III SA/Wr 826/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie: Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Protokolant: specjalista Renata Pawlak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi D.W. na informację Instytucji Pośredniczącej Aglomeracji Wałbrzyskiej z dnia 22 września 2022 r. nr OPT.412.14.2022 w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpoznania I. stwierdza, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazuje sprawę do rozpatrzenia przez Instytucję Pośredniczącą Aglomeracji Wałbrzyskiej; II. zasądza od Instytucji Pośredniczącej Aglomeracji Wałbrzyskiej na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi D. W. prowadzącego działalność pod firmą P.. "W. – B." D. W. (dalej: "skarżąca", "strona") jest informacja Instytucji Pośredniczącej Aglomeracji W. (dalej również jako: "IPAW" lub "organ") z dnia(...) września 2022 r. nr (...) w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia ze względu na wniesienie protestu po terminie. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Strona w dniu 21 grudnia 2021 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu nr (...) (numer naboru (...)), pod tytułem: "wdrożenie produkcji uchwytów mocujących i obudów urządzeń z branży HVAC oraz elementów dachowych w P.. "W – B" D. W. Pismem z dnia (...) maja 2022 r. nr (...) IPAW poinformowała stronę o negatywnym wyniku oceny jej wniosku o dofinansowanie. Pismami z dnia 12 września 2022 r. strona wniosła do IPAW protest od powyższej informacji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wyjaśniła, że organ uznał pismo z dnia 6 maja 2022 r. za doręczone zgodnie z art. 44 k.p.a. Tymczasem strona nigdy nie otrzymała żadnego awiza w związku z ww. przesyłką. Zaskarżonym pismem z dnia 22 września 2022 r. IPAW poinformowała stronę o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia ze względu na wniesienie protestu po terminie. Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził, że informacja o negatywnym wyniku oceny została nadana w dniu 6 maja 2022 r. w placówce Poczty Polskiej. Przesyłkę dwukrotnie awizowano: pierwszy raz w dniu 10 maja 2022 r. i drugi raz w dniu 18 maja 2022 r. Organ uznał, że zasady doręczenia zostały dochowane i pismo należało uznać za doręczone z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu liczonego od daty pozostawienia pierwszego awiza, tj. od dnia 10 maja 2022 r. Z kolei protest został nadany w placówce pocztowej w dniu 13 września 2022 r. czyli z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu. W skardze z dnia 10 października 2022 r. strona zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu IPAW naruszenie art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i: a) przyjęcie, że doręczenie pisemnej informacji o zakończeniu oceny projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem nastąpiło wobec strony skarżącej w trybie art. 44 k.p.a. (tzw. fikcji doręczenia),w wyniku niepodjęcia przeze stronę skarżącą dwukrotnie awizowanej przesyłki zawierającej tę informację, podczas gdy na skutek nieprawidłowego działania operatora pocztowego strona skarżąca nie otrzymała nigdy ani pierwszego, ani drugiego awiza dotyczącego tej przesyłki, wskutek czego nie miała wiedzy o tej przesyłce ani faktycznej możliwości jej odebrania, wobec czego brak było podstaw do przyjęcia tzw. "fikcji doręczenia"; b) przyjęcie, że złożony przeze stronę skarżącą, z ostrożności procesowej, protest został wniesiony po terminie, podczas gdy protest ten został wniesiony w dniu 13 września 2022 r., tj. sześć dni po przesłaniu "drogą mailową" w formie skanu, treści pisma zawiadamiającego o negatywnej ocenie złożonego przez stronę wniosku - na skutek czego uniemożliwiono stronie skarżącej skorzystanie z prawa do złożenia sprzeciwu i jego merytorycznego rozpoznania (art. 53 ust. 1 i art. 54 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Strona skarżąca wskazując na powyższe zarzuty, wniosła o: 1) stwierdzenie, że pozostawienie wniesionego protestu z dnia 12 września 2022 r. bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; 2) zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Ponadto strona skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów (ppkt. 3 lit. a-h skargi) na okoliczność złożenia przez nią reklamacji na usługi operatora pocztowego niezwłocznie po powzięciu wiedzy o niedoręczeniu przesyłki pochodzącej od organu; wadliwego funkcjonowania operatora pocztowego - Poczty Polskiej S.A. w rejonie, w którym miało dojść do doręczenia skarżącemu pisemnej informacji o zakończeniu oceny projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem; niedoręczania awiz przez operatora pocztowego - Pocztę Polską S.A. Strona przedstawiła obszerną argumentację. Podsumowując swoje stanowisko stwierdziła, że dotychczas nie doszło do skutecznego doręczenia jej pisemnej informacji o zakończeniu projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem, ani w ramach doręczenia właściwego, ani w trybie tzw. "fikcji doręczenia". Dlatego termin na wniesienie protestu w istocie nie rozpoczął biegu. W odpowiedzi na powyższą skargę, organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. Organ przedłożył uwierzytelnione dokumenty: potwierdzenie odbioru spornego pisma, kopertę, w której nadano przesyłkę oraz wydruk ze strony internetowej operatora pocztowego (emontoring.poczta-polska.pl – śledzenie przesyłek – tracking). Organ konsekwentnie argumentował, że prawidłowo przyjął tzw. "fikcję doręczenia" spornej informacji na dzień 24 maja 2022 r. A zatem protest nadany w placówce pocztowej w dniu 13 września 2022 r. został złożony z uchybieniem 14 dniowego terminu. Niezależnie od tego organ zwrócił uwagę, m.in. że w dniu 19 lipca 2022 r. na stronie internetowej opublikował listę ocenionych projektów w przedmiotowym naborze z wyróżnieniem projektów wybranych do dofinansowania. W piśmie z dnia 30 listopada 2022 r. strona skarżąca przedłożyła dodatkowe dokumenty w tym korespondencję prowadzoną z operatorem pocztowym zawierającą m.in. pismo z dnia 18 października 2022 r. stanowiące odpowiedź operatora na zgłoszenie strony z dnia 9 września 2022 r. w zakresie niedostarczenia awiza przesyłki – pisma z dnia 6 maja 2022 r. Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2022 r. Sąd – na wniosek pełnomocnika organu - oddalił wnioski dowodowe strony zawarte w pkt 3 ppkt f-h skargi z uwagi na to, że pozostają one bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oraz w pozostałym zakresie dopuścił wnioski dowodowe zawarte w skardze i w piśmie procesowym strony skarżącej z dnia 30 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z obowiązującym prawem. Przy tym na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze. zm. dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm. - dalej: ustawa wdrożeniowa), które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a., o czym mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może stosownie do art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 lit. a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 lit. b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny stanowiska IPAW, która - działając na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej - pozostawiła protest strony skarżącej bez rozpatrzenia ze względu na wniesienie go po terminie. Zgodnie bowiem z treścią art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. W myśl art. 54 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wnioskodawca może wnieść protest w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 45 ust. 4. Powyższe stanowisko organ wyprowadził z następujących okoliczności. Konsekwentnie argumentował, że wobec informacji z dnia 6 maja 2022 r. o negatywnym wyniku oceny wniosku o dofinansowanie należało przyjąć tzw. "fikcję doręczenia" z dniem 24 maja 2022 r. na podstawie art. 44 § 4 k.p.a. Tymczasem strona skarżąca złożyła protest dopiero w dniu 13 września 2022 r., czyli z uchybieniem ustalonego w przepisach prawa 14-dniowego terminu. Z kolei argumentacja strony opierała się na generalnym stanowisku, że wskutek naruszenia reguł procesowych związanych z zastosowaną formułą doręczenia zastępczego nie wywołało ono skutku prawnego w postaci tzw. "fikcji doręczenia" (z uwagi na brak awizowania przesyłki przez operatora pocztowego). Stąd też – jak dotąd – pismo z dnia 6 maja 2022 r. nie zostało jej skutecznie doręczone. Mając zatem na uwadze przywołane stanowiska organu oraz strony skarżącej rolą Sądu jest dokonanie oceny, czy pismo IPAW z dnia 6 maja 2022 r. zostało skutecznie doręczone adresatowi. Nie można bowiem zapominać, że wnioskodawca może wnieść protest w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji. A zatem bezspornie dopiero prawidłowe doręczenie informacji otwiera dla wnioskodawcy bieg ustawowego terminu do złożenia protestu. W tym zakresie podstawowe znaczenie dla sprawy ma regulacja art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej który stanowi że właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy pisemną informację o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem tej oceny, podając liczbę punktów otrzymanych przez projekt lub informację o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów. Co jednak najistotniejsze, w tym samym przepisie przewidziano, że do doręczenia informacji o zakończeniu oceny projektu i jej wyniku stosuje się przepisy działu I rozdziału 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "k.p.a." Jak wynika z przekazanych kopii dokumentów próba doręczenia adresatowi pisemnej informacji z dnia 6 maja 2022 r. zakończyła się fiaskiem. Stąd też organ przyjął tzw. "fikcję doręczenia" pisma jako skutku prawnego doręczenia zastępczego normowanego przepisami art. 44 k.p.a., których to zastosowanie wynika z odesłania zawartego w art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej. Sąd zatem przypomina, że zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). W myśl zaś art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Powyższe przepisy w sposób precyzyjny określają zatem warunki uznania pisma, nieodebranego przez adresata, za doręczone. Zaliczane są do nich przechowywanie pisma w placówce pocztowej przez 14 dni, zawiadomienie o tym adresata przez pozostawienie informacji w miejscu określony w art. 44 § 2 k.p.a. dwukrotnie - w dniu, kiedy nastąpiła próba doręczenia pisma i po 7 dniach od złożenia pisma w placówce pocztowej. Z kolei przepis art. 44 § 4 k.p.a. zawiera domniemanie daty doręczenia pisma (czyli daty na którą przyjmuje się tzw. "fikcję doręczenia"). W tym miejscu Sąd akcentuje, że oceniając skuteczność zaistnienia w niniejszej sprawie tzw. "fikcji doręczenia" pisma IPAW z dnia 6 maja 2022 r. należy kierować się generalnymi regułami wypracowanymi przez orzecznictwo sądów administracyjnych na tle praktyki stosowania przepisów art. 44 k.p.a. I tak – przede wszystkim - aby uznać doręczenie zastępcze za dokonane prawidłowo, muszą łącznie zostać spełnione wszystkie ww. przesłanki określone w art. 44 k.p.a. W przeciwnym razie brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia decyzji stronie. Innymi, słowy uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, iż strona zeń korzystająca nie będzie mogła skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., II OSK 695/12). Ponadto, z uwagi fakt, że w wyniku zastosowania tzw. "fikcji doręczenia" nie dochodzi do faktycznego doręczenia stronie przesyłki, czyli adresat zazwyczaj nie jest w stanie zapoznać się treścią skierowanego do niego pisma, art. 44 k.p.a. musi być stosowany z ostrożnością i rygorystycznym dopełnieniem warunków pozwalających na uznanie za doręczone pisma nieodebranego przez adresata. Konieczne jest więc dokonanie przez doręczyciela wszystkich czynności łącznie przewidzianych tym przepisem, by można było uznać przesyłkę za skutecznie doręczoną w trybie zastępczym. Dlatego właśnie w judykaturze jednoznacznie podkreśla się, że warunkiem uznania, iż nastąpiło doręczenie zastępcze, jest dysponowanie przez ten organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2012, I OSK 2105/11 a także zapadły w analogicznym stanie faktycznym i prawnym prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2020 r., V SA/Wa 2391/19). Innymi słowy, dla stwierdzenia skuteczności doręczenia pisma w omawianym trybie konieczne jest ścisłe udokumentowanie wszystkich czynności doręczyciela. (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2011 r. II GSK 794/10). Tymczasem - w ocenie Sądu - w niniejszej sprawie organ nie dysponuje niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 44 k.p.a. w odniesieniu do przesyłki zawierającej informację z 6 maja 2022 r., istotnie zostały spełnione. W aktach sprawy znajduje się kopia niedoręczonej przesyłki - koperty, w której zostało nadane pismo z 6 maja 2022 r. Na kopercie znajduje się adnotacja o "awizowaniu" przesyłki w dniu 10 maja 2022 r. Chodzi tutaj zapewne o potwierdzenie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. (czego też nie można w sposób pewny wywnioskować z treści niedoręczonej przesyłki). Niemniej nawet jeżeli wskazana adnotacja jest dowodem tzw. "pierwszego awiza" to na niedoręczonej przesyłce brak jakiejkolwiek informacji, że doręczyciel dokonał czynności opisanej w art. 44 § 2 k.p.a. tj. umieszczenia we właściwym miejscu zawiadomienia o piśmie wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 k.p.a. Poza tym, na niedoręczonej przesyłce brakuje wreszcie informacji o obligatoryjnym powtórnym "awizowaniu", o którym mowa w art. 44 § 3 k.p.a. Stąd – zdaniem Sądu - jeżeli w niniejszej sprawie doręczyciel nie udokumentował czynności opisanych w 44 § 2 oraz § 3 k.p.a., to organ nie mógł przyjąć tzw. "fikcji doręczenia" informacji z dnia 6 maja 2022 r. w warunkach art. 44 § 4 k.p.a., w związku z art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej. Co prawda, Poczta Polska S.A. w piśmie z dnia 18 października 2022 r. poinformowała stronę skarżącą m.in. że sporna przesyłka została awizowana przez listonosza w dniu 10 maja 2022 r. (z adnotacją adresat nieobecny). Z kolei powtórne awizo wystawiono w dniu 18 maja 2022 r. i pozostawiono w skrzynce pocztowej. Dlatego z uwagi na niepodjęcie przesyłki w placówce pocztowej jej zwrot nastąpił w dniu 25 maja 2022 r. Jednakże - w ocenie Sądu - odzwierciedlenie czynności doręczyciela a tym samym spełnienie przesłanek "fikcji doręczenia" przede wszystkim powinno wynikać z treści oświadczeń oraz adnotacji zamieszczonych na niedoręczonej przesyłce (wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru). Dlatego też do ewentualnych wyjaśnień operatora pocztowego w tym przedmiocie należy podchodzić z dużą dozą ostrożności. W każdym razie takie wyjaśnienia mogą mieć jedynie ograniczone znaczenie dowodowe oraz zawężony zakres zastosowania. Odmienne zapatrywanie prowadziłoby do niedopuszczalnej konkluzji, że osoba doręczająca pisma w trybie przepisów k.p.a. (a zwłaszcza na podstawie przepisów art. 44 k.p.a.) w istocie nie musi zachowywać żadnych reguł procesowych, skoro w każdym przypadku ewentualne uchybienia mogą zostać konwalidowane wyjaśnieniami operatora pocztowego. Z tego samego powodu nie mógł być uznany przez Sąd jako miarodajny dowód przedłożony przez organ wydruk ze strony internetowej operatora pocztowego zawierający tzw. "tracking" spornej przesyłki. W związku z powyższymi okolicznościami - w ocenie Sądu - w niniejszej sprawie nie można było uznać, że przesyłka zawierająca informację z dnia 6 maja 2022 r. o negatywnej ocenie projektu została skutecznie doręczona stronie skarżącej. W konsekwencji tego dla strony skarżącej termin do wniesienia protestu w ogóle nie rozpoczął biegu. Mając powyższe na względzie przyjąć należało, że organ dopuścił się naruszenia prawa procesowego, tj. art. 44 § 4 k.p.a., w związku z art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej poprzez błędne przyjęcie fikcji doręczenia pisma z 6 maja 2022 r. W takim stanie rzeczy ten sam organ informując stronę skarżącą o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia naruszył art. 59 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 54 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, albowiem termin do złożenia protestu w ogóle nie rozpoczął biegu. Biorąc z kolei pod uwagę to ustalenie jednoznaczna jest konkluzja, że IPAW będzie zobowiązany ponownie doręczyć stronie skarżącej informację o wyniku postępowania przy poszanowaniu reguł przepisów k.p.a., aby mogła ona skorzystać z przysługujących jej instytucji procesowych. Na marginesie - odnosząc się do twierdzenia organu, że strona skarżąca mogła uzyskać informację o braku rekomendacji już w dniu 19 lipca 2022 r., kiedy to lista projektów wybranych do dofinansowania została opublikowana na stronach IPAW, a także że strona skarżąca dowiedziała się o negatywnej ocenie projektu z e-maila z dnia 22 lipca 2022 r. - należy podkreślić, że to przepisy ustawy wdrożeniowej określają tryb zawiadomienia o wynikach oceny wniosku o dofinansowanie od którego skuteczności zależy wejście rozstrzygnięcia do obrotu prawnego. Jeszcze raz należy przypomnieć, że ten tryb, w myśl art. 45 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, jest regulowany przepisami k.p.a. W konsekwencji tylko doręczenie informacji z dnia 6 maja 2022 r. o negatywnym wyniku oceny wniosku o dofinansowanie w jeden ze sposobów określonych w przepisach k.p.a. pozwalało na przyjęcie, że rozstrzygnięcie zostało stronie zakomunikowane i weszło do obrotu prawnego (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2020 r., V SA/Wa 2391/19). Dlatego też Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b ustawy wdrożeniowej stwierdził, że kwestionowane przez stronę skarżącą pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej.