II SA/Bk 495/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dudar, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant sekretarz sądowy Natalia Paulina Janowicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2022 r. sprawy ze skargi E. B. W. i A. M. C. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [....] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę UZASADNIENIE P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB) decyzją z dnia [...] maja 2022 r., nr [...]: (-) uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. (dalej: PINB) z dnia [...] marca 2022 r., znak: [...], w części (pkt 1-5) dot. zobowiązania współwłaścicielek A. M. C. i E. B.W. (dalej: skarżące) do wykonania robót budowlanych polegających na zamurowaniu łącznie 4 otworów okiennych, rozbiórce ściany z drzwiami wejściowymi, demontażu 6 okien i wypełnieniu powstałych otworów materiałem przepuszczającym światło o klasie odporności pożarowej nie niższej niż E30, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na nieruchomości nr ew. gr. [...[przy ul. Z. w B; (-) w pozostałej części, dot. zobowiązania w/w współwłaścicielek do sporządzenia i przedłożenia w terminie do dnia 30 września 2022 r. projektu budowlanego zamiennego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja [...]WINB wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu 1 grudnia 2020 r. PINB przeprowadził kontrolę na działce nr [...] przy ul. Z. w B., podczas której ustalił, że istnieje na niej murowany, trzykondygnacyjny budynek mieszkalny jednorodzinny, z poddaszem nieużytkowym, częściowo podpiwniczony. Budynek został wybudowany w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 1982 r., Nr[...], której obecne współwłaścicielki (skarżące) nie posiadają (nie posiadają także projektu budowlanego). Projektu nie posiada również Prezydent Miasta B.– jego pismo z dnia 15 grudnia 2020 r. Ponadto z pisma Prezydenta Miasta B. z dnia [...] października 1998 r., znak:[...]wynika, że organ ten poinformował inwestorów – K. i R. W. (rodziców obecnych współwłaścicielek) - o braku sprzeciwu "do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego/przeznaczonego do zbliźniaczenia, bez garażu, wybudowanego na działce nr [...] przy ul. Z. w B.". Dalej organ wyjaśnił, że jedna ściana zewnętrzna budynku (bez okien), zlokalizowana jest po granicy z działką nr [...], a przeciwległa ściana (od strony [...] nr[...]) posiadająca 11 otworów okiennych, zlokalizowana jest w odległości ok. 2,96 m od ogrodzenia z działką nr [...]. Natomiast z przywołanego przez E. B. W. pomiaru geodezyjnego uprawnionego geodety J. wynika, że odległość budynku (mierzona od narożników do ogrodzenia i do granicy działki) jest zróżnicowana i wynosi odpowiednio 2,84 m i 3,02 m oraz 2,91 m i 3,12 m. Podczas w/w kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną. Pismem z dnia 22 lutego 2021 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie istniejących nieprawidłowości w usytuowaniu przedmiotowego budynku mieszkalnego. W trakcie jego trwania ustalił, że okna w budynku istniały już w 1989 r. Wobec tego zastosowanie mają przepisy obowiązujące w okresie budowy budynku, tj. od 25 maja 1982 r. do 16 października 1998 r. Zgodnie z § 12 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny opowiadać budynki ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 1980r. Nr 17 poz.62). wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Zatem lokalizacja przedmiotowego budynku narusza powyższe przepisy, a współwłaściciele nie przedłożyli projektu budowlanego zatwierdzonego (w/w decyzją o pozwoleniu na budowę), który uprawniałby inwestora do wykonania odstępstw stwierdzonych podczas kontroli przez powiatowy organ nadzoru budowlanego. Ponadto organ ten stwierdził, że powierzchnia zabudowy budynku została zwiększona podczas budowy z 72,65 m2 do 88,22 m2. Rozbieżności te świadczą o wykonanych odstępstwach od warunków pozwolenia na budowę i wymagają zastosowania procedury naprawczej. Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. PINB, na mocy art. 81 c ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333), nałożył na skarżące obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 30 czerwca 2021 r., 2 egzemplarzy oceny technicznej przedmiotowego budynku mieszkalnego, ale na skutek zażalenia skarżących, PWINB postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2021 r. uchylił w całości powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi powiatowemu. Ponownie prowadząc postępowanie organ powiatowy przeprowadził w dniu 10 czerwca 2021 r. kontrolę na działce nr [...] podczas której ustalił, że przy budynku mieszkalnym istniejące schody wejściowe do budynku mieszkalnego zostały obudowane ścianami o grubości 12 cm z zamontowanymi drzwiami wejściowymi i zadaszeniem. Odległość ściany z drzwiami wynosi ok. 3,45 m od granicy z działką sąsiednią. Łączna długość budynku wynosi ok. 10,94 m, a jego szerokość (od strony ul. Z.) wynosi ok. 7,25 m. Odległość ściany budynku do ul. Zaułek Podhalański wynosi ok. 5,80 m. Ponadto organ sporządził dokumentację zdjęciową. Wobec powyższego PINB pismem z dnia [...] lipca 2021 r., znak:[...], zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie obudowy schodów wejściowych do przedmiotowego budynku mieszkalnego, zaś postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...], na mocy art. 81c ust. 2 P.b. nałożył na skarżące obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 30 października 2021 r., stosownej oceny technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Poinformował też strony, że sprawa obudowy schodów wejściowych do budynku rozstrzygnięta zostanie w ramach odrębnego postępowania administracyjnego. Jednakże na skutek zażalenia skarżącej E.B. W. PWINB postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r., znak:[...], uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Prowadząc postępowanie po raz kolejny organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy i stwierdził, że budynek mieszkalny wykonany został z odstępstwami od warunków pozwolenia na budowę, tj. inwestor podczas budowy zwiększył powierzchnię zabudowy z 72,65 m2 (zawiadomienie o zakończeniu budowy z dnia 28 września 1998 r.) do ok. 88,22 m2 (co wynika z mapy poinwentaryzacyjnej z 6 października 1998 r. stanowiącej załącznik do zawiadomienia o zakończeniu budowy), a następnie po wykonaniu zabudowy schodów wejściowych powierzchnia zabudowy została zwiększona i wynosi obecnie ok. 92,50 m2 (co wynika z pomiarów dokonanych w terenie). Ponadto wykonana podczas budowy ściana z 11 oknami, zlokalizowana w odległości od ok. 3,02 m do 3,12 m od granicy z działką sąsiednią (k. 65 akt I instancji) narusza warunki techniczne obowiązujące w czasie tej budowy (§ 12 rozporządzenia), jak również narusza §12 obecnie obowiązujących warunków technicznych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). Z uwagi na powyższe ustalenia organ powiatowy wdrożył procedurę legalizacyjną przewidzianą w art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. Po przeprowadzeniu postępowania PINB decyzją z dnia [...] marca 2022 r., znak: [...] na mocy art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane (z dnia 7 lipca 1994 r.) nałożył na skarżące obowiązek wykonania, w terminie do dnia 30 września 2022 r., robót budowlanych w celu doprowadzenia przedmiotowego budynku mieszkalnego, do zgodności z przepisami prawa, a polegających na: (1) zamurowaniu dwóch otworów okiennych o wymiarach 1,10 m x 0,47 m w podpiwniczeniu budynku; (2) zamurowaniu dwóch otworów okiennych o wymiarach 1,45 m x 0,56 m na poddaszu nieużytkowym; (3) rozebraniu ściany z drzwiami wejściowymi do budynku, stanowiącej element obudowy schodów zewnętrznych; (4) zdemontowaniu pozostałych okien (szt. 6) w ścianie budynku (od strony działki nr [...], na parterze i piętrze, a po ich demontażu wypełnienie otworów okiennych materiałem przepuszczającym światło takim jak: luksfery, cegła szklana lub innym przeszkleniem o klasie odporności pożarowej nie niższej niż E30; (5) przedłożeniu w w/w terminie oświadczenia osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane o wykonaniu w/w obowiązków i doprowadzeniu obiektu do zgodności z przepisami prawa i wiedzą techniczną oraz nałożył obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie do dnia 30 września 2022 r. - 4 egz. projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany dokonane podczas realizacji budynku oraz zakres robót doprowadzających budynek do stanu zgodnego z przepisami, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia autora projektu o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualnego na dzień sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Odwołania od powyższej decyzji złożyły E. B. W. i A. M. C.. Po rozpoznaniu odwołań, [...]WINB decyzją z dnia [...] maja 2022 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję PINB w części, tj. w zakresie pkt 1-5 i utrzymał ją w mocy w pozostałej części dotyczącej zobowiązania skarżących do sporządzenia i przedłożenia, w terminie do dnia 30 września 2022 r., projektu budowlanego zamiennego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. Jego zdaniem przeprowadzona analiza wykonanych robót budowlanych w przedmiotowym budynku potwierdza, że inwestor dokonał istotnych odstępstw (art. 36a ust. 5 P.b.) od warunków pozwolenia na budowę. Z porównania złożonego przez uprawnionego kierownika budowy zawiadomienia z dnia 28 września 1998 r. o zakończeniu budowy (pow. zabudowy - 72,65 m2), mapy poinwentaryzacyjnej (pow. zabudowy - 88,22 m2) z 6 października 1998 r. stanowiącej załącznik do zawiadomienia o zakończeniu budowy oraz pomiarów dokonanych w terenie (pow. zabudowy - 92,5 m2 - z uwzględnieniem zabudowy schodów) wynika, iż powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego zwiększona została z 72,65 m2 poprzez 88,22 m2 (w chwili sporządzenia mapy poinwentaryzacyjnej stanowi wzrost o 21,4%) aż do 92,5 m 2 (wzrost o 27,3%). Ponadto wykonana podczas budowy ściana z 11 oknami, zlokalizowana w odległości od ok. 3,02 m do 3,12 m od granicy z działką sąsiednią (k. 65 akt I instancji) narusza warunki techniczne obowiązujące w czasie tej budowy, tj. § 12 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r., jak również narusza §12 obecnie obowiązujących warunków technicznych - rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zatem zwiększyła się powierzchnia zabudowy (wzrost o 27,3%) budynku w odniesieniu do warunków decyzji o pozwoleniu na budowę i tym samym zostały naruszone w/w przepisy prawa. Ponadto dokonane istotne odstępstwa powodują naruszenie przepisów techniczno-budowlanych. W świetle powyższych ustaleń i przepisów organ powiatowy zasadnie stwierdził, co organ odwoławczy popiera, że inwestor dokonał istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę wymagających wcześniejszego uzyskania zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, której inwestor nie uzyskał. Do postępowania naprawczego organ powiatowy zastosował właściwe przepisy tj. art. 50-51 ustawy. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że organ powiatowy skarżoną decyzją zasadnie nakazał współwłaścicielkom przedłożenie projektu budowlanego zamiennego, a niezasadnie nakazał wykonanie robót budowlanych określonych w pkt 1-5 skarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z aktualną linią orzeczniczą obok obowiązku przedstawienia zamiennego projektu budowlanego, nie ma potrzeby zobowiązania inwestora do wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W rozpatrywanej sprawie konieczność wykonania określonych robót budowlanych powinna zostać rozwiązana w projekcie budowlanym zamiennym. Zaś organ nadzoru budowlanego w ramach prowadzonego postępowania naprawczego, na podstawie art. 50-51 P.b., przed wydaniem w oparciu o art. 51 ust. 4 P.b. decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego, ma obowiązek zbadać zgodność projektu budowlanego zamiennego z prawem, tj. zarówno zgodność z przepisami określającymi formalne wymogi dla projektu budowalnego zamiennego jak i zgodność tego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie niniejszej, z uwagi na powstałe istotne odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę w postaci rozbudowy budynku mieszkalnego, wykonanie ściany z 11 otworami okiennymi i drzwiami wejściowymi z naruszeniem warunków technicznych oraz obudowie schodów wejściowych (ganek), kwestie te muszą zostać uwzględnione w projekcie budowlanym zamiennym, który będzie podlegał ocenie tego organu. To obowiązkiem projektanta jest sporządzenie projektu budowlanego zamiennego w sposób zgodny z przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a także zapewniający doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ppkt a P.b., do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci papierowej w 3 egzemplarzach, a zatem nieuprawnione jest żądanie od zobowiązanych 4 egzemplarzy projektu zamiennego i w tym zakresie organ odwoławczy dokonał korekty do przedłożenia 3 egzemplarzy. Organ odwoławczy odniósł się też do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i stwierdził, że są one niezasadne. Zdaniem organu inwestor naruszył warunki pozwolenia na budowę i nie zrealizował inwestycji zgodnie z zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym. Ustalenia organu I instancji w zakresie czasu i zakresu powstania odstępstw już podczas budowy, przed złożeniem zawiadomienia o jej zakończeniu, są bezsprzeczne i niekwestionowanie przez skarżące podczas prowadzonego postępowania. Wprawdzie złożone przez inwestora zawiadomienie z dnia 28 września 1998 r. o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego o powierzchni zabudowy 72,65 m2 i przystąpieniu do użytkowania tego obiektu budowlanego zostało przyjęte przez właściwy organ milczącą zgodą bez sprzeciwu, ale w świetle zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie wynika, że oświadczenie to jest niezgodne ze stanem faktycznym, a zrealizowana inwestycja narusza warunki w/w pozwolenia na budowę, co potwierdza już załączona do tego zawiadomienia mapa poinwentaryzacyjna z dnia 6 października 1998 r., z której wynika, że powstał budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 88,22 m2. W ocenie organu bez znaczenia dla sprawy niniejszej pozostaje kwestia zabudowy na działce sąsiedniej o nr[...], gdyż przedmiotem niniejszego postępowania nie jest zabudowa tej działki. Również niezasadny jest zarzut dotyczący braku przesłuchania jako świadka kierownika budowy, gdyż osoba ta nie żyje od dwóch lat. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosły E. B. W. i A. M. C., w której zaskarżonej decyzji zarzuciły: 1) naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. 2021 poz. 2351 t.j. - dalej P.b.) przejawiające się w ich błędnym zastosowaniu z uwagi na (niepoparte dokumentami źródłowymi) ustalenie organów obydwu instancji, że w sprawie doszło do istotnego odstępstwa od zatwierdzonego w pozwoleniu na budowę projektu budowlanego co warunkowało konieczność wszczęcia procedury legalizacyjnej w oparciu o projekt budowlany zamienny - podczas gdy w aktach sprawy brak jest zarówno pozwolenia na budowę z dn. [...] maja 1982 r., znak: [...], jak i projektu budowlanego stanowiącego podstawę do jego wydania - co wyklucza możliwość zastosowania wyżej powołanych norm prawnych jedynie w oparciu o dokument prywatny: zawiadomienie o zakończeniu budowy z dn. [...].09.1998 r. Działanie takie nie tylko poderwało zaufanie skarżących do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). ale jest też sprzeczne z wyjaśnieniami stron, przedłożoną dokumentacją zdjęciową satelitarną, a także przede wszystkim z załączoną do zawiadomienia mapą inwentaryzacyjną powykonawczą, który to dowód jako dokument urzędowy (art. 76 § 1 k.p.a.), zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowo administracyjnym winien mieć w niniejszej sprawie znaczenie kluczowe; 2) naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez usankcjonowanie przez organ odwoławczy niezgodnego z obowiązującym prawem oparcia się przez organ I instancji przy rozstrzygnięciu na nieobowiązującym art. 36a ust. 5 P.b. - podczas gdy ustawą z dn. 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020, poz. 471) która weszła w życie w dn. 19 września 2020 r. wprowadzono zmiany w brzmieniu art. 36a ust. 5 omawianej ustawy w ten sposób, że wprowadzono tolerancję w zakresie odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie powierzchni zabudowy do 5% ogólnej powierzchni zabudowy - co ma znaczenie w kontekście samowolnie wykonanej przez poprzedników skarżących zabudowy schodów wejściowych. Nadto na mocy art. 25 w/w aktu prawnego, zmieniona ustawa winna być stosowana w niniejszej sprawie z uwagi na wszczęcie postępowania administracyjnego po jej wejściu w życie, tj. w dn. 22 lutego 2021 r.; 3) naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej, niezgodnej ze stanem faktycznym oceny wyjaśnień E. B. W. i A. M. C. w zakresie w jakim miały one zdaniem organu (s .9 uzasadnienia) nie kwestionować powstania podczas budowy odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego - podczas gdy współwłaścicielki przyznały jedynie okoliczność związaną z zabudową przestrzeni (schodów) przy drzwiach wejściowych, kwestionowały natomiast konsekwentnie aby doszło do innego rodzaju odstępstw. Nie można także zgodzić się z twierdzeniem organów o braku woli skarżących w zakresie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Obydwie współwłaścicielki aktywnie współpracowały z organami nadzoru, składając dowody z dokumentów oraz wyjaśniając wątpliwości do protokołu (na swój własny wniosek). Nie należy jednak zapominać, że zasadą jest (po myśli art. 77 § 1 k.p.a.) że to na organie administracji spoczywa obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego będącego podstawą wydanej decyzji; 4) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez całkowity brak odniesienia się w skarżonej decyzji do dowodu przedłożonego przez skarżące przy odwołaniu, tj. "Oceny technicznej w zakresie ustalenia czynności doprowadzających do zgodności z przepisami ścianę budynku mieszkalnego z otworami okiennymi od granicy sąsiedniej działki zlokalizowanego na działce nr ewid. gr. [...] w B. przy ul. Z. " - podczas gdy z dowodu tego wynika w sposób jednoznaczny, że wybudowany obiekt budowlany spełnia warunki opisane w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dn. 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. 1980, poz. 17 nr 62), w tym § 12 ust. 2 rozporządzenia – gdyż na datę budowy omawianego obiektu budowlanego działka sąsiednia nie była jeszcze zabudowana; 5) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dn. 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. 1980, poz. 17 nr 62) poprzez całkowity brak odniesienia się w skarżonej decyzji do możliwości wyłączenia stosowania przepisów rozporządzenia (w zakresie odległości od granicy działki) z uwagi na typowy projekt budynku mieszkalnego w posiadaniu którego znajdują się współwłaścicielki. W oparciu o powyższe zarzuty skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji [...]WINB w B. w zaskarżonej części, tj. w części, w której organ ten utrzymał w mocy decyzję PINB. W uzasadnieniu skargi skarżące rozwinęły zarzuty podniesione w skardze. Podniosły, że przede wszystkim kwestionują zasadność wdrożenia wobec ich obiektu budowlanego procedury legalizacyjnej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. Ich zdaniem organy obydwu instancji oparły się na nieaktualnym brzmieniu art. 36 ust. 5 P.b., co miało wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. Jednocześnie wskazały, że nie kwestionują okoliczności samowolnej zabudowy schodów i drzwi wejściowych i tym samym powiększenia powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego z 88,22 m2 do 92,5 m2. Zdaniem skarżących problem w niniejszej sprawie polega na tym, że organy nie dysponują żadnym z wymienionych wyżej dokumentów, a ustalenie o niezgodności domniemają z pojedynczego dokumentu prywatnego znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej. Wobec tego brak jest możliwości wszczęcia procedury legalizacyjnej w omawianym kształcie bez wglądu w dokumentację, z którą inwestycja miałaby być niezgodna. Tym samym dokonanie takiego ustalenia bez oparcia o materiały źródłowe nie wytrzymuje konfrontacji z art. 77 § 1 k.p.a, oraz art. 7 k.p.a. Dalej skarżące wyjaśniły, że z treści zaskarżonej decyzji wynika, że niezgodność z projektem (bądź pozwoleniem) została wywiedziona z następujących okoliczności: (1) istnieniem ściany z 11 oknami zlokalizowanej w odległości od ok. 3,02 m do 3,12 m od granicy z działką sąsiednią - co miałoby być sprzeczne z ówcześnie obowiązującym § 12 rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dn. 03 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. 1980, poz. 17 nr 62), (2) zawiadomienia o zakończeniu budowy z dn. 28 września 1998 r., w którym wskazano powierzchnię nowo wybudowanego obiektu na 72,65 m2, podczas gdy z dołączonej do zgłoszenia mapy poinwentaryzacyjnej wynikało, że powierzchnia domu mieszkalnego wynosi 88,22 m2. Jednakże obydwa powyższe argumenty nie mogą być wystarczające do wdrożenia procedury legalizacyjnej. Przede wszystkim współwłaścicielki na przestrzeni całego postępowania udowodniły, że ich budynek mieszkalny od momentu jego powstania nie uległ zmianie w zakresie kwestionowanej powierzchni zabudowy. Wynika to chociażby z dołączonej do akt sprawy dokumentacji satelitarnej. Ściana z oknami została zatem najpewniej zaprojektowana i wybudowana w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany, co było możliwe w oparciu o § 12 ust. 2, a także § 3 pkt 2 omawianego rozporządzenia. Zostało bowiem wykazane, że podczas budowy domu mieszkalnego skarżących, na sąsiedniej działce brak było obecnej zabudowy co umożliwiało zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia (vide: wyrys z mapy zasadniczej z dn. 01.10.1980 r. oraz wyjaśnienia współwłaścicielek). Z treści wyjaśnień skarżących wynika również, że ich rodzice korzystali z projektu domu typowego. Z racji braku dowodów przeciwnych należy zatem przyjąć wiarygodność tych depozycji, a więc tym samym brak zastosowania § 12 ust. 1 rozporządzenia z mocy § 3 pkt 2 rozporządzenia. Reasumując należy stwierdzić, że inwestycja wykonana została zgodnie z projektem (typowym), a projekt ten nie był sprzeczny z obowiązującymi na czas uzyskiwania pozwolenia na budowę zapisami rozporządzeniem Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dn. 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Dalej skarżące zarzuciły, że organy niezasadnie wydedukowały, że skoro w zawiadomieniu o zakończeniu budowy zgłoszono powierzchnię 72,65 m2 a w inwentaryzacji powykonawczej wynosi ona 88,22 m2, to pozwolenie obejmowało jedynie obiekt o powierzchni 72,65 m2 i dlatego taka wartość została wpisana do zgłoszenia. Organy nie biorą jednak pod uwagę innych, istotnych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym załączonej do tego właśnie zgłoszenia mapy inwentaryzacyjnej gdzie wskazano powierzchnię inną. Analizując ten dowód w kontekście pozostałych zgromadzonych w sprawie (oświadczeń współwłaścicielek, zdjęć satelitarnych) należy wskazać, że kierownik budowy najpewniej popełnił omyłkę pisarską na dokumencie zgłoszenia. Jaki sens miałoby bowiem podawanie przez kierownika budowy innej powierzchni aniżeli wynikającej z inwentaryzacji powykonawczej, którą dołączono do samego zgłoszenia. Zatem organy przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów, gdy w oderwaniu od innych dowodów dają wiarę jednemu dokumentowi prywatnemu, niepowiązanemu logicznie i treściowo z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, zwłaszcza gdy dysponują dokumentem urzędowym o szczególnej mocy dowodowej. Mapa inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej jest dowodem z dokumentu o szczególnej mocy dowodowej. Kodeks postępowania administracyjnego w art. 76 § 1 stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Moc dowodowa dokumentu urzędowego ma szczególne znaczenie w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, w którym prowadzący postępowanie jest obowiązany respektować dokumenty wystawione przez inne, kompetentne organy administracji publicznej, chyba że zostanie skutecznie przeprowadzony dowód przeciwko treści dokumentu stosownie do zapisu art. 76 § 3 k.p.a. Skarżący dla podważenia wiarygodności dowodu z treści mapy inwentaryzacji powykonawczej musiałby dysponować inną dokumentacją geodezyjno - kartograficzną o treści odmiennej niż wykazana mapą z dnia 15 maja 2005 r." tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt: II SA/Bk 341/14. Niezależnie od powyższego skarżące zauważyły, że w sprawie oparto się na nieaktualnym brzmieniu art. 36a ust. 5 P.b. Bezspornym bowiem jest, że postępowanie administracyjne w sprawie istniejących nieprawidłowości w usytuowaniu jednorodzinnego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. gr. [...] przy ul. Z. w B. zostało wszczęte pismem z dn. [...] lutego 2021 r. znak: [...] a więc po wejściu w życie ustawy z dn. 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 poz. 471), która w art. 1 zmieniła treść, m.in. art. 36a ust. 5 prawa budowlanego. Zgodnie z art. 25 omawianej zmiany: "Do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym." Ustawa weszła w życie w dn. 19 września 2020 r., natomiast postępowanie formalnie wszczęte zostało w dn. 22 lutego 2021 r. Organy miały zatem obowiązek stosować ustawę nową. Zgodnie więc z aktualną treścią tego przepisu: "Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących: a) powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%", ustawodawca omawianą nowelą wprowadził zatem tolerancję w odstępstwie od projektu budowlanego w zakresie powierzchni zabudowy do 5%. W ocenie skarżących zmiany w kubaturze obiektu budowlanego polegające na wykonaniu zabudowy schodów i drzwi wejściowych mieszczą się w tolerancji zaproponowanej przez prawodawcę. Zmiana z 88,22 m2 do 92,5 m2 powoduje bowiem zwiększenie powierzchni zabudowy dokładnie o 4,85%. Tym samym, w przypadku uznania argumentów skarżących w zakresie ustalenia pierwotnej powierzchni zabudowy na poziomie 88,22 m2, nie ma obowiązku zobowiązywania współwłaścicielek do przedkładania projektu budowlanego zamiennego z uwagi na zwiększenie powierzchni zabudowy związane z zabudową schodów i drzwi wejściowych do ich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, chociaż część jej zarzutów jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja [...]WINB z dnia [...] maja 2022 r., nr[...], która uchyliła decyzję PINB z dnia [...] marca 2022 r., znak:[...], w części (pkt 1-5) i utrzymała ją w mocy w pozostałej części, tj. w zakresie zobowiązania E. B. W. i A. M/ C. do sporządzenia i przedłożenia w terminie do dnia 30 września 2022 r. projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany dokonane podczas realizacji budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. gr. [...] przy ul. Z. w B. oraz zakres robót doprowadzających obiekt do stanu zgodnego z przepisami. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.; dalej: P.b.). W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organ odwoławczy ustalił istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosował prawidłową podstawę prawną, a także uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Z kolei z ust. 7 wskazanego przepisu wynika, że 7 przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Natomiast przypadki istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę zostały określone w art. 36a ust. 5 pkt 1 -7 P.b. Jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 1275/21, skoro organ zamierza nałożyć na właściciela nieruchomości obowiązki na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., to winien je skonkretyzować mając na uwadze swoje dotychczasowe ustalenia, w tym wskazać, jakie czynności lub roboty budowlane strona ma wykonać w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W stanie faktycznym niniejszej sprawy oba organy stanęły na stanowisku, że istotne odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę polegają na samowolnej rozbudowie budynku mieszkalnego, wykonaniu ściany z 11 otworami okiennymi i drzwiami wejściowymi z naruszeniem warunków technicznych oraz obudowie schodów wejściowych (ganek) i że kwestie te muszą zostać uwzględnione w projekcie budowlanym zamiennym, który będzie podlegał ocenie tych organów. Z tym, że organ I instancji dodatkowo w pkt 1-5 decyzji nakazał ponadto wykonanie określonych czynności celem doprowadzenia przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z przepisami prawa, zaś organ odwoławczy poprzestał tylko (uchylił decyzję organu I instancji w części) na zobowiązaniu skarżących do wykonania projektu budowlanego zamiennego, który doprowadzi obiekt do stanu zgodnego z przepisami prawa. W ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy, stanowisko organu odwoławczego można uznać za prawidłowe. Organ ten bowiem zakreślił projektantowi, który będzie sporządzał projekt budowlany zamienny, jego zakres, zaś projektant ten zobowiązany jest do sporządzenia tego projektu uwzględniając stan zgodny z przepisami prawa, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi (patrz decyzja organu I instancji). W skardze strona skarżąca zgadza się z ustaleniami organów, że nastąpiła samowolna zabudowa schodów i drzwi wejściowych i tym samym powiększono powierzchnię zabudowy budynku mieszkalnego z 88,22 m2 do 92,5 m2. Stoi jednak na stanowisku, że okoliczność ta nie daje podstaw do nałożenia obowiązku sporządzania projektu budowlanego zamiennego, gdyż w oparciu o art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. a P.b. stwierdzić trzeba, że powiększenie powierzchni zabudowy w zakresie nieprzekraczającym 5%, nie stanowi istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Jednocześnie skarżące zaprzeczają, aby nastąpiła samowolna zmiana powierzchni zabudowy przedmiotowego budynku z powierzchni 72,65 m2 do 88,22 m2, gdyż ich zdaniem zarówno decyzja o pozwoleniu na jego budowę (nie zachowała się) jak i projekt budowlany (nie zachował się) dotyczyły budynku o powierzchni zabudowy 88,22 m2. Wobec tego brak jest podstaw do nałożenia obowiązku sporządzania projektu budowlanego zamiennego. Zdaniem Sądu stanowisko skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Rację mają skarżące, że skoro niniejsze postępowanie zostało wszczęte z urzędu przez organ I instancji w dniu 1 grudnia 2020 r. – sam organ wskazał tę datę w piśmie z dnia 22 lutego 2021 r. – k. 17 akt adm., to zastosowanie w sprawie ma przepis art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. a P.b. w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Na dalszym etapie postępowania organy musza tę kwestie uwzględnić. W związku z tym zasadny jest zarzut z pkt 2 skargi, ale pozostaje to bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Niezasadne są bowiem pozostałe zarzuty skargi. I tak zauważenia wymaga, że Zawiadomienie o zakończeniu budowy z dnia 28 września 1998 r. (wpłynęło do organu w dniu 2 października 1998 r.) precyzyjnie wskazuje na decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 1982 r. nr [...] W zawiadomieniu tym opisano charakterystykę obiektu, w tym powierzchnię zabudowy wynoszącą 72,65 m2 oraz powierzchnię całkowitą wynoszącą 219,95 m2. Z dołączonego do akt Dziennika budowy również wynika, że roboty budowlane dotyczą domku jednorodzinnego bliźniaczego (bez garażu) o powierzchni całkowitej 219,95 m2. W Dzienniku budowy wskazano też, że inwestycja jest prowadzona na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 1982 r., nr [...] Z kolei z Mapy poinwentaryzacyjnej dotyczącej przedmiotowego budynku na działce nr [...] z dnia 6 października 1998 r. (k. 31 akt adm.) wynika, że budynek ma powierzchnię zabudowy 88,22 m2. Zdaniem Sądu nie można zaakceptować stanowiska skarżących, że w Zawiadomieniu o zakończeniu budowy omyłkowo wskazano powierzchnię zabudowy 72,95 m2, a w rzeczywistości wynosiła ona 88,22 m2 i było to zgodne z projektem budowlanym i decyzją o pozwoleniu na budowę. Przede wszystkim bowiem nie jest tak, jak twierdzą skarżące, że Inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza została złożona w organie wraz z Zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Na Zawiadomieniu wpisano bowiem, że Inwentaryzacja będzie dostarczona, co oznacza, że w dacie złożenia Zawiadomienia Inwentaryzacji nie złożono, a zatem organ nie mógł skonfrontować od razu zgodności danych zawartych w Zawiadomieniu i w Inwentaryzacji. To że Inwentaryzacja powykonawcza jest dokumentem urzędowym i stanowi kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie nie oznacza, że wybudowany budynek był zgodny z pozwoleniem na budowę. Tym bardziej nie można na tej podstawie wywodzić, że w Zawiadomieniu tylko "omyłkowo" wpisano nieprawidłową powierzchnię zabudowy budynku. W Zawiadomieniu mamy bowiem szczegółowo wymienione następujące parametry budynku: (1) powierzchnia mieszkalna 59,78 m2; (2) powierzchnia całkowita 219,95 m2; (3) powierzchnia użytkowa 96,28 m2; (4) powierzchnia zabudowy 72,65 m2; (5) kubatura 707,11 m3; (6) ilość mieszkań 2; (7) ilość izb 6. Przedmiotowy budynek jest budynkiem dwukondygnacyjnym, podpiwniczony, z poddaszem nieużytkowym (patrz ocena techniczna M. F. z sierpnia 2021 r.). A zatem, skoro jak twierdzą i wykazują skarżące, wielkość budynku nie zmieniła się od czasu jego pierwotnej budowy (oprócz zabudowy schodów), to z parametrów budynku zawartych w Zawiadomieniu można wyliczyć, jaka była powierzchnia zabudowy tego budynku w projekcie budowlanym. Z racji na rozstrzygnięcie organu odwoławczego winien to zrobić projektant sporządzający projekt budowlany zamienny. Obliczenia te w znacznej mierze pozwolą rozwiać wątpliwości odnośnie rozbieżności w zakresie powierzchni zabudowy z Zawiadomienia i z Inwentaryzacji, a zatem wyjaśnić, jak parametr powierzchni zabudowy został określony w projekcie budowlanym i decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu organy mimo braku dokonania samodzielnych wyliczeń, o których mowa powyżej, były jednak uprawnione do nałożenia na skarżące obowiązku sporządzenia projektu budowanego zamiennego. Podkreślenia bowiem wymaga, że przedmiotowy budynek został fizycznie zlokalizowany w odległości poniżej 4 m od granicy z działką sąsiednią a w ścianie tego budynku od strony granicy z działką sąsiednią znajduje się 11 okien. Rację zatem mają organy, że takie usytuowanie ściany budynku wraz z oknami jest niedopuszczalne pod rządami § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140), jak też niezgodne było z przepisami obowiązującymi w dacie budowy budynku, tj. z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (t.j. Dz. U. z 1980 r. nr 17, poz. 62). Z § 12 ust. 1 rozporządzenia z 1980 r. wynikało, że wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta mogła być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Ponadto z ust. 2 tego przepisu wynikało, że przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogły ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. Jak z powyższego zatem widać, przedmiotowy budynek znajdujący się w odległości 2,84 m – 2,91 m (jak ustaliły organy) i 3,02 m – 3,12 m (jak ustalił rzeczoznawca M. F. w Ocenie technicznej z sierpnia 2021 r.), w ścianie którego od strony działki nr [....] znajduje się 11 okien, mógł zostać tak posadowiony tylko pod warunkiem, że na tej działce (nr[...] ) istniał już budynek położony w odległości większej niż 4 m od granicy działki [...] a na dodatek pomiędzy istniejącym i projektowanym budynkiem winna być zachowana odległość co najmniej 8 m. Tymczasem, jak zgodnie twierdzą skarżące, w dacie budowy przedmiotowego budynku na działce nr [...], działka nr [...] nie była zabudowana. Ponadto nawet obecnie odległość pomiędzy budynkami wynosi 6,75 m – Ocena techniczna M. F. W związku z tym w niniejszym przypadku nie mogła być zastosowana reguła z § 12 ust. 2 rozporządzenia z 1980 r. i nie mógł być legalnie zaprojektowany przedmiotowy budynek z oknami w ścianie znajdującej się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią. Sąd nie podziela także stanowiska skarżących z zarzutu nr 5 skargi. Zarzut ten jest skonstruowany w ten sposób, że zarzuca się organom, że nie odniosły się w skarżonej decyzji do możliwości wyłączenia stosowania przepisów rozporządzenia (z 1980 r.), w zakresie odległości od granicy działki, z uwagi na typowy projekt budynku mieszkalnego w posiadaniu którego znajdują się współwłaścicielki. W tej mierze zauważenia wymaga, że skarżące przedłożyły do akt wszystkie posiadane przez siebie dokumenty i pośród nich brak jest "typowego projektu budynku mieszkalnego", który dawałby podstawę do posadowienia przedmiotowego budynku z oknami w ścianie znajdującej się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią. Skoro zatem takie posadowienie było niezgodne z obowiązującymi przepisami w dacie budowy przedmiotowego budynku, to nie można domniemywać, że w przypadku niezachowania pozwolenia na budowę i niezachowania projektu budowlanego, dopuszczały one takie posadowienie. Ciężar dowodowy w tym przypadku obciąża skarżące a nie organ. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w sprzeciwie zarzuty, mimo częściowej ich zasadności, okazały się niewystarczające do podważenia legalności zaskarżonej decyzji, gdyż postępowanie przed organem odwoławczym zostało przeprowadzone w sposób na tyle wyczerpujący, że wystarczyło to do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Właściwie zgromadzono także i oceniono materiał dowodowy. Prawidłowo również zinterpretowano, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.