III OW 15/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Zyglewska, Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Wrocławskiego z dnia 9 lutego 2022 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą Wrocławskim a Marszałkiem Województwa Dolnośląskiego przez wskazanie organu właściwego w sprawie wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wnioskiem z 9 lutego 2022 r. Starosta Wrocławski wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość przez wskazanie Marszałka Województwa Dolnośląskiego jako organu właściwego do rozpoznania wniosku A. sp. o.o. z siedzibą w T. (dalej: spółka) o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami na terenie działki nr ewid. [...] obręb [...], gmina [...]. Starosta Wrocławski wyjaśnił, że 11 marca 2019 r. spółka wystąpiła do Marszałka Województwa Dolnośląskiego z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów przez wypełnienie odpadami wykopu powstałego na skutek budowy stawu rybnego, połączonego z eksploatacją piasku. Przedmiotem wniosku było przetwarzanie odpadów w procesie odzysku R5 tj. recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych przez ich wykorzystanie do wyrównania terenu niekorzystnie przekształconego zgodnie z pkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz.U. z 2015 r., poz. 796, dalej: rozporządzenie). Odpady mają być przetwarzane w ramach wyrobiska o całkowitej pojemności 108 800 Mg, a ilość odpadów deponowanych w wyrobisku miałaby wynosić średnio 164 Mg na dobę. Decyzją z 26 września 2018 r. Marszałek Województwa Dolnośląskiego umorzył postępowanie w sprawie. Decyzją z 26 listopada 2019 r. Minister Klimatu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z 9 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 87/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Klimatu z 9 lipca 2020 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Marszałek Województwa Dolnośląskiego nie jest właściwy w sprawie. Po zwrocie akt sprawy Marszałek Województwa Dolnośląskiego przekazał sprawę według właściwości Staroście Wrocławskiemu. Decyzją z 2 września 2021 r Starosta Wrocławski odmówił spółce wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Spółka wniosła odwołanie od tej decyzji. Decyzją z 5 listopada 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji kwestionując właściwość starosty do załatwienia sprawy. Starosta Wrocławski wskazał, że przepisem wyznaczającym właściwość rzeczową organu w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest art. 41 ust. 3 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r., poz. 779 ze zm. - dalej: ustawa o odpadach). Kryterium decydującym o właściwości starosty lub marszałka województwa jest ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów. Spółka planowała zdeponować odpady w ilości większej niż 10 Mg na dobę, a całkowita wielkość miała wynosić 108 800 Mg. Oznacza to, że organem właściwym jest Marszałek Województwa Dolnośląskiego na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. b) ustawy odpadach. W odpowiedzi na wniosek Marszałek Województwa Dolnośląskiego wniósł o wskazanie Starosty Wrocławskiego jako organu właściwego w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego, w tej konkretnej sprawie zasadnicze znaczenie ma, że w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 87/20, Sąd ten orzekł, że Marszałek Województwa Dolnośląskiego nie jest właściwy w sprawie. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie (art. 153 p.p.s.a.). W tej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od oceny prawnej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonej w zakresie właściwości organu w wyroku z 9 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 87/20. Powyższe oznacza, że brak jest podstaw do rozpoznania sporu o właściwość, ponieważ kwestia właściwości organu w tej sprawie została już prawomocnie rozstrzygnięta powołanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. To z kolei oznacza, że wniosek Starosty Wrocławskiego podlegał oddaleniu. Z tych względów i na podstawie art. 151 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.