II SA/Rz 736/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 4 maja 2022 r. nr OA.7723.10.1.2022 w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 28 marca 2022 r. nr NB.53.1.2020; II. zasądza od Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie na rzecz skarżącego A. B. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE II SA/Rz 736/22 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi A.B. jest postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z 4 maja 2022 r. nr OA.7723.10.1.2022 dotycząca umorzenia grzywny w celu przymuszenia. Jak wynika z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z 10 lutego 2020 r. nr NB.5160.7.2019 nakazał A.B. rozbiórkę samowolnie wybudowanej wiaty o wymiarach 5,67 m x 15,66 m posadowionej na stanowiącej jego własność działce nr [...] w Z., gm. [...]. W związku z uchylaniem się od obowiązku rozbiórki, PINB upomnieniem z 19 czerwca 2020 r. nr NB.53.1.2020 wezwał zobowiązanego do jego wykonania w terminie 30 dni od dnia doręczenia upomnienia, z pouczeniem, że w razie niewykonania obowiązku w podanym terminie zostanie wszczęte przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne. W związku z dalszym niewykonaniem obowiązku rozbiórki PINB 14 października 2020 r. nr 1.2020 wystawił tytuł wykonawczy TW-2 stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz postanowieniem z tego samego dnia nr NB.53.1.2020, sprostowanym postanowieniem z 5 listopada 2020 r. nr NB.53.1.2020, nałożył na A.B. grzywnę w wysokości 5000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. W postanowieniu tym ustalił także opłatę za jego wydanie w wysokości 68 zł oraz wezwał zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. Jednocześnie wezwał zobowiązanego do uiszczenia nałożonej grzywny wraz z opłatą w terminie 21 dni od dnia otrzymania postanowienia, wskazując, że w przypadku nieuiszczenia w terminie grzywny wraz z opłatą zostaną one ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, o czym stanowi art. 124 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r., poz. 479, dalej: u.p.e.a.). W związku z nieuiszczeniem w terminie grzywny wraz z opłatą oraz należności za upomnienie PINB 7 kwietnia 2021 r. wystawił trzy tytuły wykonawcze TW-1 stosowane w egzekucji należności pieniężnych, tj. nr 1/2021 na kwotę 11,60 zł, nr 2/2021 na kwotę 68 zł i nr 3/2021 na kwotę 5000 zł, a następnie w tym samym dniu przekazał je do właściwego organu egzekucyjnego tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w [....], który ściągnął te należności, a następnie przekazał je na rachunek PINB. Wobec ściągnięcia grzywny w trybie egzekucji, PINB - po rozpatrzeniu wniosku A.B. z 15 marca 2022 r., działając na podstawie art. 125 § 1 i 2 u.p.e.a. - postanowieniem z 28 marca 2022 r. nr NB.53.1.2020 odmówił umorzenia grzywny w wysokości 5000 zł nałożonej na wyżej wymienionego postanowieniem tego organu z 14 października 2020 r. Zażalenie na w/w postanowienie PINB wniósł A.B., zarzucając organowi brak znajomości przepisów prawa i działanie na szkodę interesu prywatnego, niewystarczające wyjaśnienie sprawy oraz brak jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia postanowienia; nieuwzględnienie interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, tj. pominięcie istotnych okoliczności; naruszenie prawa w trakcie trwania postępowania administracyjnego; dokonanie nielegalnych oględzin bez powiadomienia inwestora; samowolę urzędników Powiatowego Nadzoru Budowlanego; wykorzystywanie stanowiska służbowego w celach prywatnych; naruszenie prawa przez organ egzekucyjny; naruszenie przepisów prawa w zakresie błędnej interpretacji; niewłaściwego zastosowania przepisów do zaistniałej sytuacji; brak podania terminu rozbiórki w decyzji o nakazie rozbiórki. Po rozpatrzeniu zażalenia PWINB opisanym na wstępie postanowieniem z 4 maja 2022 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z 28 marca 2022 r. W uzasadnieniu wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawomocnym wyrokiem z 9 marca 2021 r. II SA/Rz 4/21 oddalił skargę A.B. na postanowienie PWINB z 16 listopada 2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie PINB z 14 października 2020 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w wysokości 5000 zł w celu przymuszenia. Wyjaśnił, że istotą postępowania egzekucyjnego w administracji jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Podstawą nałożenia środka egzekucyjnego jest art. 119 § 1 u.p.e.a., stanowiący, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, w szczególności czynności której z powodu jej charakteru nie może spełnić za zobowiązanego inna osoba. § 2 powyższego artykułu stanowi natomiast, że grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Grzywna w celu przymuszenia nie jest karą lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania. Jest środkiem egzekucyjnym mniej uciążliwym dla zobowiązanego, a prowadzącym do wykonania obowiązku. Dowodem na to są postanowienia zawarte w art. 125 i 126 u.p.e.a. Zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a., w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Na postanowienie o odmowie umorzenia grzywny służy zażalenie (art. 125 § 2). Zgodnie z art. 126 u.p.e.a., na wniosek zobowiązanego który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Grzywna nie ulega przedawnieniu, może natomiast podlegać umorzeniu lub zwrotowi na skutek wystąpienia przesłanek określonych w przepisach u.p.e.a. W związku z powyższym w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone ale wyłącznie nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Powyższe okoliczności organ egzekucyjny zobowiązany jest ustalić podczas oględzin. Tym samym dopiero jednoznaczne ustalenie, że zobowiązany wykonał obowiązek w całości i jednocześnie grzywna nie została uiszczona bądź nie została ściągnięta, pozwala organowi egzekucyjnemu na wydanie postanowienia umarzającego na wniosek zobowiązanego nałożoną grzywnę w celu przymuszenia. Innymi słowy, jeżeli nałożona grzywna została już ściągnięta przed ustaleniem przez organ egzekucyjny wykonania obowiązku, to nie podlega ona umorzeniu. To zobowiązany ponosi ryzyko zbyt późnego przystąpienia do wykonania nakazu wynikającego z tytułu wykonawczego. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał ściągnięcia grzywny w celu przymuszenia, a następnie 21 marca 2022 r. przekazał należności pieniężne na rachunek PINB. Bez znaczenia jest przy tym, iż jak wynika z powyższego, grzywna została ściągnięta już po złożeniu wniosku o jej umorzenie. Istotny jest stan faktyczny na dzień orzekania w przedmiocie rozpoznania wniosku o umorzenie grzywny, a nie na dzień jego złożenia. W razie wykonania przez zobowiązanego nałożonego na niego obowiązku i ściągnięcia grzywny zastosowanie znajdzie art. 126 u.p.e.a., zgodnie z którym na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. Natomiast PINB orzekał w takim zakresie, w jakim został złożony wniosek, czyli w zakresie umorzenia grzywny a nie o jej zwrotu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienie PWINB z 4 maja 2022 r. A.B. zarzucił: - naruszenie przepisów prawa w zakresie błędnej interpretacji i niewłaściwego ich zastosowania w zaistniałej sytuacji; - nieuwzględnienie interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, tj. pominięcie istotnych okoliczności; - nadużycie prawa przez funkcjonariuszy PINB; - brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu na działanie PINB; - brak uwzględnienia chronologii zdarzeń odnośnie zasięgnięcia informacji o dokonaniu rozbiórki oraz zajęcia środków i wpływu na konto organu; - braku podania w decyzji o nakazie rozbiórki terminu, w jakim w przypadku uprawomocnienia się decyzji o nakazie rozbiórki wiata powinna być rozebrana. Skarżący zażądał uchylenia zaskarżonego postanowienia i zwrotu kosztów postępowania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie umorzenia całości postępowania z uwagi na naruszenie przepisów postępowania w trakcie całego postępowania, w szczególności opieszałość postępowania polegającą na braku wykonywania czynności przez okres roku. Wyjaśnił, że 15 marca 2022 r. złożył wniosek o umorzenie grzywny z uwagi na wykonanie nakazu rozbiórki oraz równocześnie w tym samym dniu wystąpił do Naczelnika US w [....] ze skargą wraz oświadczeniem o nieuznawaniu wierzytelności - zobowiązania. Wg danych z pisma PINB z 21 marca 2022 r., na konto organu wpłynęły środki finansowe przekazane przez US. W zaistniałej sytuacji bezspornie doszło do działania na szkodę interesu prywatnego skarżącego oraz do nadmiernej opieszałości i biurokratyzacji postępowań z tendencyjnym działaniem na niekorzyść skarżącego. Podkreślił, że istotnym w sprawie jest szczególne przyjrzenie się całości postępowania, uwzględnienie czasu jego trwania oraz sytuacji nadzwyczajnej, jaką była (jest) sytuacja związana ze stanem epidemii oraz zagrożenia epidemicznego ogłoszonego na terenie Polski. Ponadto decyzja rozbiórkowa nie zawierała terminu dokonania rozbiórki ani konsekwencji w przypadku niezastosowania się do nakazu, podczas gdy informacja o terminie rozbiórki powinna zostać umieszczona bezpośrednio w treści decyzji lub jej pouczenia. Obowiązek pouczenia i dokładnego poinformowania ciążył na organie i pracowniku prowadzącym sprawę zgodnie z art. 7 k.p.a., którego pominięcie skutkuje nieważnością postępowania. Wg skarżącego, wskazania i wyjaśnienia wymagają okoliczności, w jaki sposób dokonano kontroli i ustaleń, że obiekt nie został rozebrany, skoro w piśmie z 12 kwietnia 2022 r. PINB wskazano, że z uwagi na znaczną odległość przedmiotowego obiektu budowlanego od drogi publicznej nie było możliwe stwierdzenie na odległość wykonania obowiązku jego rozbiórki w całości. Istotnym jest, że działka nr [...] od strony zachodniej, tj. od wspomnianej drogi publicznej, jest ogrodzona ogrodzeniem metalowym z zamocowaną siatką cieniującą zawieszoną na wysokość ponad 2 m nad ziemią oraz jest obsadzona żywopłotem uniemożliwiającym zobaczenie czy też sfotografowanie obiektu wewnątrz działki bez wejścia na nią lub bez rozgarnięcia gałęzi drzew czy krzewów wewnątrz posesji za ogrodzeniem. W tej sytuacji konieczne staje się przeprowadzenie dowodu w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości dotyczących przeprowadzenia 18 czerwca 2020 r. rzekomej kontroli na działce nr [...], które to mogą zostać wyjaśnione jedynie podczas rozprawy poprzez przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Ponadto skarżący został przypuszczalnie świadomie wprowadzony w błąd przez funkcjonariusza PINB informacją, że otrzyma dogodny termin do rozbiórki obiektu. W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Poddawszy kontroli w ramach w/w kryteriów zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. stanowiącym podstawą prawną tych postanowień, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Z § 2 tego artykułu wynika, że postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego, a na postanowienie o odmowie umorzenia grzywny służy zażalenie. Stosownie zaś do art. 126 u.p.e.a., na wniosek obowiązanego który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia. W rozpatrywanej sprawie skarżący 15 marca 2022 r. wystąpił do PINB o umorzenie grzywny w celu przymuszenia (wraz z innymi należnymi kwotami i odsetkami) do wykonania obowiązku polegającego na dokonaniu rozbiórki wiaty, nałożonego przez ten organ postanowieniem z 14 października 2020 r. Orzekające w sprawie organy odmówiły umorzenia nałożonej grzywny, argumentując, że regulacji art. 125 u.p.e.a. podlegają tylko grzywny nieuiszczone lub nieściągnięte, a w rozpatrywanej sprawie grzywna została ściągnięta i 21 marca 2022 r. wpłynęła na konto PINB. Organ odwoławczy podtrzymując stanowisko organu I instancji dodatkowo wskazał, że w razie wykonania przez zobowiązanego nałożonego na niego obowiązku i ściągnięcia grzywny, zastosowanie znajdzie art. 126 u.p.e.a. w którym mowa jest o zwrocie a nie umorzeniu grzywny, podczas gdy PINB orzekał w takim zakresie w jakim został złożony wniosek, czyli w przedmiocie umorzenia. A.B. do skargi dołączył kserokopię pisma (skargi na czynności organu i wierzyciela z 15 marca 2022 r.) złożonej do Naczelnika US w [...], z którego wynikało, że 10 marca 2022 r. odebrał pismo informujące o zajęciu środków finansowych z rachunków bankowych na poczet m.in. wskazanej wyżej grzywny w celu przymuszenia. Dokonując oceny legalności wydanych w sprawie postanowień organu II i I instancji Sąd miał na uwadze, że zarówno w postępowania administracyjnym jak i postępowaniu egzekucyjnym w administracji organy obowiązane są kierować się zasadami postępowania wynikającymi z k.p.a., wśród których w okolicznościach sprawy na szczególną uwagę zasługuje wyrażona w art. 9 zasada informowania stron. Artykuł ten składa się z dwóch zdań, które zawierają komplementarne wobec siebie normy. Pierwsze dotyczy obowiązku organów administracji udzielania stronom informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mają znaczenie dla ustalenia praw i obowiązków danej strony postępowania, przy czym obowiązek udzielania stronie informacji powinien być rozumiany w jak najszerszy sposób, jego naruszenie zaś należy traktować jako wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji (wyrok NSA z 25 czerwca 1997 r. sygn. akt SA/Lu 2087/95, LEX nr 30816). Zasada udzielania informacji nakazuje organowi administracji udzielanie stronie informacji o konsekwencjach jej działań lub zaniechań w celu ustalenia jej rzeczywistej woli, zaś w ramach jej realizacji organ powinien dążyć do ustalenia treści pism składanych przez stronę. Drugie zdanie wskazanego art. 9 k.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek ochrony stron oraz innych osób uczestniczących w postępowaniu przed poniesieniem szkody z powodu nieznajomości prawa. Przepis ten nie wyłącza całkowicie, ale w istotnym stopniu ogranicza znaczenie zasady ignorantia iuris nocet w ramach postępowania administracyjnego (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 9.). Realizacja zasady informowania stron służy pośrednio realizacji także innej zasady, tj. wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady zaufania do władzy publicznej. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy istotnie te zasady naruszyły. Wstępnie Sąd zauważa, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby PINB ustalał, kiedy miała miejsce rozbiórka wiaty i czy w dacie złożenia wniosku rzczywiście doszło do wykonania obowiązku objętego egzekucją. Okoliczność ta, jakkolwiek nie jest kwestionowana, nie znajduje żadnego potwierdzenia w aktach administracyjnych sprawy, w których ostatnim odnoszącym się do tego dokumentem jest protokół kontroli PINB z 30 września 2020 r. stwierdzający, że "przystąpiono do rozbiórki wiaty (...) do rozebrania pozostała część ściany północnej i część ściany zachodniej". Podkreślić w związku z tym należy, że prowadzenie postępowania zarówno na podstawie art. 125 jak i art. 126 u.p.e.a. warunkowanie jest wykonaniem obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Do kwestii tej PINB nie odniósł się. W kontekście ogólnych uwag PWINB wskazujących na konieczność jednoznacznego ustalenia wykonania egzekwowanego obowiązku, także ten organ nie zauważył, że w rozpatrywanej sprawie brak jest stosownych informacji potwierdzających. Jeśli obowiązek został wykonany a grzywna ściągnięta (co zdaniem organów wykluczało jej umorzenie), to okoliczność ta otwierała skarżącemu drogę do ubiegania się o jej zwrot w trybie art. 126 u.p.e.a. Wniosek o umorzenie został złożony 15 marca 2022 r. i jak wynika z oświadczenia skarżącego, miało to miejsce po tym jak 10 marca 2022 r. dowiedział się o zajęciu jego rachunków bankowych, a jednocześnie, co z kolei wynika z akt sprawy, przed datą wpływu ściągniętych należności na konto PINB, co miało miejsce 21 marca 2022 r. Nie budzi wątpliwości, że intencją skarżącego występującego z wnioskiem o umorzenie grzywny było – związane z deklarowanym wykonaniem obowiązku rozbiórki - przeciwdziałanie ściągnięciu należności wynikających z nałożonego na niego środka egzekucyjnego, a przede wszystkim przeciwdziałanie uszczupleniu swojego majątku o egzekwowaną kwotę. Grzywna w celu przymuszenia nie jest bowiem karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się (wyrok NSA z 10 maja 2012 r. II OSK 312/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zatem w dacie złożenia wniosku o umorzenie grzywny nałożonej w celu przymuszenia grzywna ta została ściągnięta, to obowiązkiem organu było poinformowanie wnioskodawcy o tym fakcie w celu ewentualnej modyfikacji żądania i prowadzenia postępowania w sprawie zwrotu grzywny na podstawie art. 126 u.p.e.a., jeśli taka byłaby wola skarżącego. Zbyt dosłowne potraktowanie w opisanych okolicznościach wniosku skarżącego który nie jest profesjonalistą i nie działał przez profesjonalnego pełnomocnika oraz nie wskazał podstawy prawnej swojego żądania - bez uwzględnienia szeroko rozumianych jego intencji nieponiesienia konsekwencji finansowych wobec wykonania w całości (wg oświadczenia) dochodzonego obowiązku rozbiórki - świadczy o naruszeniu przez orzekające w sprawie organy zarówno zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.), jak i zasady zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Naruszenia te – pozostające w związku z uchybieniem art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – przekładały się w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy na sposób rozpatrzenia wniosku skarżącego w kontekście art. 125 i art. 126 u.p.e.a. Skutkowało to uchyleniem przez Sąd zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają dla organów wprost z przedstawionych powyżej rozważań. O zwrocie przez PWINB na rzecz skarżącego kosztów postępowania (obejmujących równowartość opłaconego wpisu od skargi w kwocie 200 zł) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.