II FSK 2129/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Rz 1220/18 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 30 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 1220/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z 30 października 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżąca zawarła oparty na art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Na wstępie wskazać należy, że profesjonalny pełnomocnik formułując w skardze kasacyjnej analizowany wniosek wskazał, że jego podstawą prawną jest art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję (podkr. NSA), może wstrzymać na wniosek skarżącego jej wykonanie, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Z treści przywołanego przepisu wynika jednoznacznie, że nie jest skierowany do sądu, lecz do organu administracji publicznej. W konsekwencji nie może on być podstawą prawną do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na ten błąd wniosku, ponieważ jest on sformułowany przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy oczekiwać, że prawidłowo wskaże podstawę prawną swojego żądania. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, warunkiem jednak wydania takiego postanowienia jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W analizowanym wniosku pełnomocnik skarżącej twierdzi, że jej obecna sytuacja finansowa jest zła, a natychmiastowe wykonanie decyzji pozbawiłoby skarżącą środków do życia. Pełnomocnik zdaje się jednak nie zauważać, że kwota zobowiązania określona w kwestionowanej decyzji jest zaledwie o 505 zł wyższa od kwoty, którą zadeklarowała skarżąca. Ponadto we wniosku nie przedstawiono żadnych okoliczności faktycznych pozwalających dokonać analizy, czy rzeczywiście wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki bądź wyrządzenie znacznej szkody. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniosek oddalił.