 47 ust. 1 i art. 82 ust. 1 i 2 P.b. orzekł o niezbędności wejścia przez Inwestora na teren działki sąsiedniej nr [...] celem wykonania robót zawartych w decyzji WINB z dnia 8 sierpnia 2019 r. i zezwolił na zajęcie pasa gruntu o szerokości 3 m wzdłuż zachodniej granicy tej nieruchomości w celu umieszczenia tam rusztowania niezbędnego do wykonania robót. W decyzji określił też warunki dodatkowe związane z zezwoleniem. Decyzja ta, na wniosek Inwestora, została uzupełniona postanowieniem Starosty z dnia 26 października 2020 r. w zakresie terminu zajęcie nieruchomości sąsiedniej. W uwzględnieniu odwołania Skarżących Wojewoda, decyzją z dnia 12 stycznia 2021 r. uchylił decyzję Starosty i sprawę przekazał temu organowi do ponownego rozpatrzenia ze względu na naruszenie przepisów postępowania. 3. W dniu 2 marca 2021 r. Starosta wezwał Inwestora o uzupełnienie wniosku o szczegółowo wskazane dokumenty, po czym decyzją z dnia 21 kwietnia 2021 r. odmówił wydania zezwolenia na wejście na teren sąsiedniej działki nr [...] celem wykonania robót nakazanych decyzją WINB z dnia 8 sierpnia 2019 r. Od decyzji tej odwołał się Inwestor. Wojewoda odwołanie uwzględnił i decyzją z dnia 6 września 2021 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i sprawę przekazał Staroście do ponownego rozpoznania. 4. Po uzupełnieniu wniosku przez Inwestora Starosta, decyzją z dnia 4 stycznia 2022 r. orzekł o niezbędności wejścia na teren działki nr [...] celem wykonania robót nakazanych decyzją WINB z dnia 8 sierpnia 2019 r., określając granice niezbędnej potrzeby wejścia inwestora na teren działki sąsiedniej. Na skutek odwołania Skarżących Wojewoda decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r. w części orzekł reformatoryjnie i orzekł, że "Zezwolenie na zajęcie nieruchomości wydaje się na 5 kolejno po sobie następujących dni roboczych w okresie 3 miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna" a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie to stanowi przedmiot skargi. II. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 47 P.b. Zgodnie z ustępem 1., jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. Natomiast w myśl ust. 2., w razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, organ administracji architektoniczno-budowlanej określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Inwestor, po zakończeniu robót, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu - na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym (ust. 3 ). Z art. 47 ust. 2 P.b. jednoznacznie wynika, że tryb administracyjny rozstrzygnięcia o prawie wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej uzależniony jest od braku zgody właściciela tej nieruchomości. Natomiast przesłankami dopuszczalności orzeczenia przez organ o wejściu na teren sąsiedniej nieruchomości są: potrzeba wykonania robót budowlanych oraz niezbędność wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej w celu ich wykonania (nie ma możliwości w inny sposób wykonania robót) (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r. sygn. II OSK 1109/17). W orzecznictwie wskazuje się również, że organ architektoniczno-budowlany rozpatrując wniosek złożony na podstawie art. 47 ust. 2 P.b. obowiązany jest po ustaleniu spełnienia przesłanek dopuszczalności rozstrzygnięcia o prawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, określonych w ust. 1 tego przepisu, rozstrzygnąć o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku przez inwestora (wyrok NSA z dnia 29 marca 2017 r. sygn. II OSK 1932/15). III. W rozpoznawanej sprawie zakres robót wynika z prawomocnej decyzji WINB z dnia 8 sierpnia 2019 r. Oznacza to, że organ architektoniczno-budowlany rozpoznając wniosek o udzielenie zezwolenia na wejście na teren działki nr [...] nie był władny ani oceniać zasadności nakazu, ani w jakikolwiek sposób modyfikować zakresu robót nakazanych przez WINB. Wobec tego wszystkie zastrzeżenia formułowane przez Skarżących w toku postępowania administracyjnego dotyczące wskazanej kwestii nie mogły być uwzględnione. Natomiast rozpoznając wniosek, obowiązkiem organu było ustalenie czy dla wykonania nakazanych decyzją WINB robót istnieje niezbędność wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej w celu ich wykonania. Sąd stwierdza, że w tym zakresie ustalenia organów obu instancji o niezbędności wejścia na teren działki nr [...] mają pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wskazać należy, że ściana budynku Inwestora posadowiona jest w granicy z działką nr [...]. Zatem jakiekolwiek roboty przy tej ścianie, w tym obcięcie okapu dachu wystającego poza lico ściany od strony wschodniej budynku Inwestora - zważywszy na długość tej ściany (12,10 m) i wysokość budynku (5,10 m) - nie są możliwe do wykonania z terenu własnej działki Inwestora. Jedynym sposobem wykonania tych robót jest wejście na teren działki sąsiedniej. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, zgromadzony został niezbędny materiał dowodowy do podjęcia decyzji przewidzianej przepisem art. 47 ust. 2 P.b., zaś ocena tych dowodów w żadnym wypadku nie narusza art. 80 K.p.a. Również kompetencja organu do orzekania w przedmiocie wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej jest oczywista – Skarżący konsekwentnie odmawiają udostępnienia swojej nieruchomości w celu wykonania robót nakazanych Inwestorowi przez nadzór budowlany. Reasumując Sąd stwierdza, że organy obu instancji w zakresie ustalania stanu faktycznego nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "P.p.s.a.") oraz nie naruszyły prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.). Końcowo: mając na uwadze zgodne oświadczenia Skarżących i Inwestora złożone na rozprawie w dniu 21 lutego 2023 r., że poza zamurowaniem okna pozostały zakres robót nie został wykonany - Sąd zauważa, że kontrolowana decyzja nie stanowi aktualnie podstawy do wejścia na teren działki nr [...], bowiem upłynął termin zezwolenia, w którym roboty mogły być wykonywane (w okresie 3 miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna); decyzja stała się ostateczna w dniu jej wydania przez Wojewodę, tj. 30 czerwca 2022 r. Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.