III SA/Po 899/12

SENTENCJA Dnia 6 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Mirella Ławniczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi A. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE W dniu 26 lutego 2011r. w miejscowości B., droga krajowa nr [...] funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego dokonali zatrzymania kierującego pojazdem samochodowym ciężarowym o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony z przyczepą. Podczas kontroli stwierdzono na zespole pojazdów ładunek 1380 kg. Kierowca nie okazał wypisu z zaświadczenia o przewozie drogowym na potrzeby własne, ponadto stwierdzono brak tachografu. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca T. T. zeznał, iż wiózł paszę w ramach prowadzonej przez jego ojca A. T. działalności gospodarczej, w firmie ojca jednak nie jest zatrudniony, tylko pomaga ojcu. Nie posiada wypisu z zaświadczenia o przewozie drogowym na potrzeby własne. W dniu 1 marca 2011 powiadomiono A. T., o wszczęciu z urzędu postępowania wobec przedsiębiorcy w związku z wykonywanym transportem drogowym. W toku postępowania ustalono, iż A. T. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą A. T. Sprzedaż Towarów i Usług do produkcji rolnej. Wpisu w zakresie tej działalności dokonano w dniu 08.01.2009, firma rozpoczęła działalność 12 stycznia 2009 roku. Jednocześnie też A. T. pod adresem prowadzonej działalności gospodarczej prowadził Gospodarstwo Rolne. W dniu 1 kwietnia 2009r. A. T. zawarł ze Z. P. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą Wytwórnia Pasz "A" Z. P. umowę dzierżawy. Wynikało z niej, iż A. T. jako dzierżawca zobowiązany jest do zakupu i sprzedaży w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pasz i koncentratów znajdujących się w ofercie Z. P. Umowa zakładała także oddanie A. T. w używanie samochodu ciężarowego marki Fiat Ducato o nr rej. [...] – celem zwiększenia sprzedaży pasz. Określono też minimalny poziom miesięcznej sprzedaży. W szczegółach umowa odsyłała do zawartej uprzednio pomiędzy stronami umowy o współpracy gospodarczej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 roku, o nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. T. karę pieniężną w kwocie 5 tysięcy złotych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż karę 2 tysięcy złotych nałożono w związku z naruszeniem polegającym na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Organ uznał, iż zgodnie z treścią art.4 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. – O transporcie drogowym przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych załadowanego lub bez ładunku przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Przewóz ten jednak musi spełniać łącznie 3 przesłanki. W ocenie organu przewóz będący przedmiotem niniejszego postępowania spełniał wymagane przesłanki, ale wbrew treści art. 33 ust.1 ustawy - O transporcie drogowym - przedsiębiorca nie posiadał zaświadczenia o przewozie drogowym na potrzeby własne. Karę 3 tysięcy złotych nałożono na przedsiębiorcę za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące. Kontrolowany zestaw pojazdów posiadał łączną dopuszczalną masę całkowitą 4250 kg w związku z czym w pojeździe powinno być zainstalowane urządzenie pomiarowo-kontrolne. Obowiązek ten wynika z art. 2 ust. 1 pkt. a Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r w sprawie harmonizacji niektórych przepisów odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 który mówi, iż niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 t. W odwołaniu do decyzji A. T. podniósł, iż w momencie kontroli nie wykonywał przewozu na potrzeby własne, w związku z czym nie musiał posiadać zaświadczenia o takim przewozie ani tachografu. Przewóz był wykonywany wyłącznie na potrzeby jego gospodarstwa rolnego, jako rolnik nie musi posiadać zaświadczenia ani tachografu, jeżeli porusza się w promieniu 100 km od gospodarstwa. Po rozpoznaniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 o nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu podkreślono, iż organ I instancji nie udowodnił na podstawie zebranego materiału dowodowego, iż wykonywany w dniu kontroli przewóz spełniał warunki do uznania go za przewóz na potrzeby własne. Po ponownym rozpoznaniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na A. T. karę pieniężną w wysokości 11.000,00 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące oraz wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Organ wyjaśnił, iż będący przedmiotem postępowania przewóz zakwalifikować należy jako krajowy transport drogowy. Przedsiębiorca nie spełnił bowiem łącznie wszystkich warunków koniecznych do uznania przewozu na potrzeby własne, z uwagi na fakt, iż zespół pojazdów używanych do przewozu nie był prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracownika.(art.4 pkt. 3 i 4 ustawy - O transporcie drogowym). Zgodnie natomiast z art.5 ust.1 ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Powołując się z kolei na art.3 ust.1 i ust.2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (DZ.U.UE L z dnia 31 grudnia 1985). W związku z powyższym organ nałożył karę pieniężną w wysokości 11 000 zł. A. T. skorzystał ponownie z prawa złożenia odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...]. Odwołujący podniósł, iż przewożony towar nie dotyczył okazanej w trakcie kontroli faktury. W momencie kontroli towar był potrzebny dla potrzeb prowadzonego gospodarstwa rolnego, a zgodnie z Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. nie musiał wyrabiać ani licencji, ani posiadać tachografu. Wykonywał bowiem przewóz w promieniu 100 km od prowadzonego gospodarstwa. Decyzją z dnia [...] maja 2012 o nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył na A. T. karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Organ II instancji podtrzymał stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego odnośnie faktu, iż strona w chwili kontroli nie wykonywała niezarobkowego przewozu drogowego, ale transport drogowy. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 pkt 3 ustawy - O transporcie drogowym poprzez transport rozumie się każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej nie spełniający warunków, o których mowa w pkt. 4. Przedsiębiorca nie spełniał warunków określonych pkt. 4, bowiem pojazd nie był prowadzony ani przez przedsiębiorcę, ani przez jego pracownika. Tym samym przedsiębiorca winien posiadać licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Winien także na podstawie art. 3 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3185 z dnia 20 grudnia 1985 – w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym posiadać urządzenie rejestrujące. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. T. w większości powtórzył zarzuty podniesione w odwołaniu. Dodatkowo podniósł, iż nie został przesłuchany na okoliczność faktycznego przeznaczenia towaru opisanego w dacie kontroli i niewłaściwego przyporządkowania tego towaru fakturze. Konsekwentnie utrzymywał też, iż prowadzi gospodarstwo rolne i tylko na potrzeby tego gospodarstwa dokonywał przewozu towaru, a syn jest osobą współpracującą z nim w gospodarstwie domowym. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153,poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi(t.j. Dz. U z 2012 poz.270 ) Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. odpowiada prawu. Podstawą materialno prawną zaskarżonej decyzji był przepis art.92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001r(Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz.874 ze zm. zwaną dalej o.t.d) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Pomiędzy datą wydania decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego a zaskarżoną decyzją zmienił się stan prawny będący przedmiotem rozstrzygania, nastąpiła bowiem nowelizacja ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art.10 ustawy z dnia 16 września 2011 - O zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2011 Nr 244 poz. 1454) – przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. tj. przed 1 stycznia 2012 r. Zgodnie z art.92 a ust.1 znowelizowanej ustawy o.t.d. – podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 zł za każde naruszenie, przy czym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. W związku z powyższym organ uwzględniając treść znowelizowanych przepisów ustawy o.t.d i w oparciu o treść art.138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił decyzję organu I instancji nakładającą karę pieniężną w kwocie 11 000 zł w całości i nałożył karę pieniężną w kwocie 10 000 zł. Jednocześnie zasadnie organ II instancji mając kompetencje merytoryczno-reformacyjne uchylił dotychczasową decyzję i wydał decyzję merytoryczną. Podzielić należy również stanowisko organów, iż Skarżący wykonywał krajowy transport drogowy . Zgodnie bowiem z art. 4 pkt. 3 ustawy – O transporcie drogowym (z powodów wyżej wskazanych w nowym brzmieniu) – transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również : a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej niespełniający warunków, o których mowa w pkt. 4 b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. c) punkt 4 tego przepisu stanowi natomiast, iż niezarobkowy przewóz drogowy –przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki - pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników - przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi - w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, także przewóz pracowników i ich rodzin. W niniejszym postępowaniu w dacie kontroli drogowej pojazdem kierował syn Skarżącego, nie będący ani przedsiębiorcą, ani pracownikiem przedsiębiorcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się już twierdzenie, iż pojęcie pracownik w rozumieniu art.4 pkt 4 lit.a) o.t.d należy interpretować ściśle i zgodnie z definicja zaczerpniętą z Kodeksu Pracy, obejmującą osobę zatrudnioną przez przedsiębiorcę na podstawie umowy o pracę. Rozszerzenie pojęcia przedsiębiorcy na syna Skarżącego pozostaje w sprzeczności z wykładnią językową, celowościową i systemową tegoż przepisu ( wyrok patrz wyroki NSA z dnia 01.06.2007 I OSK 961/06 i NSA z dnia 10.07.2012 II GSK 823/11). Wprawdzie sądy administracyjne przyjmowały również (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.10.2006 o sygn.VI SA/Wa 978/06, z dnia 12.04.2007 o sygn. VI SA/Wa 2265/06), iż okazjonalna pomoc, jaką świadczy osobie prowadzącej działalność gospodarczą w tej działalności jego małżonek, prowadzący z nim wspólne gospodarstwo domowe stanowi konsekwencje obowiązku małżonków do wzajemnej pomocy oraz współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli (art.23 i 27 ustawy z dnia 25 lutego 1964-Kodeks rodzinny i opiekuńczy – Dz. U. Nr 9 poz.59 ze zm.). W obu tych wyrokach przyjęły, iż wykonywany pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności przewóz realizowany na prośbę małżonka prowadzącego działalność gospodarczą może być traktowany jako podejmowany przez przedsiębiorcę. Jednakże wyroki te odnoszą się wprost do osoby małżonka, a nie innych członków rodziny i nie rozstrzygają zaistniałych wątpliwości co do charakteru takiego przewozu. Natomiast co bezsporne – ustawodawca nie przewidział w obowiązujących aktach prawnych definicji jednorazowego przewozu grzecznościowego. Ponadto Skarżący w toku postępowania w żaden sposób nie wykazał, iż przewóz ten był wykonywano pomocniczo i wyjątkowo na jego prośbę. Skarżący mógł jeszcze przed datą wydania decyzji w I instancji przedstawić dowody na poparcie twierdzeń, iż zaistniała wyjątkowa okoliczność skutkującą niemożnością wykonania tej pracy przez przedsiębiorcę, a przewóz był okazjonalną pomocą udzieloną przez syna. Wręcz przeciwnie - jeszcze odwołaniu z dnia 15 kwietnia 2011 r. nie odnosił się w ogóle do kwestii wykonywania przewozu przez syna, a jedynie dowodził, iż kierowca na co dzień wykonuje inne czynności niż prowadzenie pojazdu. T. T. natomiast przesłuchany w charakterze świadka oświadczył, iż pomaga ojcu w prowadzonej działalności. Z akt sprawy nie wynika, iż była to sytuacja wymagająca nagłej pomocy czy to w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, czy jakiejkolwiek innej. Wobec powyższego zasadnym było przyjęcie przez organy, iż przewóz drogowy wykonywany przez osoby inne niż przedsiębiorca lub pracownik jest transportem drogowym. Tylko bowiem łączne spełnienie przesłanek z art. 4 pkt 4 ustawy - O transporcie drogowym pozwala na przyjęcie, iż przedsiębiorca wykonuje niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne. Skoro zaś przesłanek tych nie spełniał – to transport ten wymagał uzyskania licencji nawet w przypadku jednorazowego przewozu, zgodnie z treścią art.5 ust.1 ustawy - o transporcie drogowym. Nie zasługują również na uznanie zarzuty Skarżącego, iż nie został przesłuchany w charakterze strony, a przesłuchanie to dowiodłoby, iż przewożony towar był przeznaczony wyłącznie na cele prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż dowód ten został zgłoszony na okoliczność stwierdzoną już innymi dowodami, ponadto wniosek taki strona złożyła dopiero w skardze, a nie w trakcie postępowania przed organami. Jak wyżej wskazano - organ nie ma obowiązku wyłącznego inicjowania dowodów, Strona nie jest zwolniona od współudziału w realizacji obowiązku wszechstronnego zebrania materiału dowodowego i sama winna wykazywać aktywność w celu obrony jej praw. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż zebrany materiał dowodowy jednoznacznie przeczy twierdzeniom Skarżącego w tym zakresie. W aktach sprawy znajduje się umowa dzierżawy z dnia 1 kwietnia 2009 r. zawarta pomiędzy Z. P. jako wydzierżawiającym a A. T. jako dzierżawcą. Umowa wyraźnie zakładała w punkcie 2 , iż sprzedaż i zakup pasz przez A. T. odbywać się miała w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a nie w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego. Ponadto z jej pkt 1 i 6 wynika, iż strony łączy umowa o współpracy gospodarczej zawarta w dniu 19 stycznia 2009 roku, czyli kilkanaście dni po rozpoczęciu działalności gospodarczej. Dla realizacji umowy i celem zwiększenia sprzedaży Z. P. oddał A. T. do używania samochód marki Fiat Ducato 14.2.5 TD o nr rejestr. [...]. Tym właśnie pojazdem kierował T. T. - syn Skarżącego w dacie kontroli drogowej. Dodatkowo wskazać należy, iż z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej jako określenie przedmiotu działalności wskazano m.in. sprzedaż hurtową zboża, nieprzetworzonego tytoniu, nasion i pasz dla zwierząt. Natomiast w ramach działalności gospodarstwa rolnego - uprawy rolne i hodowlę zwierząt. Żaden z rodzajów przeważającej działalności w ramach gospodarstwa rolnego nie zakładał handlu paszą w ramach stałej współpracy gospodarczej. Skarżący w żaden zaś sposób nie wykazał, iż pasza w takiej ilości do jego prowadzenia była potrzebna. Przesłuchany w charakterze świadka T. T. zeznał, że pomaga ojcu, ale w ramach działalności gospodarczej, a nie gospodarstwa rolnego. W żaden sposób w trakcie przesłuchania nie odniósł się do faktu prowadzenia gospodarstwa rolnego, co pozostaje w sprzeczności z twierdzeniami Skarżącego, iż jest osobą współpracująca gospodarstwie. W trakcie zeznań kierowca okazał dobrowolnie kontrolującym fakturę VAT nr [...] z dnia [...] lutego 2011r obejmującą 1380 kg paszy wystawioną przez firmę Sprzedaż Towarów i Usług do Produkcji Rolnej A. T. dla Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w [...]. Z treści faktury wynika jednoznacznie, iż dokonywał on sprzedaży paszy. Wiarygodność tego dokumentu i objętej nim transakcji nie została w żaden sposób w toku postępowania zakwestionowana. Konsekwentnie należy w tym miejscu odnieść się do zarzutów Skarżącego o braku obowiązku posiadania tachografu – z uwagi na fakt, iż zgodnie z art.13 lit b Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zatrzymany do kontroli pojazd był pojazdem wynajmowanym bez kierowcy przez przedsiębiorstwo rolnicze i przeznaczonym do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu 100 km od tego przedsiębiorstwa. W treści tego przepisu Skarżący upatrywał także braku obowiązku posiadania licencji. Obowiązek posiadania tachografu reguluje art. 3 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (DZ.U.UE.L.85.370.8 ze zm.), zgodnie z którym urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art.3 Rozporządzenia 561/2006. Rozporządzenie (WE) 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (DZ.U.UE.L.06.102.1) w art. 13 ust.1 stanowi, iż o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1 każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub w porozumieniu z zainteresowanymi państwami na terytorium innego Państwa Członkowskiego mając zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych pojazdami używanymi lub wynajmowanymi bez kierowcy przez przedsiębiorstwa rolnicze, ogrodnicze, leśne, gospodarstwa rolne lub rybackie do przewozu rzeczy w ramach własnej działalności gospodarczej w promieniu do 100 km od bazy przedsiębiorstwa. Podkreślić jednak należy, iż reguły harmonizacyjne dotyczyły przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, a nie przepisów dotyczących licencji czy tachografu. Ponadto przepis ten zakładał konkretne wyjątki od przepisów 5-9 tegoż rozporządzenia, a te z kolei dotyczą czasu prowadzenia pojazdu, załogi, czasu pracy i odpoczynku. Nie mają więc zastosowania do przewinień będących przedmiotem niniejszego postępowania. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli dokonując jego wszechstronnej analizy, a decyzja uzasadniona została w sposób wymagany treścią art.107 § 3 Kpa. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.