III SAB/Lu 34/19

SENTENCJA Sygn. [...] III SAB/Lu 34/19 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Inne postępowania w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE M. W. w piśmie z dnia 15 lipca 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Inne postępowania w przedmiocie choroby zawodowej. Zarządzeniem z dnia 5 listopada 2019 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dowodu wniesienia, przed złożeniem skargi do Sądu, ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Mimo wezwania, doręczonego w dniu 13 listopada 2019 r., skarżący nie wykazał faktu wniesienia ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, , dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Powołany przepis stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), a także gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2). Ponaglenie wnosi się: do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (§ 3 pkt 1), do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3 pkt 2). Wnosząc skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu administracji skarżący obowiązany jest wykazać, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Natomiast skarga wniesiona bez zachowania wymogów określonych w art. 52 p.p.s.a. jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do wykazania wyczerpania trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a., a to z uwagi na przywołaną wyżej treść przepisu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Skarżący nie wykonał powyższego wezwania. Przy tym również treść dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych nie wskazuje na wniesienie przez skarżącego ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Bez wpływu dla powyższej oceny pozostaje okoliczność, że – jak wynika z pisma organu z dnia 17 października 2019 r. stanowiącego odpowiedź na skargę (k. 15 akt sprawy) – Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. potraktował skargę M. W. z dnia 15 lipca 2019 r. w pierwszej kolejności jako ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Treść pisma skarżącego z dnia 15 lipca 2019 r. jednoznacznie wskazuje, że jest to skarga kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której skarżący zwraca się do Sądu o "pomoc w rozstrzygnięciu sprawy", a nie ponaglenie kierowane do organu wyższego stopnia. Trzeba także zauważyć, że strona nie przesłała do organu pisma z dnia 15 lipca 2019 r. zawierającego skargę. M. W. wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skąd dopiero została ona przesłana do organu stosownie do art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. (zarządzenie z dnia 30 sierpnia 2019 r. III DK/Lu 31/19). W tej sytuacji, zwłaszcza bez jakiegokolwiek oświadczenia strony, które nie zostało złożone także w postępowaniu sądowym, mimo kierowanego do strony wezwania, skarga nie mogła być potraktowana jednocześnie jako ponaglenie. W świetle powołanych wyżej przepisów, w tym w szczególności art. 52 § 1 p.p.s.a., nie ma podstaw do przyjęcia, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu mogłaby być automatycznie traktowana także jako ponaglenie w rozumieniu art. 37 k.p.a. Okoliczność, że organ błędnie zinterpretował charakter pisma strony, ku czemu w sprawie nie było podstaw, nie oznacza, że została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi przewidziana w art. 52 § 1 p.p.s.a., skoro strona faktycznie nie wniosła środka zaskarżenia w postaci ponaglenia. Jak wskazano wyżej, ponaglenie jest środkiem zaskarżenia służącym stronie w postępowaniu administracyjnym do kwestionowania stanu bezczynności i przewlekłości postępowania organu, wnoszonym do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Strona wnosząca skargę do sądu winna wyczerpać środki zaskarżenia służące jej w postępowaniu administracyjnym. Wobec zaś niewykazania wyczerpania przez skarżącego w niniejszej sprawie służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, skarga podlegała odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie powołanych przepisów Sąd orzekł jak w postanowieniu.