II SA/Wa 1841/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. Z.- przedstawiciela ustawowego małol. F. F. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2015 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. Z.- przedstawiciela ustawowego małol. F. F. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: -utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie- UZASADNIENIE M. Z.- przedstawiciel ustawowy małol. F. F. zwróciła się (działając przez pełnomocnika- I. M.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnioskiem z dnia 23 listopada 2015 r. o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 1841/15) umorzono postępowanie wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że w myśl art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Przedmiotowa sprawa dotyczy świadczenia w drodze wyjątku i mieści się w powyższej kategorii spraw. Od postanowienia referendarza pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw pismem z dnia 15 grudnia 2015 r. Sprzeciw nie zawierał żadnych zarzutów, ani wniosków dotyczących postanowienia referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2015 r., ograniczając się jedynie do przedstawienia sytuacji życiowej i rodzinnej strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W niniejszej postanowienie referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2015 r., którym umorzono postępowanie wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, należy uznać za prawidłowe rozstrzygniecie. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Do tej kategorii spraw należy zaliczyć sprawę niniejszą, która dotyczy przyznania świadczenia w drodze wyjątku (renty rodzinnej dla małoletniego F. F.). Wobec tego, że wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmował tylko zwolnienie od kosztów sądowych, postępowanie należało umorzyć, gdyż było bezprzedmiotowe. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.