II GSK 850/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Kazimierz Brzeziński po rozpoznaniu w dniu 13 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku "A." Spółki z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej "A." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1/09 w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o. w W. na decyzję Komendanta S. Policji z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1/09 oddalił skargę "A." Spółki z o.o. w W. na decyzję Komendanta S. Policji z [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka "A." wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując w uzasadnieniu, że łączna kwota kar na nią nałożonych przekracza 500.000 zł oraz że uiszczenie tej kwoty może doprowadzić ją do bankructwa i utraty pracy przez współpracujących ze Spółką kierowców. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Spółka nie wykazała, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżąca ograniczyła się do twierdzeń, że wykonanie decyzji nakładających kary pieniężne w kwocie ponad 500.000 zł może znacznie utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej i w konsekwencji doprowadzić do bankructwa Spółki oraz utraty pracy przez kierowców z nią współpracujących. Tymczasem powołując się w uzasadnieniu wniosku na powyższe okoliczności, skarżąca nie uprawdopodobniła ich wystąpienia. Brak było w związku z tym podstaw do przyjęcia, że okoliczności te mogą doprowadzić do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy zauważyć, że egzekucja nałożonej przez organ administracji, kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. Skarżąca nie dołączyła do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji dokumentów świadczących o trudnej sytuacji finansowej skarżącej i możliwości bankructwa. Na marginesie zauważyć należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji.