II SA/Wa 1501/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie uznania funkcjonariusza za inwalidę i ustalenie związku inwalidztwa ze służbą postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej jako "CKL", "Komisja II instancji") orzeczeniem z [...] czerwca 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 398 ze zm.), dalej: "ustawa o komisjach lekarskich", po rozpoznaniu odwołania M. H. (dalej: "skarżący") utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych (dalej: "[...]RKL", "Komisja I instancji") z [...] kwietnia 2020 r. nr [...]. [...]RKL orzeczeniem z [...] kwietnia 2019 r. [...] uznała M. H. zwolnionego ze służby w Policji za niezdolnego do służby w Policji, za częściowo niezdolnego do pracy, wskazała, że badany nie wymaga stałej opieki drugiej osoby przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych. Komisja zaliczyła go do drugiej grupy inwalidzkiej, wskazując, że inwalidztwo to nie pozostaje w związku ze służbą, nie powstało wskutek wypadku w służbie, nie powstało wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Jednocześnie [...]RKL stwierdziła, że inwalidztwo jest trwałe, istnieje od [...] czerwca 2017 r. Komisja wyznaczyła kolejny termin badania kontrolnego na 2025 r. [...]RKL rozpoznała u skarżącego: 1. [...]. Stan po [...] z utrzymującym się osłabieniem siły mięśniowej [...] kończyny [...] i mową [...] § 82 p.2; 2. Zaburzenia [...] nieznacznie upośledzające zdolności adaptacyjne § 86 p.2; 3. Nadciśnienie tętnicze [...] st. § 51 p.1; 4. Zmiany [...] z przewlekłym [...] § 64 p.1 i § 81p.1; 5. Zaburzenia [...] § 45 p.1. W uzasadnieniu [...]RKL wskazała, że stwierdzone na podstawie konsultacji specjalistycznych oraz dokumentacji medycznej choroby nadal czynią skarżącego trwale niezdolnym do służby w Policji kat. C oraz częściowo niezdolnym do pracy. Ponadto dają podstawę do zakwalifikowania skarżącego do drugiej grupy inwalidzkiej. W ocenie Komisji I instancji stan zdrowia badane nie uległ pogorszeniu. Skarżący pismem z 12 maja 2020 r. wniósł odwołanie od ww. orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej, kwestionując brak powiązania posiadanych chorób ze służbą w Policji. Centralna Komisja Lekarska wskazanym na wstępie orzeczeniem z [...] czerwca 2020 r. utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z [...] kwietnia 2020 r. nr [...]. W uzasadnieniu CKL wskazała, że analiza dokumentacji medyczno-orzeczniczej wykazała, że stan zdrowia skarżącego kwalifikuje go do [...] grupy inwalidzkiej, a inwalidztwo to nie pozostaje w związku ze służbą, ani w związku z wypadkiem ani szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, a zatem [...]RKL prawidłowo rozpoznała sprawę. Podkreśliła, że wydane wcześniej orzeczenie [...] z [...] października 2017 r. zawiera rozstrzygnięcia dotyczące związku schorzeń ze służbą, z wypadkiem oraz szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W związku z tym, że jest ono prawomocne, Komisje lekarskie nie mają możliwości podważenia ustaleń tam zawartych i dokonywania poprawek. M. H. pismem z [...] lipca 2020 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie CKL z [...] czerwca 2020 r. Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skarżący opisał, że doznał wypadku podczas służby, z którego sporządzono protokół powypadkowy. Wskazywał również, że posiadane przez niego schorzenia oraz ustalone inwalidztwo mają związek ze służbą w Policji, powstały w trakcie jej pełnienia, a organy obu instancji dopuściły się szeregu naruszeń zarówno przepisów postępowania, jak i nieprawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Centralna Komisja Lekarska w odpowiedzi na skargę wniosła o odrzucenie skargi podnosząc, że orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą m.in. dla celów emerytalno-rentowych nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Nadto CKL wskazała, iż w zakwestionowanym zakresie skarżącemu przysługuje prawo odwołania do sądu powszechnego od decyzji emerytalno-rentowej wydanej przez organ właściwy w sprawie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy, tj. decyzji wydanej przez Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna, tj. m.in. czy podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Orzeczeniem z [...] czerwca 2020 r. nr [...], Centralna Komisja Lekarska utrzymała w mocy orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z [...] kwietnia 2020 r. nr [....], którym stwierdziła, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji, częściowo niezdolny do pracy, wskazała, że badany nie wymaga stałej opieki drugiej osoby przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych. Komisja zaliczyła go do drugiej grupy inwalidzkiej, wskazując, że inwalidztwo to nie pozostaje w związku ze służbą, nie powstało wskutek wypadku w służbie, nie powstało wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Jednocześnie [...]RKL stwierdziła, że inwalidztwo jest trwałe, istnieje od [...] czerwca 2017 r. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Z treści art. 1 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, wynika natomiast, że komisje lekarskie orzekają m. in. w sprawach: zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariuszy do służby w Policji; ustalania: związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby; stopnia uszczerbku na zdrowiu; stopnia inwalidztwa i jego związku ze służbą w Policji. Z przepisów tych wynika, że komisje lekarskie, są organami administracji publicznej i rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazywanych orzeczeniami. Orzeczenia komisji dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawę tych orzeczeń stanowią odrębne przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. poz. 1046), a także w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...); (Dz. U. z 2019 r., poz. 288 ze zm). Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości tego sądu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10; z 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97; postanowienie WSA w Warszawie z 21 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1116/17; postanowienie WSA w Warszawie z 19 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 108/17; publ. CBOSA). W niniejszej sprawie skarżący – M. H. uczynił przedmiotem skargi orzeczenie CKL z [...] czerwca 2020 r. w zakresie dotyczącym ustalonego stopnia inwalidztwa i jego związku ze służbą, związku z wypadkiem oraz szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Oznacza to, że skarga obejmuje materię niepodlegającą kontroli sądów administracyjnych i podlega odrzuceniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.