I OZ 797/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Instytutu [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1010/08 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Instytutu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2008 r. odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy w dniu 7 lipca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Instytutu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego gruntu. Jednocześnie skarżący wystąpił w swojej skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie, z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z brzmienia powołanego powyżej przepisu wynika, że strona wnioskująca o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinna określić, na jaką konkretnie szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może ją narazić wykonanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi, w której zawarty został powyższy wniosek, skarżący podniósł jedynie liczne zarzuty odnoszące się do zaskarżonej decyzji. Nie wykazał w niej jednakże żadnych okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wskazał, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo wyrządzenia mu szkody bądź powstanie trudnych do odwrócenia skutków przez wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał także, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Postanowienie to zaskarżył skarżący. W złożonym zażaleniu podniósł, że jedynym środkiem tymczasowej ochrony Instytutu jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie zapewni Instytutowi [...] należytą ochronę prawną, a jednocześnie w żaden sposób nie obciąży Instytutu [...]. Na uwzględnienie zasługuje również fakt, zdaniem pełnomocnika skarżącego, że Instytut [...] uzyskał decyzję stwierdzającą nabycie prawa użytkowania wieczystego w oparciu o nieprawdziwe oświadczenie dyrektora tego Instytutu z dnia [...] złożone w warunkach art. 75 § 2 k.p.a. pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może - na wniosek skarżącego - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności, jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności. Objęcie skarżącego tzw. ochroną tymczasową nie jest działaniem podejmowanym przez sąd z urzędu. Nie jest również działaniem obligatoryjnym podejmowanym przez sąd po złożeniu wniosku w tym przedmiocie. Uwzględnienie wniosku i wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej jest uzależnione od działań podjętych przez podmiot domagający się przyznania mu tego rodzaju ochrony. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Zatem to strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Należy wskazać, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 roku, sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. akt OZ 105/04). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżący w swym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przytoczył żadnych okoliczności przemawiających za zasadnością zgłoszonego wniosku. Skarżący nie wykazał, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tych okolicznościach należało uznać zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.