II SA/Wa 405/08

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. z dnia 3 października 2008 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi D. M. - przedstawicielki ustawowej małoletniej M. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: ustanowić dla D. M. - przedstawicielki ustawowej M. M. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. UZASADNIENIE D. M. wnioskiem z dnia 3 października 2008 r. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Z treści wniosku oraz zawartych w aktach administracyjnych dokumentów źródłowych wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z małoletnią córką, a wyłącznym źródłem dochodu w tym gospodarstwie jest wynagrodzenie skarżącej za pracę w wysokości 1783, 20 zł brutto (1266, 78 zł netto). W uzasadnienie wniosku D. M. wskazała, że osiągana kwota dochodu po pokryciu bieżących kosztów utrzymania (czynsz za zajmowane mieszkanie komunalne, gaz, światło, opłaty za leki i przedszkole córki) i podstawowych potrzeb życiowych sprowadza się do kwoty ok. 100 zł, która to kwota nie pozwala jej na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. Osiągany w gospodarstwie domowym skarżącej dochód, który w rozbiciu na każdą z pozostających w nim osób daje kwotę ok. 633 netto, zdaniem Sądu, nie pozwala poczynić wnioskodawczyni niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i małoletniej córki. Tym samym nie jest możliwe poniesienie przez skarżącego wydatków na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym należy uznać, że zostały spełnione określone w art. 246 § 1 ppsa przesłanki obligujące Sąd do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak sentencji.