II GZ 499/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2644/10 w zakresie odrzucenia sprzeciwu od postanowienia w sprawie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2644/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił sprzeciw W. P. od postanowienia odmawiającego mu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż przyczyną odrzucenia sprzeciwu od postanowienia z dnia 10 sierpnia 2011 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, był fakt uchybienia terminowi do wniesienia tego środka odwoławczego. Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprzeciw od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego wnosi się do właściwego sądu administracyjnego w terminie siedmiu dni od otrzymania zarządzenia lub postanowienia. Skarżący, wskazane powyżej postanowienie otrzymał w dniu 6 września 2011 r. Wnosząc sprzeciw w dniu 14 września 2011 r. uchybił terminowi do dokonania tej czynności, który upływał w dniu 13 września 2011 r. Powyższy stan sprawy stał się przyczyną odrzucenia sprzeciwu w oparciu o art. 259 § 2 powołanej ustawy. Pismem z dnia 12 października 2011 r., zatytułowanym "sprzeciw" skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych, wpisu sądowego. W uzasadnieniu podniósł, iż z uwagi na trudną sytuację materialną nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo skarżącego W. P. z dnia 12 października 2011 r., określone jako sprzeciw, wobec skierowania go przeciwko orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 września 2011 r., uznać należało za zażalenie i jako takie podlega ono oddaleniu. Jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, opierając się o treść art. 259 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia wydanego przez referendarza sądowego wnosi się do właściwego sądu w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania zarządzenia lub postanowienia. Niesporny stan sprawy dotyczący terminu oraz prawidłowości doręczenia skarżącemu postanowienia referendarza sądowego z dnia 10 sierpnia 2011 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy, nie pozostawia wątpliwości, iż ostatnim dniem do wniesienia sprzeciwu na powyższe postanowienie był dzień 13 września 2011 r. Wniesienie tego środka odwoławczego w dniu 14 września 2011 r., a więc dzień po upływie terminu spowodowało jego dorzucenie w oparciu o art. 259 § 2 powołanej ustawy. Wobec powyższego brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, aby postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 26 września 2011 r., obarczone było wadami uzasadniającymi jego zmianę lub uchylenie. Na marginesie zauważyć należy, iż strona ma prawo złożyć wniosek o przyznanie je prawa pomocy na każdym etapie postępowania sądowego. Kolejny wniosek powinien wskazywać na nowe okoliczności uzasadniające żądanie przyznania prawa pomocy w stosunki do zawartych w poprzednim wniosku. Wskazanie bowiem na nowe okoliczności w zakresie sytuacji majątkowej wnioskodawcy może być podstawą rozpoznania po raz kolejny wniosku w przedmiocie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.