IV SA/Wa 1007/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie: sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2020r. znak: [...] Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (dalej organ), po rozpoznaniu zażalenia G. S., (dalej skarżąca), na postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] (zwanego dalej Dyrektorem RDLP) z dnia [...] grudnia 2019 r., znak [...], o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny [...], [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Stan sprawy był następujący: G. S. wystąpiła z wnioskiem o uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów leśnych dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny [...], [...], a Dyrektor RDLP postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r., znak [...], załatwił wniosek odmownie. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, po rozpatrzeniu odwołania od powyższego rozstrzygnięcia, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak [...] uchylił je i wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor RDLP powinien: 1. uzyskać aktualny wypis z ewidencji gruntów dla działki ewidencyjnej nr [...], 2. ponownie zbadać przeznaczenie przedmiotowej działki w planie miejscowym, który to utracił moc z dniem [...] grudnia 2002 r., w kontekście dokumentacji stanowiącej uzupełnienie zażalenia, 3. ustalić jednoznacznie przeznaczenie przedmiotowej działki w nieobowiązującym już planie miejscowym (zbadać, czy dla działki ewidencyjnej nr [...] ww. miejscowy plan stanowi o innym sposobie zagospodarowania niż dla działki sąsiedniej - nr [...]), 4. odnieść się do informacji zawartej w dokumentacji, a mianowicie, że grunt jest zabudowany budynkami. Dyrektor RDLP rozpatrując sprawę ponownie ustalił, że objęta wnioskiem działka ewidencyjna nr [...], obręb [...], [...] stanowi grunty leśne. Ustalił również – na podstawie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], który utracił moc na podstawie art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - że działka ewidencyjna nr [...] została przeznaczona w ww. planie pod tereny rolne (symbol R) cyt. "Dopuszcza się budowę obiektów związanych bezpośrednio z produkcją rolną oraz obiektów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego z zachowaniem innych ustaleń planu i przepisów szczególnych. Dopuszcza się wprowadzenie zadrzewień śródpolnych, w tym pasów przeciwwietrznych oraz urządzeń przeciwerozyjnych. W ramach istniejących siedlisk rolniczych dopuszcza się lokalizację obiektów produkcyjno - usługowych o strefie uciążliwości nie wykraczającej poza teren siedliska, pod warunkiem uzyskania uprzednio zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Na podstawie dokonanych ustaleń postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r., znak [...], Dyrektor RDLP odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny [...], Gmina [...]. Skarżąca wniosła zażalenie do Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, zarzucając Dyrektorowi RDLP m.in. brak wyjaśnienia czy przedmiotowa działka stanowi działkę rolną czy leśną, czy wymagana jest zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a także, czy była taką zgodą objęta. Zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2020r. znak: [...] Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, po rozpoznaniu w/w zażalenia utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że działka ewidencyjna nr [...] zgodnie z załączonym wypisem z rejestru gruntów stanowi, grunty leśne - Ls. Organ powołał się także na przepis art. 61 ust. 1 pkt. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, na podstawie zapisu w planie miejscowym, który utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r., można uzgodnić decyzję o warunkach zabudowy, gdy inwestycja ta będzie mieściła się w zakresie celu, na który nastąpiła zmiana przeznaczenia gruntów w tym planie. Działka ewidencyjna nr [...] w planie miejscowym gminy [...], który utracił moc na podstawie art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została przeznaczona na cele rolne - R (a nie na cele zabudowy mieszkaniowej). Z takim stanowiskiem nie zgodziła się G. S. zaskarżając w całości postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] lutego 2020r. znak: [...] i zarzucając mu: 1. art. 61 ust.1 pkt. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach i art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez przyjęcie, że dla uznania gruntu za las wystarczający jest zapis w ewidencji gruntów i że nie istnieje konieczność zbadania, czy wystąpiły ustawowe przesłanki dla takiej klasyfikacji, mimo że właściciel gruntu takie ustalenia organów administracji leśnej zasadnie kontestuje, 2. art. 7 i art. 77 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, poprzez błędne przyjęcie, że faktem bezspornym jest, że działka [...] stanowi las, więc wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, podczas gdy dla przedmiotowej działki nie jest wiążące określenie jej przeznaczenia w ewidencji gruntów, zaś zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że nie jest to las, a więc nie wymaga ona zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. IV CSK 353/08). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Zarówno postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych jak i poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych są prawidłowe, organy nie naruszyły ani norm prawa materialnego, ani przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przede wszystkim należy wskazać, że w dacie ustalania warunków zabudowy dla działki objętej wnioskiem skarżącej tj. działki ewidencyjnej nr [...], obręb [...], Gmina [...], działka ta ma charakter leśny, sklasyfikowana jest jako grunt LsV w powszechnej ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulującym przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy decyzja taka może być wydana w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków, m.in. (ust.1 pkt 4) takiego, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Stosownie zatem do art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Przepis ten należy interpretować jako normę, której celem pozostaje przede wszystkim ochrona gruntów rolnych i leśnych przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia, a nie blokowanie inwestycji. Można zatem wydać decyzję o warunkach zabudowy, ale jedynie dla przedsięwzięcia, które służy rolnemu bądź leśnemu wykorzystaniu terenu na terenach rolnych lub leśnych. Niemożliwe jest zatem wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, kiedy planowane zagospodarowanie terenu będzie sprzeczne z jego aktualnym przeznaczeniem jako gruntu rolnego bądź leśnego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy mimo istnienia wymogu uzyskania zgody na zmianę jego przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne oznaczać będzie, że decyzja ta będzie naruszała art. 61 ust. 1 pkt 4 oraz pkt 5 u.p.z.p., gdyż jednocześnie będzie niezgodna z przepisami odrębnymi, tj. przepisami ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Reasumując – kontrolowane postanowienie nie jest obciążone wadami naruszenia prawa materialnego, które zarzucono w skardze, bowiem działka ewidencyjnej nr [...], obręb [...], [...], ma charakter leśny i sklasyfikowana jest jako grunt LsV w powszechnej ewidencji gruntów. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze, tj. art.7 k.p.a oraz art.77 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Organ w ocenie Sądu poczynił niezbędne czynności w celu zgromadzenia akt sprawy i oparł się na wystarczających materiałach dowodowych. Oznacza to w ocenie Sądu, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. W świetle powyższych okoliczności wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.