IV SA/Po 951/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Maciej Busz (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 27 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości UZASADNIENIE IV SA/Po 951/17 Uzasadnienie Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia 16.01.2017r. nr 13/17 wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 oraz art. 60 ust. 1, w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., dalej u.p.z.p.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.) odmówił [...] (dalej skarżący) ustalenia warunków zabudowy dla budynku biurowo - usługowego na budynek mieszkalny jednorodzinny, na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka, położonej w Poznaniu przy ul. [...]. W uzasadnieniu wyjaśniono, że skarżący w dniu 16.04.2012r. wystąpili z wnioskiem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku biurowo - usługowego na budynek mieszkalny jednorodzinny, na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka, położonej w Poznaniu przy ul. [...]. Ustalono, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym dla obiektu objętego planowaną zmianą sposobu użytkowania, decyzja pozwolenia na budowę dotyczyła budynku usługowo - biurowego. Inwestor w trakcie budowy dokonał istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego bez pozwoleń organu administracji architektoniczno-budowlanej. Formalnie nadal trwa budowa i przedmiotowy budynek nie jest użytkowany. Inwestor w celu zakończenia budowy i skutecznego zatwierdzenia projektu zamiennego, zawierającego istotne odstępstwo od pozwolenia na budowę (zamiar odmiennego sposobu użytkowania budynku), powinien przedłożyć decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Dotychczasowe postępowanie w niniejszej sprawie zawierało błędne określenie przedmiotu inwestycji. Wniosek z dnia 16.04.2012r. w swej treści nie jest jednoznaczny. Do nazwy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego został dopisany dodatkowo zamiar zmiany sposobu użytkowania, i w tym kierunku organ prowadził postępowanie, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w stosunku do zmiany sposobu użytkowania budynku - orzekało w sprawie. Uznano, że wniosek o warunki zabudowy dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a nie zmiany sposobu użytkowania budynku. Pozostanie przy dotychczasowym przedmiocie wniosku wymagałoby umorzenia postępowania z uwagi na brak przedmiotu wniosku. Działka nr [...], położona przy ul. [...] znajduje się na terenie, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, wydawanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja może zostać wydana, jeżeli zostaną spełnione łącznie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W oparciu o delegację zawartą w art. 61 ust. 6 u.p.z.p., Minister Infrastruktury wydał w dniu 26 sierpnia 2003r. rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). W myśl postanowień tego rozporządzenia, właściwy organ w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy, wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy "obszar analizowany" i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice tego obszaru wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej niż 50 m. W toku ponownie rozstrzyganej sprawy została sporządzona nowa analiza urbanistyczna, zawierająca elementy wskazane przez SKO w decyzji z dnia 16.12.2015r. Powyższa analiza funkcji wykazała brak możliwości ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż nie został spełniony warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p., tzn. inwestycja jest sprzeczna z przepisami odrębnymi - uchwałą Nr LX/927/VI/2013 Rady Miasta Poznania przyjmującą Program ochrony środowiska przed hałasem dla miasta Poznania, co wynika bezpośrednio z zapisów art. 119 ust. 1 Prawo ochrony środowiska. Działka, na której jest planowana inwestycja znajduje się w odległości ok. 870m od granicy terenu lotniska wojskowego Poznań Krzesiny. Lotnisko generuje hałas związany ze startami i lądowaniami samolotów, oddziaływujący na najbliższe otoczenie (działki zabudowane i niezabudowane). Dlatego teren objęty wnioskiem znalazł się w I strefie ograniczonego użytkowania, wskazanej w rozporządzeniu nr 40/07 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 31.12.2007 r. (Dz. U. Woj. Wlkp. Nr 1 z dnia 22.01.2008 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla lotniska wojskowego Poznań - Krzesiny w Poznaniu). W załączniku nr 3 do ww. rozporządzenia określono ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu dla I strefy: "Zakaz przeznaczania terenu pod budowę budynków mieszkalnych, szpitali, domów opieki społecznej i budynków związanych ze stałym pobytem dzieci i młodzieży, takich jak szkoły, przedszkola, internaty, domy dziecka itp., zakaz tworzenia stref ochronnych "A" uzdrowiska". Rozporządzenie nr 40/07 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 31 grudnia 2007 r. utraciło moc obowiązującą w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), tj. 15 listopada 2008 r. Tereny, które znalazły się w obszarze ograniczonego użytkowania, zmienionego rozporządzeniem nr 40/07 Wojewody Wielkopolskiego z 31 grudnia 2007 r. w szczególności w strefie I i II, pozostają pod bardzo negatywnym wpływem lotniska wojskowego Poznań - Krzesiny. Rejestrowane poziomy hałasu na tych terenach znacznie przekraczają dopuszczalną wartość poziomu hałasu określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Wymienione rozporządzenie Ministra Środowiska określa, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dopuszczalny poziom hałasu w środowisku powodowany przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych to 60 dB ( w porze dziennej). Zgodne z art. 119 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, dla terenów, dla których poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny, tworzy się program ochrony środowiska przed hałasem, którego celem jest dostosowanie poziomu hałasu do dopuszczalnego. W dniu 10 grudnia 2013 r. Rada Miasta Poznania przyjęła uchwałą Nr LX/927/VI/2013 Program ochrony środowiska przed hałasem dla miasta Poznania. Program został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego (Dz. U. Woj. Wlkp. poz. 487) i wszedł w życie z dniem 5 lutego 2014 r. W przyjętym przez Radę Miasta Poznania programie ochrony środowiska przed hałasem, w rozdziale 5.5 Techniczne i organizacyjne metody redukcji hałasu, w części dotyczącej hałasu lotniczego, wskazuje się na jedną z metod zarządzania hałasem lotniczym w środowisku, polegającą na odpowiednim planowaniu i zarządzaniu terenami wokół lotniska. Działanie takie polega na niedopuszczeniu nowej zabudowy w rejonie zagrożonym tym hałasem, zmianie funkcji istniejącej zabudowy na niewymagającą ochrony, wprowadzanie zabudowy buforowej. Umieszczenie w programie ochrony środowiska przed hałasem dla Miasta Poznania działania polegającego na niedopuszczaniu nowej zabudowy w rejonie zagrożonym hałasem lotniczym pochodzącym z lotniska wojskowego Poznań - Krzesiny mogłoby zapobiec sytuacji zagospodarowania zabudową mieszkaniową terenów, będących w zasięgu negatywnego oddziaływania lotniska wojskowego Poznań - Krzesiny. Uwzględniając zasadę zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska oraz konieczność zapewnienia funkcjonowania lotniska wojskowego Poznań - Krzesiny, jako lotniska strategicznego dla obronności kraju, nie stoi w sprzeczności uwzględnienie w wydawanych decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ograniczeń wynikających z lokalizacji planowanej zabudowy lub zmiany funkcji istniejącej zabudowy, na terenie zagrożonym hałasem. Usankcjonowanie tych terenów, jako terenów zagrożonych hałasem, nastąpiło w w/w uchwale Rady Miasta Poznania Nr LX/927/VI/2013. Podsumowując, w sytuacji występowania faktycznego hałasu związanego z lotniskiem Poznań Krzesiny, na wnioskowanej nieruchomości nie jest zapewniony właściwy klimat akustyczny. Wprowadzanie zabudowy mieszkaniowej na tereny, na których nie ma możliwości spełnienia wymagań ochrony przed hałasem stałoby w niezgodności z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wnieśli [...] Wskazali, że w dniu 16.04.2012r. wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku biurowo-usługowego na budynek mieszkalny jednorodzinny. Prezydent trzykrotnie wydawał decyzje odmowne następnie uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu i przekazywane do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zauważyli, że Prezydent Miasta Poznania ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, czego dowodem jest decyzja: nr [...] z dnia 21.12.2007r dla działki nr [...], przy ul. [...] w Poznaniu i nr [...] z dla 17.05.2005r dla działki nr [...], przy ul. [...]w Poznaniu. Ustalił też warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego na budynek mieszkalny dla nieruchomości położonej w Poznaniu przy ul [...]. Planowana inwestycja znajdować się będzie wewnątrz obszaru istniejącej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, zatem nie będzie stanowić wyjątku, a jedynie kontynuację istniejącej funkcji podlegającej tym samym uwarunkowaniom środowiskowym. Legalność istniejących w tym obszarze budynków mieszkalnych nie została podważona przez organ I Instancji. Obecnie trwa postępowanie administracyjne w Nadzorze Budowlanym dla potrzeb którego wymagane jest uzyskanie decyzji ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku biurowo-usługowego na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...], przy ul [...] w Poznaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 27.07.2017r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że skarżący dnia 16.04.2012r. złożyli w Urzędzie Miasta Poznania wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejsce realizowanego budynku biurowo - usługowego (zmiana sposobu użytkowania) w Poznaniu przy ul. [...], na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka. Prezydent Miasta Poznania wydał decyzję w dniu 16.07.2012r. nr 149/2012, znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla skarżących dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku biurowo - usługowego na budynek mieszkalny jednorodzinny, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], arkusz 34, obręb Starołęka, położonej w Poznaniu przy ul. [...]. Decyzja ta została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 14.01.2013r., znak: [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie ponownie w dniu 20.06.2013r. Prezydent Miasta Poznania wydał decyzję [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla skarżących dla w/w inwestycji. Decyzja ta została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu z decyzją z dnia 19.03.2014r., znak: [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 12.08.2014r. Prezydent Miasta Poznania wydał decyzję nr [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla skarżących dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (decyzja z dnia 16.12.2015r., znak: [...]). Pismem z dnia 03.02.2016r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania poinformował organ I instancji, iż prowadzi postępowanie w sprawie istotnego odstępstwa od decyzji pozwolenia na budowę nr [...]z dnia 07.12.2007r., znak: [...], obejmującego budowę budynku usługowo - biurowego z wbudowanym garażem w Poznaniu przy ul. [...], na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka. W związku z tym na potrzeby legalizacji istotnego odstąpienia, inwestorzy wystąpili w dniu 16.04.2012r. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku biurowo - usługowego na budynek mieszkalny jednorodzinny, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka, położonej w Poznaniu przy ul. [...]. Organ I instancji ustalił, iż w dniu 03.03.2016r. PINB dla Miasta Poznania wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie istotnego odstępstwa od decyzji pozwolenia na budowę nr [...]z dnia 07.12.2007r., znak: [...] obejmującego budowę budynku usługowo -biurowego w Poznaniu przy ul. [...] (na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka). Dla obszaru objętego wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dlatego zmiana zagospodarowania terenu polegającego na budowie obiektu budowlanego lub jego rozbudowie wymaga ustalenia w drodze decyzji administracyjnej warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest po łącznym spełnieniu warunków wymienionych w art.61 ust. 1 u.p.z.p.: 1.co najmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, zabudowana jest w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów, formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2.teren ma dostęp do drogi publicznej, 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, 5. decyzja zgodna jest z przepisami odrębnymi. Wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały określone w drodze rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. W sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r. Nr 164, poz. 1588). Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z wyjątkiem terenów zamkniętych, wójt, burmistrz lub prezydent miasta po dokonaniu uzgodnień z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 u.p.z.p. "Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio". Decyzja o warunkach zabudowy terenu jest pierwszą z cyklu decyzji, wydawanych w procesie inwestycyjnym. Decyzja taka oraz decyzja o pozwoleniu na budowę może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Celem decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest bowiem legalizowanie już zrealizowanej inwestycji, ani też dokonanie oceny już wykonanych robót. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu już wzniesionego będzie możliwe wtedy, gdy wniosek o jej wydanie zostanie złożony w związku z legalizacją samowoli budowlanej wszczętej na podstawie art. 48, art. 49b bądź art. 71 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290, dalej p.b.). Decyzja o warunkach zabudowy wydawana w takim trybie będzie ustalać, czy dany obiekt wybudowano zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami szczególnymi. Organ podzielił pogląd zawarty w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 04.11.2015r. sygn. akt IV SA/Po 460/15, iż "Organ winien mieć na uwadze, że możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu wybudowanego lub będącego w budowie pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. Nie jest natomiast dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań organów nadzoru budowlanego podejmowanych co do robót budowlanych rozpoczętych bądź prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ze względów systemowych wykluczyć należy sytuację, aby w przedmiocie tej samej inwestycji bądź inwestycji częściowo zrealizowanej w sposób niezależny od siebie toczyły się dwa odrębne postępowania: jedno - nadzorcze o charakterze naprawczym lub legalizacyjnym, a drugie w przedmiocie warunków zabudowy. W razie gdy organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie legalizacyjne lub naprawcze w przedmiocie zrealizowanych robót budowlanych, to do jego kompetencji należy ocena, czy zachodzi potrzeba uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. W przypadku rozpoczęcia robót budowlanych inwestor nie może z własnej inicjatywy domagać się wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że działa w celu wykonania obowiązku nałożonego na niego postanowieniem wydanym przez organ nadzoru (por. wyrok NSA z 14.01.2014r., sygn. akt. II OSK 1890/12, CBOSA)". W aktach sprawy znajduje się wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postanowienie nr 19/2017 PINB dla Miasta Poznania z dnia 03.02.2017r., znak: [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego, w sprawie budowy budynku z istotnym odstąpieniem od decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 07.12.2007r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowo - biurowego z wbudowanym garażem w Poznaniu przy ul. [...], na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka do czasu zakończenia ostateczną decyzją administracyjną postępowania administracyjnego, prowadzonego przez Prezydenta Miasta Poznania z wniosku skarżących. Nadto dodatkowo w aktach sprawy znajduje się pismo PINB dla Miasta Poznania z dnia 03.02.2016r., znak: [...], w którym organ informuje, iż prowadzi postępowanie w sprawie istotnego odstępstwa od decyzji pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 07.12.2007r., znak[...] obejmującego budowę budynku usługowo - biurowego z wbudowanym garażem w Poznaniu przy ul. [...], na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka. W związku z tym, na potrzeby legalizacji istotnego odstąpienia, inwestorzy wystąpili 16.04.2012r. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku biurowo - usługowego na budynek mieszkalny jednorodzinny, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka, położonej w Poznaniu przy ul. [...]. Z ww. postanowienia i pisma PINB dla Miasta Poznania wynika, że postępowanie legalizacyjne w sprawie budowy budynku z istotnym odstąpieniem od decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 07.12.2007r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowo –biurowego z wbudowanym garażem w Poznaniu przy ul. [...], na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka , prowadzone jest na podstawie art. 50 – 51 p.b. (dotyczy istotnego odstępstwa od decyzji pozwolenia na budowę). Przepisy art.50-51 p.b. nie przewidują obowiązku przedłożenia przez inwestora stosownej decyzji o warunkach zabudowy. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 50 - 51 p.b. jest postępowaniem odrębnym w odniesieniu do postępowania prowadzonego w trybie art. 48 p.b., mającego na celu zalegalizowanie samowoli budowlanej. W przypadku postępowania legalizacyjnego unormowanego w art. 48 i 49b p.b. ustawodawca wprost przewidział obowiązek przedstawienia przez stronę decyzji o warunkach zabudowy. Przepisy art. 50-51 p.b. takiego obowiązku nie przewidują (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20.08.2014r., sygn. akt IV SA/Po 344/14). Decyzji o warunkach zabudowy nie wydaje się dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 p.b. (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11.02.2015 r. sygn. akt II SA/Po 567/14; CBOSA). Wskazano, że w niniejszej sprawie postępowanie przed PINB nie jest prowadzone na podstawie art. 71a p.b. (dotyczy zmiany sposobu użytkowania). Inwestycja ta została już zrealizowana, a postępowanie odnosi się do tzw. legalizacji samowoli budowlanej związanej z istotnym odstępstwem od decyzji pozwolenia na budowę. Podkreślono, że decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 50 i 51 p.b. (por.: wyroki NSA: z dnia 16.09.2010r., sygn. akt II OSK 1451/09, z dnia 27.09.2012 r., sygn. akt II OSK 1009/11). W tego rodzaju sytuacji występuje bezprzedmiotowość postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Skoro bowiem odpadł przedmiot postępowania, to postępowanie takie stało się bezprzedmiotowe, a skoro tak, to w takiej sytuacji zasadnym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wobec powyższego w niniejszej sprawie brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego, bowiem postępowanie naprawcze prowadzone w oparciu o art. 50-51 p.b. nie przewiduje obowiązku przedłożenia przez stronę postępowania administracyjnego decyzji o warunkach zabudowy. Dalej powołano art. 105 § 1 k.p.a. stanowiący, że "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części" Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] powtarzając treść odwołania i dodając, że sąsiedzi na tym terenie uzyskują warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego dopiero po 3 latach. Wskazali, że zaskarżoną decyzję Kolegium nr [...] z dnia 27 lipca 2017r złożyli do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania gdzie uzyskali informację że w związku z legalizacją samowoli budowlanej niezbędne jest uzyskanie decyzji ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku biurowo-usługowego na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...], przy ul [...] w Poznaniu o co wystąpili. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swa dotychczasową argumentację. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów skargi podkreślono, że celem decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest legalizowanie już zrealizowanej inwestycji, ani też dokonanie oceny już wykonanych robót. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu już wzniesionego będzie możliwe wtedy, gdy wniosek o jej wydanie zostanie złożony w związku z legalizacją samowoli budowlanej wszczętej na podstawie art. 48, art. 49b bądź art. 71a p.b. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana w takim trybie będzie ustalać, czy dany obiekt wybudowano zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami szczególnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji/postanowienia. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej zwanej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 27.07.2017r. nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia 16.01.2017r. nr 13/17 odmawiającą [...] ustalenia warunków zabudowy dla budynku biurowo - usługowego na budynek mieszkalny jednorodzinny, na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka, położonej w Poznaniu przy ul. [...] i umarzająca postępowanie organu I instancji. Przedmiotem niniejszej sprawy nie była natomiast decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku biurowo-usługowego na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...], przy ul [...] w Poznaniu. Należy wyjaśnić, iż przepisy prawa materialnego właściwe w zawisłej sprawie zawiera ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm., dalej: u.p.z.p.) oraz ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290, dalej p.b.). Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter wstępny i ogólny. Nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r., II OSK 229/11, Lex nr 1216331). Wydanie takiej decyzji winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a więc nie jest to decyzja uznaniowa. Organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom, wynikającym z przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej z ustawowych przesłanek, wynikających z ww. przepisu. Postępowanie o warunkach zabudowy jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego. Kolejnym jest postępowanie prowadzące do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie jest dopuszczalna (możliwa) zabudowa określonego rodzaju (zmiana zagospodarowania terenu), a więc czy zamierzenie jest zgodne z przepisami szczególnymi. Pozytywne przesądzenie o takiej możliwości w decyzji o warunkach zabudowy daje inwestorowi podstawę do ubiegania się o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli są spełnione inne warunki wymagane ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ architektoniczno – budowlany ocenia planowaną inwestycję także w aspekcie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 p.b. Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Określa ona podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Realizacja inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach, w dwóch różnych postępowaniach toczących się przed różnymi organami. Na każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w granicach jego kompetencji. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy terenu zastępuje na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku jego braku określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, którego treść określa art. 64 ust. 2. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, który stanowi, że : 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak już wskazano, decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok NSA z 18.12.2012 r., II OSK 1518/11, Lex nr 1367308, wyrok NSA z 12.10.2010 r., II OSK 1542/09, Lex nr 746623). Innymi słowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, a nawet wymagane, w przypadku łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków. Oznacza to jednak, że brak spełnienia chociażby jednego z warunków o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli zaś wszystkie w/w przesłanki są spełnione organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przyjmuje się, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na etapie poprzedzającym wystąpienie inwestora o pozwolenie na budowę, a tym samym może dotyczyć wyłącznie planowanego przedsięwzięcia, a nie inwestycji już realizowanej. Jest zasadą, że przystąpienie do realizacji robót budowlanych czyni niemożliwym uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym nie jest dopuszczalne wydanie w takiej sytuacji decyzji o warunkach zabudowy. Sąd orzekający aprobuje pogląd, że nie jest dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy dla już realizowanej lub zrealizowanej inwestycji niezależnie od działań legalizacyjnych organów nadzoru budowlanego podejmowanych co do robót budowlanych rozpoczętych bądź prowadzonych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W przypadku rozpoczęcia robót budowlanych inwestor nie może z własnej inicjatywy domagać się wydania decyzji o warunkach zabudowy, lecz musi wykazać, że realizuje obowiązek legalizacji nałożony na niego przez organ nadzoru budowlanego. W takiej sytuacji to do kompetencji organu nadzoru budowlanego należy ocena, czy zachodzi potrzeba uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. (patrz wyrok NSA z dnia 14.01.2014r., sygn. II OSK 1890/12) Przechodząc na grunt niniejszej sprawy niespornym jest, że w niniejszej sprawie skarżący w dniu 16.04.2012r. złożyli w Urzędzie Miasta Poznania wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejsce realizowanego budynku biurowo - usługowego (zmiana sposobu użytkowania) w Poznaniu przy ul. [...], na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka. Organy obu instancji przyjęły, że wniosek ten dotyczy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejsce realizowanego budynku biurowo – usługowego i w tym zakresie prowadziły postępowanie. Bezspornym jest, że budynek biurowo – usługowy na przedmiotowej działce jest w trakcie budowy. Ustalono, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym dla przedmiotowego obiektu, decyzja pozwolenia na budowę dotyczyła budynku usługowo - biurowego. Inwestor w trakcie budowy dokonał istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego bez stosownych pozwoleń organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ odwoławczy trafnie zauważył, że w niniejszej sprawie postępowanie przed PINB nie jest prowadzone na podstawie art. 71a p.b., który dotyczy zmiany sposobu użytkowania. Inwestycja ta jest w trakcie realizacji lub została już zrealizowana, a niniejsze postępowanie odnosi się do tzw. legalizacji samowoli budowlanej związanej z istotnym odstępstwem od decyzji pozwolenia na budowę. Postępowanie w tej sprawie nie dotyczyło natomiast zmiany sposobu użytkowania, która wymaga odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 71 a p.b. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przewiduje kilka trybów legalizacji. Artykuł 48 ust. 1 p.b. stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do ww. przepisu nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, w tym znaczeniu że stwierdzenie przez organ faktu zaistnienia samowoli budowlanej nie prowadzi wprost do nakazania rozbiórki wzniesionego nielegalnie obiektu budowlanego. Przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma bowiem obowiązek zbadania, czy jest możliwa legalizacja danego obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z kolei w razie wykonania robót budowlanych bez wymaganego zgłoszenia, to jest stanu określonego w art. 50 ust. 1 pkt 1 p.b., zastosowanie mają przepisy art. 51 p.b. Przy czym zgodnie z art. 51 ust. 7, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane, nie wydaje się przewidzianego w art. 50 ust. 1 p.b. postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych i stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3. Postępowanie prowadzone w oparciu o wskazane wyżej przepisy art. 51 p.b. także zmierza w pierwszej kolejności do zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych. W postępowaniu tym nakłada się, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem albo, gdy nie jest to możliwe, nakazuje się, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1, doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Nakładany przez organ nadzoru budowlanego, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, obowiązek może dotyczyć wyłącznie czynności faktycznych i konkretnych robót budowlanych. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu już wzniesionego będzie możliwe wtedy, gdy wniosek o jej wydanie zostanie złożony w związku z legalizacją samowoli budowlanej wszczętej na podstawie art. 48, art. 49b bądź art. 71 a p.b. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana w takim trybie będzie ustalać, czy dany obiekt wybudowano zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami szczególnymi. Organ odwoławczy słusznie wskazał na postanowienie nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia 03.02.2017r., znak: [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego, wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie budowy budynku z istotnym odstąpieniem od decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 07.12.2007r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowo - biurowego z wbudowanym garażem w Poznaniu przy ul. [...], na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka do czasu zakończenia ostateczną decyzją administracyjną postępowania administracyjnego, prowadzonego przez Prezydenta Miasta Poznania z wniosku [...]. Nadto dodatkowo w aktach sprawy znajduje się pismo PINB dla Miasta Poznania z dnia 03.02.2016r., znak: [...], w którym organ informuje, iż prowadzi postępowanie w sprawie istotnego odstępstwa od decyzji pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 07.12.2007r., znak: [...], obejmującego budowę budynku usługowo - biurowego z wbudowanym garażem w Poznaniu przy ul. [...], na działce nr [...], ark. 34, obręb Starołęka. Z ww. postanowienia (k. 500 akt adm.) i pisma PINB dla Miasta Poznania (k. 364 akt adm.) wynika, że w niniejszej sprawie postępowanie legalizacyjne w sprawie budowy budynku z istotnym odstąpieniem od decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 07.12.2007r., nr [...], znak: [...] prowadzone jest na podstawie art. 50 - 51 p.b. Ma to bardzo istotne znaczenie, gdyż w przypadku postępowania legalizacyjnego unormowanego w art. 48 i 49b ustawodawca wprost przewidział obowiązek przedstawienia przez stronę w celu legalizacji decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast przepisy art. 50-51 p.b. takiego obowiązku nie przewidują (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20.08.2014r., sygn. akt IV SA/Po 344/14). Tym samym w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym (jak w niniejszej sprawie) na podstawie art.50-51 p.b. organ nadzoru budowlanego nie może nałożyć na inwestorów obowiązku złożenia decyzji ustalającej warunki zabudowy. Organ odwoławczy słusznie wskazał, że z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż decyzja o warunkach zabudowy nie może być wydana dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 50 i 51 p.b. (por.: wyroki NSA: z dnia 16.09.2010r., sygn. akt II OSK 1451/09, z dnia 27.09.2012 r., sygn. akt II OSK 1009/11, wyroki WSA w Poznaniu z dnia 11.02.2015r., sygn. II SA/Po 567/14, a także z dnia 20.08.2014r. o sygn. IV SA/Po 344/14). Decyzja o warunkach zabudowy może być wydana natomiast w toku postępowania legalizacyjnego unormowanego w art.71 a p.b. Przepis art.71 a § 1 stanowi bowiem, że w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia: 1) wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części; 2) nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2. Przy czym w art.71 ust.2 pkt 4 p.b. wskazuje się m.in. decyzje warunkach zabudowy. Reasumując ten wątek wskazać należy, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przewiduje trzy tryby legalizacji: 1. unormowany w art.48-49 p.b. dotyczący zasadniczo legalizacji samowoli budowlanej w przypadku budowy obiektów budowlanych bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia; 2. unormowany w art.71 a p.b. dotyczący zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia; 3. unormowany w art.50-51 p.b. dotyczący m.in. legalizacji robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub w przepisach. Należy podkreślić, że zobligowanie inwestora przez organ nadzoru budowlanego do złożenia (a więc i wystąpienia z wnioskiem do właściwego organu) decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest tylko w przypadkach opisanych wyżej w pkt 1 i 2. Tymczasem legalizacja w związku z niniejszym postępowaniem prowadzona jest na podstawie art.50-51 p.b. (pkt 3). Tak więc skoro w niniejszej sprawie w przypadku realizowanej już inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestorzy nie mogą wystąpić z własnej inicjatywy o wydanie dla tej inwestycji decyzji ustalającej warunki zabudowy, jak również nie jest możliwe nałożenie na nich takiego obowiązku przez organ nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego, to nie istnieje przedmiot postępowania. W sytuacji, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe. W myśl art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Dlatego też w ustalonym stanie faktycznym organ odwoławczy słusznie umorzył postępowanie administracyjne. Wobec powyższego na podstawie art.151 p.p.s.a. należało oddalić skargę.