IV SA/Wr 449/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Sędzia NSA Mirosława Rozbicka- Ostrowska Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 21 czerwca 2010 r. B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Jak wynika z akt administracyjnych powyższa decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została wysłana na adres skarżącej w dniu 19 marca 2010 r. Przesyłka zawierająca ową decyzję, ze względu na niemożność jej osobistego doręczenia, a także z uwagi na brak osoby, która podjęłaby się oddać pismo adresatowi, została złożona w placówce pocztowej w dniu 23 marca 2010 r., na okres 7 dni, a zawiadomienie o tym umieszczono w skrzynce listowej (awizo). Powtórnego awiza dokonano w dniu 30 marca 2010 r. Przesyłka nie została przez adresata odebrana, zatem urząd pocztowy w dniu 8 kwietnia 2010 r. zwrócił przesyłkę do organu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Z adnotacji służbowej sporządzonej przez pracownika organu wynika, że w rozmowie telefonicznej przeprowadzonej w dniu 7 czerwca 2010 r. z B. K. poinformowano ją o "zwrocie przesyłki, możliwości jej osobistego odebrania oraz "fikcji" skutecznego odebrania zgodnie z k.p.a. upływającym z dniem 25 maja 2010 r. i liczonym terminie do wniesienia ewentualnej skargi od drugiego awizowania + 7 dni, czyli od dnia 18 maja 2010 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę wnosi się, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została skarżącej prawidłowo doręczona w trybie art. 44 k.p.a. Zgodnie z powyższym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi osobiście, albo w przypadku jego nieobecności dorosłemu domownikowi, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa wyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Powyższe uregulowanie wprowadza tzw. fikcję prawną doręczenia pisma adresatowi, co oznacza, iż przyjmuje się prawdziwość twierdzenia o doręczeniu bez względu, czy pismo rzeczywiście w ten sposób doszło do rąk adresata. Przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została dwukrotnie awizowana, w dniu 23 marca 2010 r. oraz w dniu 30 marca 2010 r., jednakże skarżąca nie podjęła jej w terminie. Wobec tego stosownie do powołanego art. 44 k.p.a decyzję należy uznać za doręczoną w dniu 6 kwietnia 2010 r., zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 6 maja 2010 r. W tej sytuacji należy uznać, że skarga złożona osobiście przez skarżącą w siedzibie organu odwoławczego w dniu 22 czerwca 2010 r. (data na prezentacie), została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, B. K. w piśmie z dnia 25 lutego 2010 r. oświadczyła, że w związku z wyjazdem może nie odebrać decyzji i wniosła o ponowne jej wysłanie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się jednak, że choroba strony czy inna jej czasowa nieobecność nie tamuje toku postępowania administracyjnego w tym sensie, aby organ administracji nie mógł wydać adresowanej do niej decyzji (jeżeli uzna, że materiał dowodowy sprawy został wszechstronnie zgromadzony i pozwala na jej podjęcie). Z kolei czasowa nieobecność adresata w miejscu zamieszkania, (a taką właśnie nieobecnością był wyjazd skarżącej), nie wyklucza możliwości doręczenia decyzji w sposób prawnie skuteczny, choć oczywiście nie będzie to doręczenie właściwe (do rąk adresata), ale zastępcze (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach z dnia 5 sierpnia 1997 r., I SA/Ka 7/96, LEX nr 30334). Wobec powyższego nie znajduje uzasadnienia powoływanie się skarżącej podczas rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 1 grudnia 2010 r. na informację uzyskaną od organu, dotyczącą możliwości ewentualnego wniesienia skargi w terminie 30-dniowym, liczonym od dnia 26 maja 2010 r. Fakt wysłania B. K. decyzji po dniu 6 maja 2010 r. nie wywołuje żadnego skutku prawnego, ponieważ czynność ta miała dla niej jedynie charakter informacyjny. Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego późniejsze czynności organu i strony nie niweczą skutku wynikającego z fikcji prawnej przewidzianej w art. 44 § 4 k.p.a ( zob. m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 431/08, LEX nr 528045). Skarżąca nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy, na postawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.