I SA/Gd 695/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Asesor WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 listopada 2007 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe "A" spółki z o.o. oddala skargę. UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] orzekł o odpowiedzialności skarżącego W.J. za zaległości podatkowe [...] "A" sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za I-XII/2000r., I-VII/2001r., VII, VIII/2003r, IV-VIII/2004r. w kwocie 124.121,05 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości podatkowych w wysokości 131.639,40 zł; za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2000-2002 w kwocie 673.710,00zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości podatkowych w wysokości 414.548,60zł; za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za III-V/2002r. w kwocie 255,39zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości podatkowych w wysokości 121,10zł oraz za koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie 10.191,71zł. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu złożonego odwołania decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 5 września 2006r. sygn. akt I SA/Gd 20/06 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w orzeczeniu o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o. o. na podstawie art. 116 §1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 197 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkowa spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce. Ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa zaś na członku zarządu. Jednocześnie Sąd wskazał, że okoliczności wynikające z akt sprawy jednoznacznie wskazują, iż choć od roku 1994 spółka popadała w coraz większe zadłużenie, to skarżący jako prezes jej zarządu nie zainicjował wszczęcia postępowania naprawczego lub upadłościowego, co uwalniałoby go od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. W dalszych wywodach Sąd stwierdził, że organ podatkowy w prowadzonym postępowaniu udowodnił, że zaległość podatkowa objęta zaskarżoną decyzją powstała w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu "A" sp. z o.o. w M. Z akt postępowania organów podatkowych nie wynika natomiast, aby postępowanie egzekucyjne zostało zakończone formalnym aktem organu egzekucyjnego, pozwalającym uznać, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Dyrektor Izby Skarbowej, mając na uwadze powyższe orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, rozpatrując ponownie odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że członek zarządu spółki z o.o. odpowiada za zaległości podatkowej tej spółki jedynie w sytuacji, gdy egzekucja z majątku spółki okazała się: bezskuteczna (art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002r.), bądź w całości lub w części bezskuteczna (art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym po 31 grudnia 2002r.). Dalej organ odwoławczy podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 5 września 2006r. sygn. akt I SA/Gd 20/06 zauważył, iż pojęcie bezskutecznej egzekucji nie zostało zdefiniowane ani w przepisach prawa podatkowego, ani w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym (administracyjnym czy kodeksie postępowania cywilnego), stąd należy je rozumieć stosownie do reguł języka potocznego. W świetle powyższego bezskuteczność egzekucji w rozumieniu przepisu art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Obowiązek wszczęcia i formalnego przeprowadzenia egzekucji oznacza w konsekwencji konieczność stwierdzenia jej bezskuteczności w sposób formalny zgodnie z odpowiednimi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Jedynie stosowny formalny akt organu egzekucyjnego - taki jak postanowienie o umorzeniu egzekucji - wydawany przez organ egzekucyjny w przypadku jej całkowitej bezskuteczności, potwierdza iż nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Tym samym, formalny akt organu egzekucyjnego spełnia funkcję gwarancyjną, zabezpieczającą osobę trzecią (członka zarządu spółki z o.o.) przed przedwczesnym i nieuzasadnionym orzeczeniem jej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Mając na uwadze powyższe Komornik Sądowy Rewiru I przy Sądzie Rejonowym postanowieniami nr [...], nr [...] i nr [...] z dnia 7 marca 2007r., działając na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, umorzył z uwagi na bezskuteczność postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanej spółki w oparciu o tytuły wykonawcze obejmujące m. in. zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za I-XII/2000r., I-VII/2001r., VII,VIII/2003r., IV-VIII/2004r., w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2000-2002 oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za III-V/2002r. Tym samym przesłanka "bezskuteczności egzekucji", o której mowa w przepisie art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa została, zdaniem organu odwoławczego należycie udokumentowana. Ponadto, odpowiedzialność członka zarządu spółki z o.o. obejmuje zobowiązania podatkowe (art. 116 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002r.) bądź zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań (art. 116 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym po 31 grudnia 2002r.), które powstały w czasie pełnienia przez osobę trzecią obowiązków członka zarządu spółki. Z akt sprawy wynika zaś, że skarżący pełnił funkcję prezesa jednoosobowego zarządu [...] "A" sp. z o.o. w okresie gdy powstały zobowiązania w podatku od towarów i usług za I-XII/2000r., I-VII/2001r., VII, VIII/2003r., IV-VIII/2004r., w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2000-2002 oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za III-V/2002r. W sprawie zaistniały zatem pozytywne przesłanki dla orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe "A" sp. z o.o. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002r.) członek zarządu spółki z o.o. może "uwolnić się" od odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki, jeżeli: • wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe), • wykaże, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy bądź • wskaże mienie spółki, z którego egzekucja jest możliwa. Natomiast z przepisu art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r.) wynika, iż członek zarządu spółki z o.o. może "uwolnić się" od odpowiedzialności za zaległości podatkowe ww. spółki, jeżeli: • wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), • wykaże, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, • wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przy czym okoliczności powyższe, które stanowią negatywne przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe podatnika (płatnika) zobowiązany jest udowodnić ten członek zarządu, który pragnie uwolnić się od odpowiedzialności. Jak podkreślił organ odwoławczy skarżący nie wykazał zaistnienia żadnej z wymienionych przesłanek. Z akt sprawy wynika bowiem, że [...] "A" sp. z o.o. złożyło wniosek do Sądu Rejonowego o otwarcie postępowania układowego. W konsekwencji złożonego wniosku postanowieniem z dnia 8 sierpnia 1994r. sygn. akt Ns. Rej. [...] zostało otwarte postępowanie układowe. Następnie jednak, w dniu 22 września 1995r. postępowanie to zostało umorzone z uwagi na brak na zwołanym Zgromadzeniu wymaganego quorum wierzycieli. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem o otwarcie postępowania układowego nie zostały objęte zaległości podatkowe [...] "A" sp. z o.o., co do których orzeczono o odpowiedzialności skarżącego. Organ odwoławczy zauważył także, że od chwili złożenia wniosku o otwarcie postępowania układowego zadłużenie "A" sp. z o.o. uległo wielokrotnemu zwiększeniu, a pomimo tego podatnik (płatnik) nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości. Bez znaczenia dla uwolnienia się od odpowiedzialności podatkowej skarżącego jest natomiast okoliczność, że wierzyciel Skarb Państwa Urząd Skarbowy złożył w Sądzie Rejonowym wniosek o ogłoszenie upadłości "A" sp. z o.o. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 1998r. Sąd Rejonowy oddalił bowiem przedmiotowy wniosek wierzyciela z uwagi na fakt, że wierzytelności służące Skarbowi Państwa zostały zabezpieczone hipotekami ustanowionymi na majątku dłużnika. Ponadto, przedmiotowy wniosek - podobnie jak wniosek o otwarcie postępowania układowego - nie obejmował zaległości podatkowych "A" sp. z o.o., co do których orzeczono o odpowiedzialności skarżącego. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że mienie spółki, by skutecznie ochronić od odpowiedzialności członka zarządu tej spółki, musi istnieć i być wskazane w momencie, w którym toczy się postępowanie w kwestii przedmiotowej odpowiedzialności. W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy wskazał, że skarżący nie wskazał w toku postępowania żadnego mienia spółki. Nieruchomość będąca w użytkowaniu wieczystym "A" sp. z o.o., dla której Sąd Rejonowy V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr KW [...] była znana wierzycielowi i organom egzekucyjnym już na etapie prowadzenia postępowań zabezpieczających i egzekucyjnych. Należy zatem wyraźnie podkreślić, że ww. nieruchomość będąca w użytkowaniu wieczystym spółki nie spełnia przedmiotowego warunku, albowiem nie została ona wskazana przez osobę trzecią, a ponadto i tak jest to nieruchomość obciążona ponad swą wartość wierzytelnościami licznych podmiotów, niejednokrotnie korzystającymi z pierwszeństwa zaspokojenia. Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 5 września 2006r. sygn. akt I SA/Gd przesądził o nie wystąpieniu w przedmiotowej sprawie przesłanek egzoneracyjnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku W.J. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] zarzucając im naruszenie art. 298 § 2 kh i art. 299 § 2 ksh oraz art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu skargi podniósł, że złożył w Sądzie Rejonowym wniosek o otwarcie postępowania układowego w sprawie sygn. akt UKŁ [...]. Ponadto, Naczelnik Urzędu Skarbowego jako przedstawiciel wierzyciela Sp. z o.o. "A" wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego o ogłoszenie upadłości dłużniczki w sprawie sygn. akt V U [...]. Powyższe okoliczności, zdaniem skarżącego, przemawiają za przyjęciem, że nie może on ponosić odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Sp. z o.o. "A" w oparciu o art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa. Dodatkowo skarżący podkreślił, że organ podatkowy nie wykazał, że egzekucja wobec spółki została formalnie zakończona z uwagi na jej bezskuteczność związaną z brakiem majątku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań podkreślić należy, że rozpoznawana sprawa była przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Ocena prawna wyrażona przez ten Sąd w wyroku z dnia 5 września 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 20/06 i wskazania co do dalszego postępowania wiążą zatem, na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Dyrektora Izby Skarbowej, jak i Sąd rozpoznający przedmiotową skargę. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97 (publ. OSP 1999, z. 3, poz. 101 z glosą B. Adamiak, tamże, s. 263 i n.), wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego oceną prawną wyrażoną przez sąd na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, że oznacza to, iż "(...) ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sad, będzie on zawsze związany ocena prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy". Przy czym przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu unikniecie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. pogląd S. Hanuska (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 318,319, przywołany przez A. Kabata (w:) B. Dauter i in. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, s. 345). Podkreślić przy tym należy, że naruszenie przez organ podatkowy art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym postawę do wniesienia skargi kasacyjnej - art. 174 pkt 1 p.p.s.a.(por. A.Kabat (w:) B. Dauter i in. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, s. 347). Mając na uwadze związanie oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 5 września 2006 r. stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że w sprawie niniejszej – jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy w odniesieniu do zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za I-XII 2000 r., I-VII 2001 r., podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2000-2001 oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za III-V 2002 r. – zastosowanie miały przepisy art. 107 i 116 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 169 poz.1387), natomiast w odniesieniu do zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za VII, VIII 2003 r., IV-VIII 2004 r. oraz z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. – zastosowanie miały przepisy art. 107 i 116 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. Otóż zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej (brzmienie tego przepisu obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2003 r. w sposób nieistotny dla sprawy różni się od brzmienia obecnego) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjnej odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo że niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Odpowiedzialność członków zarządu spółki obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu (§ 2). Przy czym w orzeczeniu w orzeczeniu o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o. o. organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, zaś wykazanie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych spoczywa na członku zarządu. W tej kwestii poglądy orzecznictwa i doktryny są zbieżne i utrwalone (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 85/03 – publ. "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" 2003 nr 4, poz. 93; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Ol 345/04 - publ. ZNSA 2005/1/98; A. Mariański i A. Karolak, Odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki z o.o. ..., Warszawa 2004, s. 234-236; S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 402; B. Adamiak i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz 2004, Wrocław 2004, s. 433). W tym miejscu zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 września 2006 r. sygn. akt I SA/Gd 20/06 zważył, że w niniejszej sprawie W.J. zgłosił zarzut wskazujący, iż złożył w Sądzie Rejonowym wniosek o otwarcie postępowania układowego w sprawie sygn. akt UKŁ [...]. Ponadto, Naczelnik Urzędu Skarbowego jako przedstawiciel wierzyciela Sp. z o.o. "A" z siedzibą w M. wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego o ogłoszenie upadłości podatniczki w sprawie sygn. akt V U [...]. Odnosząc się merytorycznie do powyższego zarzutu Sąd zauważył nadto, iż postępowanie układowe, otwarte na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 8 sierpnia 1994 roku, choć zostało zainicjowane przez W.J., nie mogło mieć za przedmiot wierzytelności objętych zaskarżoną decyzją tj. z tytułu zaległości podatkowych powstałych dopiero w okresie od 2000 roku do 2004 roku. Ponadto, na podstawie akt sprawy Sąd stwierdził, że sytuacja finansowa Sp. z o.o. "A" z siedzibą w M., była po roku 1994 trudna, bowiem uzasadniała złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, która jak już wyżej wskazano wiąże zarówno Dyrektora Izby Skarbowej, jak i skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, jednoznacznie wskazywały, iż choć od roku 1994 roku spółka popadała w coraz większe zadłużenie, to W.J. jako prezes jej zarządu (osoba trzecia w rozumieniu art. 107 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nie zainicjował wszczęcia postępowania naprawczego lub upadłościowego, co uwalniałoby go od odpowiedzialności za zobowiązania spółki na gruncie art. 116 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 5 września 2006 r. przesądził ponadto, że organ podatkowy w prowadzonym postępowaniu udowodnił, że zaległość podatkowa objęta zaskarżoną decyzją powstała w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu "A" sp. z o.o. w M. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 5 wrześnią 2006 r. wskazał, że w niniejszej sprawie została wszczęta egzekucja administracyjna z majątku przedmiotowej spółki, w ramach której dokonano m.in. zajęcia wierzytelności podatniczki z tytułu najmu pomieszczeń, zajęcia nieruchomości do niej należących oraz spisano protokół o stanie jej majątku. Przy czym w związku z zajęciem nieruchomości i wierzytelności nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową, w konsekwencji czego została ona przejęta do prowadzenia przez Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym. Jednocześnie Sąd stwierdził, że z akt postępowania organów podatkowych nie wynikało, aby postępowanie egzekucyjne zakończyło się formalnym aktem organu egzekucyjnego, pozwalającym uznać, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż organ podatkowy nie wykazał, że postępowanie egzekucyjne przeciwko Sp. z o.o. "A" okazało się bezskuteczne. Dyrektor Izby Skarbowej w toku postępowania odwoławczego prowadzonego z uwzględnieniem wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawartych w wyroku z dnia 5 września 2006 r. dołączył do akt sprawy postanowienia Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym nr IKM [...], nr IKM [...] i nr IKM [...] z dnia 7 marca 2007r., który działając na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, umorzył z uwagi na bezskuteczność postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanej spółki w oparciu o tytuły wykonawcze obejmujące m.in. zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za I-XII/2000r., I-VII/2001r., VII, VIII/2003r., IV-VIII/2004r., w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2000-2002 oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za III-V/2002r. W tej sytuacji stwierdzić należy, że Dyrektor Izby Skarbowej w sposób wskazany w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 września 2006 r. wykazał bezskuteczność egzekucji wobec spółki "A". W konsekwencji stwierdzić należy, że w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki pozwalające przenieść odpowiedzialność za zobowiązania spółki "A" na skarżącego. Skarżący pełnił bowiem funkcję prezesa zarządu spółki w czasie gdy powstały zobowiązania podatkowe objęte decyzją orzekającą o jego odpowiedzialności. Egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna, co zostało, wbrew zarzutom skarżącego formalnie potwierdzone postanowieniami Komornika Sądowego z dnia 7 marca 2007 r. Skarżący nie wykazał natomiast zaistnienia żadnej z przesłanej egzoneracyjnych. Uznając, że zaskarżona decyzja w przedstawionych warunkach faktycznych i prawnych nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny wobec braku podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.