III SAB/Gd 76/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi J. Z. na bezczynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu 28 marca 2022 r. J. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zarzucając organowi niezasadne pozostawienie jego wniosku z dnia 17 listopada 2021 r. bez rozpoznania w dniu 17 grudnia 2021 r. oraz dalszą, wynikającą z tego bezczynność, a nadto zarzucając organowi naruszenie art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie "k.p.a." poprzez brak oparcia działania na przepisach prawa, art. 7 k.p.a. poprzez złamanie zasady praworządności wyrażonej w tym przepisie oraz niepodjęcie z własnej inicjatywy wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, art. 8 § 1 k.p.a. poprzez niekierowanie się zasadą proporcjonalności i narzucanie na stronę postępowania obowiązków nieprzewidzianych przez akty prawne rangi ustawowej i podustawowej, a także nakładanie na stronę obowiązków związanych z gromadzeniem materiału dowodowego w jakości nieproporcjonalnej do charakteru i wagi sprawy, art. 12 § 1 k.p.a. poprzez komplikowanie sprawy w związku z narzucaniem stronie wymogów nieprzewidzianych przez przepisy prawa, a w konsekwencji nieprowadzenie jej przy posługiwaniu się najprostszymi środkami, art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do wniosku, które są pełnoprawnym materiałem dowodowym, nie są sprzeczne z prawem i są niezbędne do wyjaśnienia sprawy, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także poprzez niepodjęcie jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej we własnym zakresie oraz poprzez niewskazanie braków merytorycznych obciążających materiał dowodowy przedstawiony przez stronę, art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie dowodów zaoferowanych przez stronę, które to dowody mają istotne znaczenie dla sprawy, art. 80 k.p.a. poprzez zupełne zaniechanie oceny materiału dowodowego, § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2021 r. poz. 857) – dalej jako: "rozporządzenie" poprzez nieoparte w przepisie poszerzenie wymaganej przez ustawodawcę dokumentacji oraz jej jakości w rozumieniu waloru dowodowego w związku z narzuceniem na stronę obowiązku przedłożenia oryginałów dokumentów w sytuacji, gdy przepis nie narzuca tak jakościowo wysokich standardów dla przedkładanych dokumentów, § 6 ust. 2 rozporządzenia poprzez zaburzenie priorytetu, jaki ustawodawca nadał zaświadczeniu od lekarza, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia (a który został złożony w oryginale do sprawy), a reszcie dokumentów, co do których w żadnym miejscu przepis nie wskazuje, aby były konieczne oryginalne bądź poświadczone za zgodność przez stosowne podmioty, art. 64 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nienadanie sprawie dalszego biegu oraz pozostawienie wniosku bez rozpoznania w sytuacji, gdy w sprawie nie doszło do niezrealizowania wymogów formalnych, tylko do - według organu - nieprzedłożenia stosownego materiału dowodowego, co w sposób oczywisty nie mogło skutkować załatwieniem sprawy poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania oraz art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 k.p.a. poprzez niesporządzenie w sposób prawidłowy uzasadnienia rozstrzygnięcia, co w efekcie uniemożliwia stronie odniesienie się do meritum stanowiska organu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności do natychmiastowego merytorycznego rozpatrzenia wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności, ewentualnie o uchylenie rozstrzygnięć wydanych na etapie postępowania administracyjnego i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania w postępowaniu administracyjnym. Skarżący podał, że pismem z dnia 17 grudnia 2021 r. Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności zawiadomił skarżącego o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku z dnia 17 listopada 2021 r. z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Zdaniem skarżącego stanowisko organu nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Wskazując na treść art. 35 § 1-3 k.p.a. skarżący podniósł, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu jego wniosku w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Podniósł nadto, że dopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego odmiennie od procedury przewidzianej w przepisie art. 6c ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 573 ze zm.) w sytuacji, gdy ta dotyczy właśnie bezczynności organu, a nie meritum postępowania, tj. uznania danej osoby za niepełnosprawną. W odpowiedzi na skargę Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania, ewentualnie o oddalenie skargi jako bezprzedmiotowej. Organ stanął na stanowisku, że właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje spraw, w których przepisy prawa przewidują kognicję sądów powszechnych. Zgodnie zaś z treścią art. 4778 § 2 pkt. 4 ustawy Kodeks postępowania cywilnego sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych - o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności należą do właściwości sądów rejonowych, sądów pracy i ubezpieczeń społecznych. Z kolei art. 4779 ust. 4 k.p.c. przewiduje, że w sytuacji, w jakiej organ rentowy lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności nie wydał decyzji lub orzeczenia w terminie dwóch miesięcy od dnia zgłoszenia roszczenia w sposób przepisany, odwołanie można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu. Tak więc, w ocenie organu przepisy kodeksu postępowania cywilnego przewidują stosowny tryb postępowania w przypadku ewentualnej bezczynności organu orzeczniczego. Z tych przyczyn skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei żądanie oddalenia skargi organ umotywował treścią § 6 ust. 2 rozporządzenia, z którego wynika, że ustawodawca wprost nakłada na składającego wniosek o wydanie m.in. orzeczenia o stopniu niepełnosprawności obwiązek dołączenia do wniosku dokumentacji medycznej. Obowiązkowi temu skarżący, w toku postępowania przed organem, nie sprostał, ponieważ złożenie kopii dokumentów medycznych, które skarżący dołączył do wniosku z dnia 17 listopada 2021 r. o wydanie stopnia niepełnosprawności, nie spełnia, w ocenie organu, kryterium dokumentu medycznego. Zdaniem organu nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie korzysta z mocy dowodowej oryginału dokumentu. Kserokopia dokumentu może w pewnych okolicznościach zachować charakter środka dowodowego. Dotyczy to sytuacji, gdy organ, z przyczyn faktycznych czy prawnych nie może pozyskać oryginałów dokumentów lub odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem. W takich tylko okolicznościach można uznać, że istnieją podstawy do tego, aby mimo braku właściwego uwierzytelnienia dokumentu oceniać go w świetle całego materiału dowodowego. Przy czym w przedmiotowej sprawie trudno uznać - biorąc pod uwagę ilość złożonych kopii dokumentacji medycznej przez skarżącego - by skarżący nie mógł przedstawić chociażby jednego egzemplarza uwierzytelnionego dokumentu medycznego. W ocenie organu w stanie faktycznym sprawy istniała rzeczywista podstawa do powołania się na przepis § 6 ust. 5 rozporządzenia przez organ. Ponadto w ocenie organu zarzut bezczynności jest bezzasadny z tego względu, że w przewidzianej obowiązującymi przepisami prawa formie wypowiedział się już w zakresie złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 17 listopada 2021 r., to jest pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2022, poz. 329 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w pkt 1 do 4a oraz bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Kontrola ta polega na badaniu zgodności działania organu z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. , sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu organu, że do rozpoznania niniejszej sprawy nie jest właściwy sąd administracyjny, a sąd powszechny. Zgodnie z art. 4778 § 2 pkt. 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego ( t.j. Dz.U. z 2021r., poz.1805 ze zm., dalej jako "k.p.c."), sprawy o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności należą do właściwości sądów rejonowych. Z kolei art. 4779 ust. 4 k.p.c. stanowi, że jeżeli organ rentowy lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności nie wydał decyzji lub orzeczenia w terminie dwóch miesięcy od dnia zgłoszenia roszczenia w sposób przepisany, odwołanie można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu - przy czym chodzi o możliwość wniesienia odwołania do sądu powszechnego. W niniejszej sprawie skarżący zarzucił organowi bezczynność w rozpoznaniu wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności twierdząc, że organ bezzasadnie pozostawił jego wniosek bez rozpoznania. Ponadto skarżący wniósł skargę na bezczynność Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Zadaniem Sądu w niniejszej sprawie nie jest zatem kontrola merytorycznego rozstrzygnięcia o ustaleniu stopnia niepełnosprawności, a miejski zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności nie jest w sposób oczywisty ani wojewódzkim zespołem do spraw orzekania o niepełnosprawności, ani też organem rentowym. Kodeks postępowania cywilnego w art. 476 § 4 definiuje to ostatnie pojęcie wskazując, że przez organy rentowe rozumie się jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określone w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, właściwe do wydawania decyzji w sprawach świadczeń, wojskowe organy emerytalne oraz organy emerytalne resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości, a także inne organy wojskowe i organy resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości - właściwe do wydawania decyzji w sprawach, o których mowa w § 2, a także Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. W tej sytuacji stanowisko organu w omawianej kwestii Sąd uznał za niezasadne. Wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. W przedmiotowej sprawie bezczynność dotyczy wniosku skarżącego z dnia 17 listopada 2021 r. o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, skierowanego do Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. W wezwaniu , skierowanym do skarżącego w dniu 24 listopada 2021 r. , organ, wskazując jako podstawę prawną art. 64 § 2 k.p.a. , wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku przez dostarczenie oryginałów dokumentacji medycznej w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący odmówił wykonania wezwania, co wynika z pisma skarżącego z dnia 8 grudnia 2021 r. Pismem z dnia 17 grudnia 2021 r. organ zawiadomił skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w oparciu o przepis § 6 ust.5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. Pismo to zostało doręczone skarżącemu wraz z pismem organu z dnia 21 grudnia 2021 r. Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że kwestie związane o orzekaniem o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności normują przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności ( j.t. Dz.U. z 2021 r., poz.857 - dalej jako "rozporządzenie"), wydanego w oparciu o art. 6c ust.9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz.U. z 2021 r., poz.573). Rozporządzenie określa w § 6 ust. 1 , co zawiera wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności osób, które nie ukończyły 16 roku życia, stopniu niepełnosprawności osób, które ukończyły 16 rok życia, wskazaniach do ulg i uprawnień osób posiadających orzeczenia o inwalidztwie lub niezdolności do pracy. Zgodnie z tym przepisem wniosek składany do powiatowego zespołu zawiera: 1) imię i nazwisko dziecka, przedstawiciela ustawowego dziecka lub osoby zainteresowanej, datę i miejsce urodzenia dziecka lub osoby zainteresowanej; 2) adres zamieszkania lub pobytu dziecka albo osoby zainteresowanej, numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego ich tożsamość; 2a) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) lub informację o obywatelstwie w przypadku cudzoziemca nieposiadającego numeru PESEL; 3) określenie celu, dla którego niezbędne jest uzyskanie orzeczenia; 4) dane dotyczące sytuacji społecznej i zawodowej dziecka lub osoby zainteresowanej, w przypadku wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności; 5) oświadczenie osoby zainteresowanej lub przedstawiciela ustawowego dziecka o prawdziwości danych zawartych we wniosku; 6) dane kontaktowe osoby zainteresowanej lub przedstawiciela ustawowego dziecka, w szczególności numer telefonu lub adres poczty elektronicznej, jeżeli je posiada. Z kolei § 6 ust.2 rozporządzenia stanowi, że do wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności osób, które nie ukończyły 16 roku życia oraz wniosku o stopniu niepełnosprawności osób, które ukończyły 16 rok życia , dołącza się dokumentację medyczną, w tym zaświadczenie lekarskie określone w § 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, wydane nie wcześniej niż na 30 dni przed dniem złożenia wniosku, oraz inne dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. W niniejszej sprawie istotny jest § 3 ust.2 pkt 1 rozporządzenia ( dotyczący osoby, która ukończyła 16 rok życia), w którym wskazano na zaświadczenie lekarskie zawierające opis stanu zdrowia, rozpoznanie choroby zasadniczej i chorób współistniejących potwierdzone aktualnymi wynikami badań diagnostycznych, wydane przez lekarza, pod którego opieką lekarską znajduje się osoba zainteresowana. Zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia, jeżeli przedłożona wraz z wnioskiem dokumentacja, o której mowa w ust. 2 i 3, jest niewystarczająca do wydania orzeczenia o niepełnosprawności, stopniu niepełnosprawności lub o wskazaniach do ulg i uprawnień, przewodniczący powiatowego zespołu zawiadamia na piśmie osobę zainteresowaną lub przedstawiciela ustawowego dziecka o konieczności jej uzupełnienia oraz wyznacza termin złożenia brakującej dokumentacji z pouczeniem, że nieuzupełnienie jej w określonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Stwierdzenia wymaga, że w obu przypadkach – tak w przypadku określonym przepisem § 6 ust. 5 rozporządzenia , jak i w przypadku określonym przepisem art. 64 § 2 k.p.a. , skutki niezastosowania się do wezwania są tożsame – wniosek czy też podanie pozostawia się bez rozpoznania. Przepis art. 64 § 2 k.p.a. stanowi bowiem, że jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Rozważenia zatem – dokonując oceny, czy organ pozostaje w bezczynności - wymaga, czy wezwanie skierowane do skarżącego było wystosowane zasadnie, mimo wadliwego powołania się przez organ na przepisy k.p.a. , a także czy wniosek skarżącego organ zasadnie pozostawił, na podstawie przepisu § 6 ust. 5 rozporządzenia, bez rozpoznania z powodu nie przedłożenia przez skarżącego oryginałów dokumentacji medycznej w terminie siedmiu dni od doręczenia pisma organu. Z przytoczonych powyżej przepisów rozporządzenia wynika, że do wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności dołącza się dokumentację medyczną, w tym zaświadczenie lekarskie określone w § 3 ust. 2 pkt 1, rozporządzenia, a także inne dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie stopnia niepełnosprawności. Skarżący zarzucał w skardze, że organ poszerzył zakres wymaganej przez ustawodawcę dokumentacji oraz jej jakość poprzez narzucenie obowiązku przedłożenia oryginałów dokumentów , mimo że przepisy nie narzucają tak jakościowo wysokich standardów dla przedkładanych dokumentów. Zarzuty te uznać należy za nieuprawnione. Bezzasadny jest zarzut, że organ poszerzył zakres wymaganej przez ustawodawcę dokumentacji. Organ wezwał bowiem skarżącego o przedłożenie dokumentacji medycznej precyzując , że mają to być oryginały. Nie domagał się przedłożenia innej dokumentacji medycznej, a jedynie przedstawienia dokumentacji medycznej w oryginale. Potwierdza to też treść pisma skierowanego do skarżącego, datowanego na dzień 21 grudnia 2021 r., przesłanego skarżącemu wraz z zawiadomieniem z dnia 17 grudnia 2021 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Bezzasadny jest też zarzut, że organ poszerzył jakość wymaganej dokumentacji, narzucając obowiązek przedłożenia oryginałów dokumentów. Zauważyć należy, że określenie "dokument" z założenia oznacza oryginał, nie zaś kopię czy odpis. Tak samo należy, w ocenie Sądu, rozumieć pojęcie "dokumentacja medyczna", szczególnie że w postępowaniu dotyczącym wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności organy rozstrzygają kwestie związane ze stanem zdrowia danej osoby. Przepisy różnego rodzaju ustaw używają pojęcia "dokument" w rozumieniu "oryginał". I tak np. w art. 76a k.p.a. mowa jest o odpisie dokumentu i uwierzytelnianiu jego kopii. Ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi np. w art. 48 odróżnia "dokument" od odpisu czy wyciągu dokumentu. Podobnie rzecz się ma w przepisach kodeksu postępowania karnego , np. w art. 148a §3, czy też w przepisach kodeksu postępowania cywilnego, np. w art. 129. Wynika z powyższego , że w systemie prawa słowo "dokument" oznacza "oryginał". Oczywiście możliwe jest też przedłożenie odpisów dokumentów, lecz muszą one być uwierzytelnione w sposób określony przepisami prawa. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący nie przedłożył wraz z wnioskiem o wydanie orzeczenia dokumentacji medycznej w oryginale, tylko nieuwierzytelnione kserokopie. Stwierdzenie to dotyczy także wyników badań z A, bowiem - mimo że uczyniono na nich adnotację: "dokument stanowi elektroniczną dokumentację medyczną opatrzoną podpisem złożonym i weryfikowanym, zgodnie z zasadami określonymi ustawą z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia (...)" - nie są one dokumentami , lecz ich kserokopiami, co wynika choćby z nieczytelności umieszczonych na nich pieczęci i danych osób, które je podpisały. Z dokumentacji medycznej, wymienionej w przepisie § 6 ust.2 rozporządzenia, skarżący w oryginale przedłożył jedynie zaświadczenie lekarskie, wystawione przez lekarza E. P. Prawidłowo zatem organ uznał, że przedłożona wraz z wnioskiem dokumentacja jest niewystarczająca do wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, bowiem dokumentacja ta objęła jedynie zaświadczenie lekarskie, które – co należy wnioskować z treści § 6 ust. 2 rozporządzenia - nie jest wystarczające do merytorycznego rozpoznania wniosku. W świetle powyższego nie można uznać, by wezwanie skarżącego do uzupełnienia wniosku o przedłożenie dokumentacji medycznej – w oryginale - było wadliwe i nieuzasadnione. Niewłaściwe określenie podstawy prawnej wezwania ( art. 64 § 2 k.p.a. ) nie miało w niniejszej sprawie znaczenia, skoro i zakres wezwania ( dokumentacja medyczna w oryginale) , i termin wykonania zobowiązania - 7 dni , i skutek niewykonania wezwania – pozostawienie bez rozpoznania – mieściły się w treści § 6 ust.2 rozporządzenia. Nie można zatem skutecznie także zarzucić Miejskiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, że wobec nieuzupełnienia dokumentacji medycznej wadliwie pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Zauważyć należy, że wobec braku uzupełnienia dokumentacji organ nie mógł sprawie nadać dalszego biegu i załatwić jej merytorycznie poprzez wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Jedyną formą załatwienia sprawy w takim stanie faktycznym było pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie § 6 ust.2 rozporządzenia. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest czynnością materialno – techniczną, stanowiącą formę zakończenia postępowania administracyjnego i otwierającą drogę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, po uprzednim wniesieniu ponaglenia. Z drogi tej skarżący skorzystał. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał je za bezzasadne. W szczególności , poza powyżej przedstawioną argumentacją wskazać trzeba, że organ nie miał podstaw do podejmowania z własnej inicjatywy kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy czy też podejmowania inicjatywy dowodowej, jak też nie można uznać, by wadliwie przeprowadził postępowanie dowodowe. Zauważyć też należy, że z uwagi na przedmiot sprawy – bezczynność organu – Sąd ma obowiązek dokonania oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu sprawy, czy też nie. Organ nie miał podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy z uwagi na nieprzedłożenie przez skarżącego wymaganej przez przepisy rozporządzenia dokumentacji medycznej. Ponadto organ wypowiedział się już w zakresie złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 17 listopada 2021r., pozostawiając go bez rozpoznania, a Sąd uznał to działanie za działanie prawidłowe. Jak wspomniano powyżej, na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie określonego aktu lub dokonania czynności. W niniejszej sprawie, z przyczyn wcześniej przedstawionych, nie było podstaw do zobowiązania organu do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdzając , że organ nie pozostaje w bezczynności, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.