VII SA/Wa 1171/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Antas, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2020r. sprawy ze skargi C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowa z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "organ II instancji", "Minister") na podstawie art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020 r., poz, 282), art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019 r., poz. 1186) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. Sp. k. ( dalej : "skarżąca" na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej: "organ I instancji", "[...]WKZ") z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kontrolowane postanowienie, zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. [...]KZW odmówił uzgodnienia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] numer [...] zlokalizowanej na działce nr ew. [...], położonej w [...] przy ul. [...], znajdującej się na terenie ochrony konserwatorskiej wskazanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...], uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. [...]KZ stwierdził wówczas, że wprowadzenie w otoczeniu stajni wchodzącej w skład dawnych koszar wojskowych w [...], wpisanej do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 1996 r., wysokiej konstrukcji teletechnicznej, jest działaniem degradującym historyczny układ zabudowań [...], zakłóci historyczny wygląd i charakter miejsca oraz w konsekwencji wpłynie negatywnie na jej zabytkową wartość. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła [...] Sp. z o.o. (dalej: "inwestor"). Po jego rozpatrzeniu Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji postanowieniem z [...] lutego 2020 r. umorzył postępowanie administracyjne w związku z wystąpieniem, na podstawie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 106 k.p.a., Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku inwestora dotyczącego przedmiotowego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu swojego postanowienia, organ I instancji wyjaśnił, że sporna inwestycja nie jest realizowana na terenie objętym gminną ewidencją zabytków, stąd brak jest podstaw prawnych do jej uzgodnienia przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. W związku z tym, działając na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., postanowił umorzyć postępowanie w niniejszej sprawie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego udzielenia zgody na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Podniosła, że zaskarżone postanowienie wydano na podstawie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, nie odnosząc się do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodała, że zgodnie z § 8 pkt 1 powyższego planu, warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego tego obszaru należy uzgodnić z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Skarżąca wskazała ponadto, że Starosta Powiatu [...], realizując zapisy miejscowego planu, wystąpił do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z takim wnioskiem, zatem konserwator zabytków powinien zając stanowisko w sprawie wniosku inwestora. Skarżąca podniosła jednocześnie, że z uwagi na fakt budowy stacji bazowej w bezpośrednim sąsiedztwie dawnych stajni [...] przy [...], wpisanych do rejestru zabytków decyzją z dnia [...] kwietnia 1996 r., podstawą rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - oprócz art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, powinien być również art. 39 ust. 1 tej ustawy. Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego skarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r., utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu postanowienia, organ II instancji wskazał, że w art. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ustawodawca wyraźnie określił zakres przedmiotowy, zaś w art. 2 - organizację organów ochrony zabytków. Akt ten wraz z innymi aktami rangi ustawowej (m.in. z ustawą - Prawo budowlane), stanowi wyłączne źródło kompetencji wojewódzkich konserwatorów zabytków do wydawania rozstrzygnięć administracyjnych w sprawach w nich określonych. Minister wyjaśnił, że w zależności od tego czy dany obiekt, bądź obszar na którym ten obiekt się znajduje jest wpisany do rejestru zabytków czy też do gminnej ewidencji zabytków, mamy do czynienia z dwoma różnymi procedurami przy wydawaniu pozwolenia na budowę. W pierwszym przypadku, określonym w art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego, prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, wymaga przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę - uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. W drugim przypadku, określonym w art. 39 ust. 3 cytowanej ustawy, obowiązek przeprowadzenia uzgodnień przez organ administracji architektoniczno-budowlanej z organem konserwatorskim przed wydaniem pozwolenia na budowę, istnieje jedynie w sytuacji prowadzenia robót przy zabytku wpisanym do gminnej ewidencji zabytków. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że w obecnym brzmieniu art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, zmienionym przez ustawę z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. poz. 474), ustawodawca nie utrzymał w mocy obowiązku przeprowadzenia powyższych uzgodnień wobec obiektów objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do realiów rozpoznawanej sprawy, Minister podniósł, że okoliczność usytuowania projektowanej stacji bazowej w bezpośrednim sąsiedztwie wpisanych do rejestru zabytków dawnych stajni [...], nie daje organowi ochrony zabytków kompetencji do działania. Prace budowlane, polegające na wzniesieniu na działce nr ew. [...] konstrukcji wieżowej o wysokości ponad 50 m, na której będą umieszczone anteny radioliniowe i sektorowe nadawczo-odbiorcze oraz posadowieniu obok masztu urządzeń sterujących, nie obejmują bowiem terenu otoczenia budynku wpisanego do rejestru zabytków. W ocenie organu II instancji, inwestor nie ma zatem obowiązku uzyskiwania pozwolenia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie tych robót wynikającego z przepisów art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego. Zdaniem Ministra, brak jest również postawy prawnej do wszczęcia postępowania przez organ I instancji z urzędu. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że Starosta Powiatu [...] jako organ administracji architektoniczno-budowianej, wystąpił do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o zajęcie stanowiska w sprawie wniosku inwestora dotyczącego pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, działając na podstawie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Teren inwestycji nie jest jednak ujęty w Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta [...]. Z tego względu organ II instancji stwierdził brak podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, prowadzonej w oparciu o art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Uchwała Rady Miasta [...] nr [...] z [...] sierpnia 2003 r., jako akt niższego rzędu w stosunku do ustawy, nie może być bowiem podstawą do uzgodnienia konserwatorskiego w sytuacji, gdy przepisy rangi ustawowej tego nie przewidują. Skargę na powyższe postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, zobowiązanie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do udzielenia Staroście Powiatu [...] odmowy uzgodnienia budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu Ministra, skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z § 8 pkt 1 Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. poprzez ich niezastosowanie; - art. 2 ust 2 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przez ich niezastosowanie; - art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego i art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez ich niezastosowanie; Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca wskazała, że wieża stacji bazowej, ma powstać przy ul. [...] na działce nr ew. [...] na placu między dwoma budynkami dawnych stajni [...] w [...] (wcześniej [...] im. [...]), które znajdują się na działkach nr ew. [...]. Z karty ewidencyjnej zabytków wynika, że w tym miejscu znajduje się zespół koszar, powstały w latach 1890-1892. Według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. jest to obszar oznaczony na mapie jako C 30 M-U, w którym warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego należy obowiązkowo uzgadniać z wojewódzkim konserwatorem zabytków (§ 8 ust 1 uchwały). Oznacza to, że budynki dawnych koszar są objęte jedną z form ochrony przewidzianych w art. 7 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Ponadto jeden z budynków został objęty szczególną ochroną na podstawie wpisu do rejestru zabytków pod nr [...]. Zdaniem skarżącej oznacza to, że Miasto [...] od dawna interesuje się zachowaniem historycznej całości zespołu koszar. Procedowana przez Starostę Powiatu [...] sprawa powinna uwzględniać działania gminnej jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie skarżącej wzniesienie między dwoma budynkami byłych stajni, stacji bazowej o wysokości ok. 50 m, będzie działaniem degradującym ten historyczny układ zabudowań, zakłóci historyczny wygląd i charakter miejsca, a w konsekwencji negatywnie wpłynie na zabytkową całość. Tym samym dojdzie do naruszenia art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, nakazującego zapobiegać zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków. Zdaniem skarżącej charakter przedmiotowego miejsca umożliwia jedynie wznoszenie nietrwałych konstrukcji i instalacji służących do doraźnego zagospodarowania terenu. W ocenie strony skarżącej, błędnym jest zawarte w zaskarżonym postanowieniu stwierdzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, że okoliczność usytuowania projektowanej stacji bazowej w bezpośrednim sąsiedztwie wpisanych do rejestru zabytków dawnych stajni [...], nie daje organowi ochrony zabytków kompetencji do działania. Na skutek pominięcia zapisów uchwały, a tym samym zignorowania stanu faktycznego nietrafnie uznano za dopuszczalne wzniesienie w samym środku historycznego zespołu budowlanego konstrukcji wieżowej o wysokości ponad 50 m, na której będą umieszczone anteny radioliniowe i sektorowe nadawczo-odbiorcze oraz posadowione obok masztu urządzenia sterujące. Takie zagospodarowanie terenu będzie zaś wprost sprzeczne z architektonicznym układem miejsca. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. organ I instancji uznał, że skoro inwestycja nie będzie realizowana na terenie wpisanym do gminnej ewidencji zabytków to brak jest podstaw do jej uzgodnienia z konserwatorem. Natomiast okoliczność, że stacja bazowa ma powstać na terenie ochrony konserwatorskiej wskazanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], obowiązującego na podstawie Uchwały Rady Miasta [...] uznano za całkowicie bezprzedmiotową. W podobny sposób orzekł Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, mimo że w zażaleniu podniesiono zarzut naruszenia art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego przez brak odniesienia się do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym w ocenie skarżącej pominięto jedno ze źródeł prawa określonego w art. 78 ust 2 Konstytucji RP. Na zakończenie swoich rozważań pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że w § 8 pkt 1 omawianej uchwały Rady Miasta [...] ustalono, że warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego obszaru, należy uzgodnić z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Tym samym unormowania planu zagospodarowania przestrzennego, stanowią formę ochrony zabytków przewidzianą w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z tym przepisem formą ochrony zabytków są, m.in. ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast na gruncie art. 4 pkt ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ochrona zabytków polega w szczególności na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji jeśli ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidują formę ochrony zabytków, o jakiej mowa w art. 7 omawianej ustawy, to wówczas konserwator zabytków wydając decyzję na podstawie art. 36 ust 1 pkt 11 tej ustawy, ma uprawnienie i obowiązek uwzględnić obowiązujący porządek prawny, w tym ocenić wniosek o wydanie pozwolenia także w aspekcie obowiązującego na danym terenie prawa miejscowego. Zdaniem skarżącej, konserwator zabytków udzielając pozwolenia na podstawie art. 36 ust 1 ustawy o ochronie zabytków lub opiece nad zabytkami, bądź odmawiając udzielenia takiego pozwolenia, powinien uwzględniać, w granicach przyznanych mu uprawnień, obowiązujący porządek prawny. Obowiązującym na danym terenie porządkiem prawnym są zaś nie tylko ustawy, ale również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji w ocenie pełnomocnika skarżącej zamiar budowy stacji bazowej powinien być uzgodniony z wojewódzkim konserwatorem zabytków według § 8 pkt 1 Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. jako źródła powszechnie obowiązującego prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno zaskarżone postanowienie Ministra, jak też poprzedzające je postanowienie organu wojewódzkiego nie naruszają prawa. Podstawową kwestią wymagającą oceny w niniejszej sprawie, jest to czy przed realizacją spornej inwestycji, konieczne było dokonywanie przez inwestora uzgodnień konserwatorskich, wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tytułem wstępu należy wskazać, ze na gruncie art. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2020 r. poz. 282 ze zm., dalej: "u.o.z.", określony został przedmiot, zakres i formy ochrony zabytków oraz opieki nad nimi, zasady tworzenia krajowego programu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami oraz finansowania prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytkach, a także organizację organów ochrony zabytków. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 u.o.z., zabytek to nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. W myśl art. 3 pkt 2 u.o.z., zabytek nieruchomy oznacza nieruchomość, jej część lub zespół nieruchomości, o których mowa w pkt 1. Z kolei stosownie do treści art. 4 pkt 1-3 omawianej ustawy, ochrona zabytków polega w szczególności na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu: zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie, zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, a także udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków. Zgodnie z treścią art. 39 Prawa budowlanego ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia), prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków ( ust. 1). Pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków może być wydane po uzyskaniu decyzji Generalnego Konserwatora Zabytków działającego w imieniu ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego o skreśleniu tego obiektu z rejestru zabytków ( ust. 2). W stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków ( ust. 3). Działka, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja, nie jest ujęta zarówno w rejestrze zabytków, jak też gminnej ewidencji zabytków. Jest ona objęta ochroną konserwatorską wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., jako obszar oznaczony na mapie symbolem C 30 M-U, w którym warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego należy obowiązkowo uzgadniać z wojewódzkim konserwatorem zabytków (§ 8 ust 1 uchwały). W ocenie Sądu, nie rodzi to jednak w obecnym stanie prawnym konieczności dokonywania uzgodnień z organem konserwatorskim. Należy bowiem w tym miejscu podkreślić, że na podstawie art. 3 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., poz. 474), uległ zmianie przepis art. 39 Prawa budowlanego, który wcześniej przewidywał, że w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Przepis ten już nie obowiązywał w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia organu I instancji, a zatem konieczność dokonywania uzgodnień z organem konserwatorskim w przypadku realizacji inwestycji budowlanych, wynikała już tylko z planu miejscowego. Mimo zapisów planu miejscowego, dokonywanie uzgodnień z organem konserwatorskim, nie było w rozpoznawanej sprawie konieczne. Sąd bowiem w tym zakresie w pełni podziela pogląd organu, że Prawo budowlane oraz inne akty rangi ustawowej, stanowią wyłączne źródło kompetencji wojewódzkich konserwatorów zabytków do wydawania rozstrzygnięć administracyjnych w sprawach w nich określonych, zaś plan miejscowy, jako akt niższego rzędu w stosunku do ustawy, nie może być podstawą do uzgodnienia konserwatorskiego w sytuacji, gdy przepisy rangi ustawowej tego nie przewidują. Należy bowiem wskazać, że Rada gminy ( w tym wypadku Rada Miasta [...]), obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach, nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała rady gminy musi bowiem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP) – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 1152/19, LEX nr 2779399). Wbrew zarzutom skargi, nie doszło zatem do naruszenia art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, ponieważ w pierwszej kolejności zastosowanie miały przepisy ustawowe w tym wypadku Prawa budowlanego. Ponadto przepisy planistyczne, na które powołuje się skarżąca, uchwalone zostały przed wspomnianą zmianą Prawa budowlanego i wówczas zgodne były z zapisami ustawowymi. Jak już wspomniano, sporna inwestycja zlokalizowana na działce nr ew. [...] w [...], nie jest realizowana na terenie objętym gminną ewidencją zabytków. Ponadto prace budowlane polegające na wzniesieniu konstrukcji wieżowej oraz posadowieniu obok masztu urządzeń sterujących nie obejmują terenu otoczenia budynku wpisanego do rejestru zabytków. Sąd podziela pogląd wyspecjalizowanych organów konserwatorskich, że sama okoliczność usytuowania projektowanej stacji bazowej w bezpośrednim sąsiedztwie wpisanych do rejestru zabytków dawnych stajni [...], nie daje organom nadzoru konserwatorskiego kompetencji do działania. W takiej sytuacji inwestor nie ma bowiem obowiązku uzyskiwania pozwolenia [...] WKZ na prowadzenie robót w myśl art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazać także należy, że działka inwestycyjna, nie mieści się w żadnej z kategorii określonych w art. 36 ust. 1 u.o.z., a zatem niezasadny jest zarzut naruszenia tej normy. Art. 7 u.o.z., przewiduje jako jeden z instrumentów ochrony zabytków, ustalenia przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ochrona ta, nie jest jednak związana w obecnym stanie prawnym z koniecznością uzyskania uzgodnień konserwatorskich. Biorąc powyższe pod uwagę, słuszna jest konstatacja organu konserwatorskiego, że brak jest podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, prowadzonej w oparciu o art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Zasadnie zatem zastosowano regulację przewidzianą w art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zaskarżone postanowienie zostało wydane po prawidłowej analizie i ocenie materiału dowodowego oraz w oparciu o prawidłowo zastosowaną podstawę prawną i prawidłową jej wykładnię oraz w zgodzie z głównym celem jakiemu służy ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.