II SA/Lu 590/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. i Z. W. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] r. (data nadania) A. G. i Z. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r., znak: [...], nakazującej Z. W. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego tymczasowego obiektu budowalnego – przyczepy kempingowej o wym. 8,66 m x 3,00 m, zlokalizowanego na działce nr ewid.[...], położnej w obrębie 10 – [...], jednostka ewidencyjna [...]. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 [...] r., wezwano skarżących (każdego z osobna) do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości po [...] zł oraz do uzupełnienia braków formalnych złożonego pisma poprzez wskazanie numerów PESEL skarżących - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja zawierająca powyższe wezwania została doręczona odpowiednio: A. G. w dniu [...] r., natomiast Z. W. w dniu [...] r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie uiścili wpisu, jak również nie wykonali wezwania do usunięcia braków formalnych złożonej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W świetle § 3 cytowanego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, której braków formalnych strona nie usunęła w wyznaczonym terminie. Stosownie do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo procesowe strony, oprócz wymogów, wynikających z art. 46 § 1 p.p.s.a., powinno zawierać - jeśli jest pierwszym pismem w sprawie - także numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Brak wskazania numeru PESEL, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu. Jak wynika bowiem z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać dodatkowe elementy wymienione w tym ostatnim przepisie. Ze względu na fakt, że skarga ta stanowiła pierwsze pismo skarżącego w niniejszej sprawie, miał on obowiązek podania w jej treści numeru PESEL. Jak wynika z akt sprawy, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało prawidłowo doręczone skarżącym. A. G. przedmiotową korespondencję odebrał osobiście w dniu 28 października 2019 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 19 akt sądowych), a zatem termin do wykonania wezwań upływał w dniu 4 listopada 2019 r. Z kolei przesyłkę kierowaną do Z. W., w dniu 13 listopada 2019 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 23 akt sądowych) - w miejscu zamieszkania skarżącego – odebrała E. W. będąca dorosłym domownikiem, co spełnia wymogi formy doręczenia pisma przewidzianej w art. 72 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym termin do uiszczenia wpisu i usunięcia braku formalnego skargi, upłyną w dniu 20 listopada 2019 r. Zaznaczyć należy, że w obu przypadkach pomimo upływu wyznaczonego terminu i prawidłowego pouczenia o skutkach zaniechania wskazanych czynności, wezwania nie zostały wykonane. Mając na uwadze powyższe, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.