II SA/Łd 976/22

SENTENCJA Dnia 16 lutego 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2023 roku sprawy ze skargi A Spółki jawnej z siedzibą w Ł. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 26 września 2022 r. nr 248/2022 znak: GPB-III.7721.212.2022 PK w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. MR UZASADNIENIE Decyzją z dnia 26 września 2022 r. nr 248/2022 Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2021 r., poz. 735 ze m.), zwanej k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z dnia 15 lipca 2022 r. nr 832/2022 odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie: wiaty - samoobsługowej myjni samochodowej 5-cio stanowiskowej, z kontenerem technicznym i wyposażeniem technologicznym oraz ekranem akustycznym, zewnętrznych instalacji: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazowej oraz elektroenergetycznej, utwardzeń terenu, w tym zjazdu publicznego z drogi gminnej, do realizacji na działce nr ewid. [...] obręb [...], położonej przy ul [...] w Z., oraz częściowo na działce nr ewid. [...] obręb [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda Łódzki wskazał, że z uwagi na fakt, iż postępowanie wszczęte z wniosku inwestora z dnia 19 maja 2021 r. nie zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy w brzmieniu sprzed jej nowelizacji, dokonanej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.). Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że decyzja organu I instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została wydana w trybie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.). Oznacza to, że decyzja ta mogła zapaść w wyniku oceny niezrealizowania przez inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości wskazanych w wydanym postanowieniu Starosty Zgierskiego nr 90/2022 z dnia 31 stycznia 2022 r. Analizując sprawę organ II instancji wyjaśnił, że działka, na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej (ul. [...]) poprzez projektowany zjazd. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu myjnia będzie zasilana w wodę, na podstawie warunków technicznych z dnia 19 marca 2020 r., wydanych przez W. Sp. z o.o., z sieci wodociągowej w ulicy [...]. Ścieki z myjni zostaną poprzez separator odprowadzone do kanału sanitarnego w ulicy [...]. Wody opadowe z zadaszenia myjni, jak i terenu zostaną odprowadzone do kanału deszczowego w ulicy [...]. Zasilanie myjni w energię elektryczną, zgodnie z warunkami przyłączenia z dnia 11 maja 2020 r. wydanymi przez P. S.A. Dla celów podgrzewania wody do mycia samochodów wykorzystany będzie kocioł gazowy, do którego doprowadzony będzie gaz, zgodnie z warunkami przyłączenia do sieci gazowej z dnia 24 kwietnia 2020 r. wydanymi przez P. Sp. z o.o. Oddział [...] w Ł. Ponadto inwestycja obejmuje wykonanie ekranu akustycznego z płyt pleksiglasowych, o wysokości 3,40 m i długości 27 m, mającego na celu oddzielenie terenu myjni od strony południowej, wzdłuż granicy z działką sąsiednią [...]. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności zbadał zgodność planowanej inwestycji z zapisami decyzji Prezydenta Miasta Zgierza nr 165/2017 z dnia 12 lipca 2017 r. ustalającej warunki zabudowy dla tej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją znak: SKO.4150.427.2017 z dnia 20 września 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Zgierza nr 165/2017 z dnia 12 lipca 2017 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w części (pkt I ppkt 1 i 2) i w tej części orzekło co do istoty, w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję I instancji. Prezydent Miasta Zgierza decyzją nr 165/2017/p/2020 z dnia 6 lutego 2020 r. przeniósł własną decyzję o warunkach zabudowy na W. K., a następnie decyzją nr 165/2017/p2/2020 z dnia 27 kwietnia 2020 r., na rzecz inwestora: A. Sp. J. W ocenie organu II instancji, przedmiotowa inwestycja jest spójna z rodzajem zabudowy i sposobem użytkowania obiektów budowlanych i zagospodarowania działki określonych w pkt 1.1 ww. decyzji, jako zabudowa usługowa. Sprawdzono również zgodność inwestycji z warunkami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określonymi w pkt 1.2 decyzji o warunkach zabudowy (w brzmieniu zmienionym decyzją SKO w Łodzi), tj.: a) wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] - od 0,1 do 0,3 (warunek spełniony: wg projektu budowlanego - 0,15), b) szerokość elewacji frontowej - od 5,0 m do 8,0 m (warunek nie został spełniony: wg projektu budowlanego - 28,0 m), c) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (do okapu) - od 3,5 m do 5,0 m (warunek spełniony: wg projektu budowlanego - 4,2 m), d) geometria dachu - dach płaski lub dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych od 0° do 20°, wysokość kalenicy od 3,5 m do 5,0 m (warunek spełniony: wg projektu budowlanego dach płaski o kącie nachylenia połaci 1° i wysokości kalenicy 4,2 m), e) udział powierzchni biologicznie czynnej: min. 10 % (warunek spełniony: wg projektu budowlanego - 15 %), f) obowiązek zapewnienia min. 4 miejsc parkingowych w granicach działki objętej decyzją (warunek spełniony: wg projektu budowlanego - 5 miejsc parkingowych). Jednocześnie organ II instancji dodał, że jak wskazano powyżej, w zakresie szerokości elewacji frontowej, inwestycja nie jest zgodna z ww. decyzją o warunkach zabudowy. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że szerokość ta wynosi 28 m (przy dopuszczalnej od 5,0 m do 8,0 m), natomiast w projekcie błędnie wskazano, że szerokość elewacji frontowej wynosi 6,0 m. Odwołując się do § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588), a następnie do § 6 ust. 1 tego rozporządzenia organ odwoławczy stwierdził, że jak wynika z pkt 1.4 ww. decyzji oraz z projektu zagospodarowania terenu, obsługa komunikacyjna inwestycji odbywać się będzie projektowanym zjazdem z drogi gminnej ul. [...]. Szerokość projektowanej myjni od strony frontu działki będzie zatem wynosić 28 m, znacznie przekraczając szerokość elewacji frontowej dopuszczoną w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto organ odwoławczy nadmienił, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że obsługa komunikacyjna działki nr ewid. [...], obr. [...], odbywać się będzie przez projektowany nowy zjazd z ul. [...], a istniejący zjazd z ul. [...], z uwagi na brak zgody zarządcy drogi na korzystanie z niego, przewidziano do likwidacji. Konieczność zmiany obsługi komunikacyjnej działki ze zjazdu z ul. [...] oraz budowa zjazdu z ul. [...] spowodowało zmianę frontu działki. Jednocześnie organ II instancji zwrócił uwagę, że decyzja o warunkach zabudowy uwzględnia wyłącznie obsługę komunikacyjną inwestycji projektowanym zjazdem z drogi gminnej ul. [...], a nie uwzględnia istniejącego wówczas zjazdu z ul. [...], zatem już na etapie jej wydawania obsługę komunikacyjna inwestycji zaprojektowano z ul. [...]. Dodatkowo organ II instancji wskazał, że inwestor w złożonym odwołaniu podniósł, iż front działki to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę - czyli to adres posesji: ul. [...] z istniejącym zjazdem z ulicy na teren działki i że, zapis w wydanej decyzji o warunkach zabudowy i w decyzji SKO odnosił się zawsze do szerokości elewacji od strony ul. [...] (frontu działki), w żadnej z powołanych decyzji nie określono szerokości elewacji od strony ul. [...] - zatem w jego ocenie, warunek został spełniony i nie jest zasadne wydanie odmowy w tym zakresie. Odnosząc się do powyższego organ II instancji podkreślił, że zarówno z decyzji Prezydenta Miasta Zgierza o warunkach zabudowy, jak i z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi jednoznacznie wynika, że obsługa komunikacyjna działki inwestycyjnej odbywać ma się z projektowanego zjazdu z ul. [...]. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na rozbieżności w projekcie budowlanym dotyczące: geometrii dachu (w opisie projektu zagospodarowania terenu - kąt nachylenia połaci wskazano 1%, a na rysunku nr 06 pt: rzut konstrukcji dachu wskazano: 1° i 2%) i powierzchni biologicznie czynnej (w opisie projektu zagospodarowania terenu wskazano 15 %, a w projekcie architektoniczno-budowlanym: 18,80 %). Ponadto w opisie projektu zagospodarowania terenu błędnie wskazano, że w decyzji o warunkach zabudowy brak jest wymagań stosunku powierzchni zabudowy do powierzchni działki. W powyższym zakresie, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi znak SKO.4150.427.2017 z dnia 20 września 2017 r. zmieniła decyzję Prezydenta Miasta Zgierza nr 165/2017 z dnia 12 lipca 2017 r. o warunkach zabudowy, poprzez wprowadzenie warunku wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] wynoszącego od 0,1 do 0,3. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że decyzja o warunkach zabudowy nie uwzględnia projektowanego ekranu akustycznego, który zgodnie z projektem budowlanym będzie miał wysokość: 3,40 m i długość: 27,00 m. Nadto zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowa inwestycja jest zgodna z warunkami w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, określonymi w pkt 1.4 decyzji o warunkach zabudowy, m.in. w zakresie obsługi komunikacyjnej - projektowanym zjazdem z drogi gminnej ul. [...], zasilania w wodę i odprowadzenia ścieków - zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez W. Sp. z o.o., zasilania w energię elektryczną - zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez P. Sp. z o.o. Analizując przedmiotową inwestycję w zakresie jej zgodności z wymaganiami ochrony środowiska organ odwoławczy wskazał, że w aneksie do projektu zagospodarowania terenu, opracowanym w maju 2022 r. wskazano, że w wyniku opracowanej Analizy hałasu generowanego w środowisku przez myjnię, może ona powodować emisję hałasu na działki sąsiednie tzn. działki [...] i [...] zatem uzupełniono projekt o budowę ekranu akustycznego o wysokości 3,40 m i długości 27,0 m ustawionego wzdłuż granicy z działką [...]. Dodatkowym elementem chroniącym istniejący na tej działce budynek mieszkalny jest szpaler gęsto nasadzonych tui wzdłuż całego ogrodzenia. Działka nr [...] o zabudowie usługowo-mieszkaniowej jest odgrodzona od myjni istniejącym pełnym ogrodzeniem betonowym i analiza hałasu nie wykazała konieczności budowy dodatkowego ekranu. Obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji na sąsiednie działki o zabudowie mieszkaniowo-usługowej, po wprowadzonej zmianie, nie zwiększa zatem zakresu oddziaływania obiektu w stosunku do istniejących budynków na sąsiednich działkach. Dodatkowo, w projekcie wskazano, że inwestycja nie ogranicza możliwości zabudowy na sąsiednich działkach, nie wprowadza ograniczenia dla terenów sąsiednich w postaci stref ochronnych, nie powoduje przesłaniania sąsiednich obiektów, zawartość w powietrzu stężeń czynników szkodliwych dla zdrowia, wydzielanych przez grunt, materiały i stałe wyposażenie oraz powstających w trakcie użytkowania zgodnego z przeznaczeniem, nie przekracza wartości dopuszczalnych, określonych w przepisach. Ponadto wskazano, że w powietrzu wywiewanym z myjni nie występują niedopuszczalne stężenia substancji szkodliwych. Podkreślono również, że w myjniach firmy [...] stosowane są wyłącznie środki chemiczne w postaci płynu, dzięki czemu surowce używane do produkcji środków czyszczących nie zawierają niebezpiecznych substancji, a 95% środków chemicznych ulega biodegradacji. Inwestycja nie pogarsza i nie zwiększa zanieczyszczeń powietrza, nie emituje spalin i promieniowania i nie ma wpływu na środowisko w zakresie objętym ustawą o ochronie przyrody. Budowa myjni samoobsługowej na przedmiotowym terenie nie generuje żadnych szkodliwych zanieczyszczeń środowiska. Projektowany zakres inwestycji nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, nie pogarsza warunków zdrowotno-sanitarnych. Organ odwoławczy podkreślił, że Starosta Zgierski, w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że inwestor nie załączył ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz nie wykazał, iż poprzez projektowaną instalację do oczyszczania ścieków przemysłowych nie będą wprowadzane do urządzeń, ścieki zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych. W ocenie organu I instancji, wobec braku ujęcia myjni samochodowych w katalogu inwestycji będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, które w procesie inwestycyjnym wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w ramach procesu inwestycyjnego zmierzającego do budowy otwartych samoobsługowych myjni bezdotykowych. W ocenie Wojewody Łódzkiego, budowa myjni samochodowej jest przedsięwzięciem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.). Jednocześnie organ odwoławczy dodał, że zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa sądowo-administracyjnego, inwestycja polegająca na budowie myjni samochodowej, może wymagać decyzji środowiskowej i tym samym zaliczać się do przedsięwzięć wymienionych w ww. rozporządzeniu, jeżeli wyposażona będzie w podczyszczalnię ścieków technologicznych i jeżeli w odprowadzanych ściekach znajdują się tzw. substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. W innym przypadku, tj. braku urządzeń oczyszczających ścieki, taka decyzja nie jest wymagana, a przedsięwzięcie nie będzie zaliczać się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wprawdzie, jak wskazał Starosta Zgierski, z projektu budowlanego nie wynika jednoznacznie, że inwestycja nie spowoduje wprowadzania do urządzeń, ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, to z akt sprawy z uzasadnienia decyzji organu I instancji można wywnioskować, że organ przeanalizował w tym zakresie projektowaną inwestycję, uznając że nie wymaga ona uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym dla przedmiotowej inwestycji, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 389 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm.), pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na szczególne korzystanie z wód. Jednocześnie, jak stanowi art. 34 pkt 3 ww. ustawy, szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie z wód wykraczające poza powszechne korzystanie z wód oraz zwykłe korzystanie z wód, obejmujące wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1. Ponadto, w myśl art. 391, obowiązek posiadania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1 dotyczy wytwórcy ścieków przemysłowych. Mając powyższe na uwadze organ II instancji wyjaśnił, że właściciel sieci wodnokanalizacyjnej w Z., tj.: W. Sp. z o.o., przy wydawaniu warunków technicznych na przyłączenie do sieci określił wykaz dopuszczalnych ścieków odprowadzanych do sieci, na etapie uzgadniania projektów przyłączy sanitarnych i deszczowych sprawdził przedstawioną mu zawartość projektowanych ścieków i na podstawie przedstawionych dokumentów i projektu uzgodnił przyłącza i instalacje bez uwag, nie narzucając konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Jednocześnie inwestor poinformował, że opracowano stosowną dokumentację i złożono do [...] celem zatwierdzenia i uzyskania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, przygotowując się do uzyskania pozwolenia na użytkowanie myjni. Wojewoda Łódzki zwrócił uwagę, że już w decyzji nr 402/2021 z dnia 29 grudnia 2021 r. wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji konieczne jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ czym innym jest spełnienie warunków wprowadzania określonych ilości substancji szkodliwych do ścieków, a czym innym obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód. Wówczas w projekcie budowlanym brak było informacji w tym zakresie, a zgodnie ze stanowiskiem inwestora, wystarczającym miało być uzyskanie warunków technicznych od spółki W. Sp. z o.o. W ocenie organu odwoławczego, szczególne korzystanie z wód przez inwestora będzie polegało na wprowadzaniu do systemu kanalizacji zbiorczej – urządzeń miejskiej kanalizacji sanitarnej W. Sp. z o.o., oczyszczonych ścieków przemysłowych, zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powstające podczas mycia samochodów w projektowanej, myjni samochodowej. Ścieki przemysłowe to ścieki powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu. Nie ma znaczenia, czy ścieki odprowadzane są do zbiornika bezodpływowego, kanalizacji, czy też wód powierzchniowych lub gruntu, ponieważ i tak jest wymagane pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do wód lub do zewnętrznych urządzeń. Ponadto, zdaniem organu II instancji, uzgodnienie bez uwag z gestorem sieci przyłączy i instalacji, na które powołuje się inwestor, nie oznacza, że przedmiotowa inwestycja nie będzie wymagać uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Czym innym jest spełnienie warunków wprowadzania określonych ilości substancji szkodliwych do ścieków, a czym innym obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, tj. wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. W przypadku rzeczywistego zwolnienia rzeczonej inwestycji z obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, organ właściwy do wydania takiej decyzji wyda stosowne rozstrzygnięcie. Jednocześnie organ II instancji zwrócił uwagę, że z ustawy Prawo wodne nie wynika obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, jednakże w projekcie winna być informacja w tym zakresie. Zdaniem organu odwoławczego, nie można dopuścić do sytuacji, gdy inwestycja wprowadzająca do kanalizacji sanitarnej ścieki, choćby podczyszczone, działała, bez zgody właściwego organu. Nadto organ II instancji podkreślił, że inwestor wskazał, iż opracowano stosowną dokumentację i złożono do [...] celem zatwierdzenia i uzyskania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, przygotowując się do uzyskania pozwolenia na użytkowanie myjni. Oceniając zgodność inwestycji z przepisami techniczno - budowlanymi, m.in. zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy stwierdził, że planowane usytuowanie myjni samochodowej objętej jest zgodne z § 12 ww. rozporządzenia w zakresie ww. rozporządzenia, ponadto zgodnie z § 13, z uwagi na całkowitą wysokość, tj. i odległość od granic z sąsiednimi działkami, projektowany obiekt nie będzie powodował przesłaniania budynków przeznaczonych na pobyt ludzi istniejących oraz budynków mogących powstać na sąsiednich działkach. W analizowanym przypadku spełnione są również warunki w zakresie nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 i § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia). Dodatkowo projekt budowlany jest zgodny z ww. rozporządzeniem w zakresie usytuowania miejsc postojowych oraz z wymaganiami określonymi w § 271 i § 272 rozporządzenia w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Organ II instancji stwierdził również, że zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W zakresie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji, organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji wskazał bowiem, że ustalił, iż obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje wyłącznie działki, na których realizowane będą roboty budowane, jednocześnie przyznając właścicielom sąsiednich nieruchomości przymiot strony w postępowaniu, a tym czasem zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w łodzi złożyła Spółka ANDAR WIERCIŃSKI Spółka Jawna z siedzibą w Łodzi, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzucając; 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z punktem 1) ppkt 2 lit. d) decyzji nr 165/2017 Prezydenta Miasta Zgierza o warunkach zabudowy poprzez przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy wydaną przez Prezydenta Miasta Zgierza nr 165/2017 (zmienioną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak: SKO.4150.427.2017) w zakresie szerokości elewacji frontowej (punkt 1 ppkt 2 lit d) decyzji) mimo, że w dacie wydania decyzji Prezydenta Miasta Zgierza i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zjazd na drogę publiczną z działki nr ewid. [...] znajdował się od strony ulicy [...] a posesja, co do której wydano decyzję o warunkach zabudowy posiada adres Łódzka 37; b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że inwestycja jest przedsięwzięciem w rozumieniu ww. ustawy i może wymagać decyzji środowiskowej mimo, że inwestycja nie spowoduje wprowadzania do wód lub urządzeń ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych; c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 391 w zw. z art. 34 pkt 3 ustawy Prawo wodne polegające na przyjęciu, że inwestycja wymaga uzyskania ostatecznej decyzji pozwolenia wodnoprawnego mimo, że przed wydaniem pozwolenia na budowę nie wymaga się posiadania przez stronę skarżącą pozwolenia wodnoprawnego a nadto inwestycja nie wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z przepisami ustawy Prawo wodne; d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 388 ust. 2 ustawy Prawo wodne poprzez przyjęcie, że strona skarżąca jest zobowiązana do przedłożenia ostatecznej decyzji pozwolenie wodnoprawne przed wydaniem prawomocnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę w sytuacji, kiedy przedłożenie takiej decyzji jest konieczne dopiero po uruchomieniu instalacji skutkującej wprowadzaniu ścieków do wód; 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: a) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na przyjęciu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że dopuszczalna szerokość elewacji frontowej w decyzji o warunkach zabudowy dotyczy elewacji myjni od strony ulicy [...] w sytuacji kiedy szerokość 8 metrów dla elewacji frontowej pozwalałaby na faktyczną budowę jednego stanowiska mycia pojazdów a to nie jest zgodne z treścią wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy a także poprzez całkowite pominięcie wyjaśnień składanych przez pełnomocnika strony skarżącej w trakcie trwania postępowania administracyjnego przez organem I instancji i organem odwoławczym w przedmiocie szerokości elewacji frontowej, konieczności przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i ostatecznej decyzji pozwolenie wodnoprawne; b) art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie do utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tym samym stanie faktycznym i prawnym poprzez wydanie odmiennych rozstrzygnięć przez Starostę Zgierskiego w decyzji nr 1521/2021 (zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji) i w decyzji nr 834/2022 (odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji). W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik strony skarżącej wniósł o: 1) zwrócenie się do Prezydenta Miasta Zgierza o nadesłanie akt administracyjnych UG.6730.114.2017.SZ i przeprowadzenie dowodu z dokumentu tam się znajdującego w postaci wniosku o wydanie warunków zabudowy złożonego przez M. P. na okoliczność wskazania przez wnioskodawcę rozwiązań w zakresie skomunikowania inwestycji z drogą publiczną i ustalenie na tej podstawie, gdzie przebiegał front działki nr ewid. [...] i jakie to ma przełożenie na szerokość elewacji frontowej inwestycji; 2) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie wniosku strony skarżącej o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji Staroście Zgierskiemu do ponownego rozpoznania; 3) zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że nie jest możliwe, aby jako elewację frontową myjni samochodowej wnioskodawca M. P. wskazał tę część planowanej inwestycji, która będzie zwrócona w kierunku ulicy [...]. Powyższa konstatacja – zdaniem pełnomocnika strony skarżącej - jest wsparta treścią uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które zmieniło decyzję Prezydenta Miasta Zgierza. W treści uzasadnienia tej decyzji wskazano, że to wnioskodawca M. P. oznaczył elewację frontową przyszłej inwestycji w przedziale od 6 do 8 metrów. Pełnomocnik dodał, że gdyby wnioskodawca jako elewację frontową wskazał tę część planowanej inwestycji, która jest zwrócona w kierunku ulicy [...] zabiegałby o ustalenie elewacji frontowej przyjmując wskaźnik maksymalny, tj. 16,2 m + 20 %. To pozwoliłoby na zaprojektowanie przynajmniej 3 miejsc do mycia pojazdów o szerokości 5 metrów. Działka nr ewid. [...] ma bowiem kształt prostokąta, gdzie dłuższy bok działki przebiega prostopadle do ulicy [...]. Następnie pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy obsługa komunikacyjna odbywała w się z drogi krajowej ulicy [...] w Z. Na etapie uzgodnień z zarządcą drogi krajowej, której część stanowi ulica [...] w Z. G. odmówił zjazdu z tej drogi na działkę nr ewid. [...] i przeznaczył zjazd do likwidacji. Ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Zgierza nr 31/2020 wyrażono stronie skarżącej zgodę na urządzenie zjazdu publicznego z drogi gminnej ulicy [...] na teren posesji nr [...] przy ulicy [...]. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, przyjęcie przez Wojewodę Łódzkiego, że elewacja frontowa jest tą częścią inwestycji, która jest zwrócona w kierunku ulicy [...] powoduje, że według projektu strona skarżąca mogłaby wybudować jedno stanowisko myjni, gdyż każde z nich ma szerokość 5 metrów. Motywując skargę pełnomocnik strony skarżącej podniósł również, że ścieki przemysłowe powstające z użytkowania 5-cio stanowiskowej myjni samochodowej odprowadzane będą po podczyszczeniu w separatorach ropopochodnych redukujących zanieczyszczenia ropopochodne do wielkości poniżej 5 mg/l, tym samym będą spełniać wymogi rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie warunków, jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej zwrócił uwagę, że skoro gminna kanalizacja sanitarna oraz gminna oczyszczalnia ścieków należą do innego podmiotu niż strona skarżąca, mający władać separatorem ropopochodnym, to nie tworzą one jednej "instalacji" w rozumieniu art. 3 pkt 6 lit. b p.o.ś. W konsekwencji – zdaniem pełnomocnika strony skarżące - należy stwierdzić, że separator substancji ropopochodnych nie może zostać uznany za instalację do oczyszczania ścieków przemysłowych, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z tego względu, że nie stanowi on "instalacji" w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy p.o.ś, gdyż jego eksploatacja nie spowoduje "emisji" w technicznoprawnym znaczeniu określonym w art. 3 pkt 4 ustawy p.o.ś. Substancje odprowadzane z ww. separatora nie będą bowiem wprowadzane - bezpośrednio ani pośrednio (tj. za pomocą innych urządzeń lub budowli należących do strony skarżącej) - do wody, gleby lub ziemi, lecz do instalacji będących własnością innych podmiotów (do gminnej kanalizacji sanitarnej, a następnie do gminnej oczyszczalni ścieków). Dopiero eksploatacja tych instalacji może stanowić źródło emisji, o jakiej mowa w art. 3 pkt 4 ustawy p.o.ś. Jak również pełnomocnik strony skarżącej podkreślił, nie każda instalacja w rozumieniu ustawy p.o.ś. wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ale tylko taka, która została wprost wymieniona w rozporządzeniu z 10 września 2019 r. Skoro w katalogu przedsięwzięć wymienionych w tym rozporządzeniu ustawodawca nie umieścił z urzędu myjni samochodowej ani separatora substancji ropopochodnych - co jest zrozumiałe, bowiem nie są to obiekty (urządzenia), których głównym zadaniem jest oczyszczanie ścieków przemysłowych - nie ma podstaw do uznania, że inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego konieczne jest jedynie w przypadku ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. W innych przypadkach nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do instalacji sanitarnej. Realizacja inwestycji nie będzie się wiązała z wytwarzaniem ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że w swoich wyjaśnieniach zwracał uwagę, że ścieki z myjni zostaną podczyszczone do wartości spełniających wymagania gestora sieci wodociągowej określonych w warunkach przyłączenia z dnia 19.03.2020 r. Stąd też gestor sieci na etapie uzgadniania projektu nie narzucił obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ wykazane w projekcie i w dodatkowym załączniku ścieki z myjni nie przekraczały wartości wyszczególnionych przez gestora sieci w warunkach przyłączenia (wszystkie środki chemiczne stosowane w tego typu myjniach podlegają biodegradacji). Mając na uwadze powyższe pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że nawet gdyby w przypadku inwestycji pozwolenie wodnoprawne było wymagane nie jest konieczne przedstawienie decyzji na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, gdyż pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód (art. 389 pkt 2 ustawy Prawo wodne) nie jest wymagane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Końcowo pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i decyzją właściwego organu czy to o odmowie wydania pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na brak podstaw prawnych do jego otrzymania bądź też decyzją pozytywną będzie się legitymował przed rozpoczęciem eksploatacji inwestycji, co jest zgodne z art. 389 pkt 2 w. zw. art. 388 ust. 2 ustawy Prawo wodne. W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, wyraził pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego". Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 16 stycznia 2023 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 12 grudnia 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku w związku z brakiem o świadczeń uczestników postępowania (z wyjątkiem G. Oddział w Ł.) o możliwościach technicznych uczestniczenia w rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 16 stycznia 2023 r. Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 12 grudnia 2022 r.). Stosownie natomiast do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga - mimo częściowej zasadności - nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) zwanej u.p.b., zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielania pozwolenia na budowę. Stosownie natomiast do art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Odnoście do zastosowanej podstawy prawnej należy dodać, iż słusznie wskazał organ II instancji, iż wobec złożenia w tej sprawie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę w dniu 19 maja 2021 r. zastosowanie w sprawie znajdą przepisy ww. ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.), stosownie do art. 26 tej ustawy zmieniającej. Nie ulega wątpliwości, iż strona skarżąca nie usunęła nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu organu I instancji z dnia 31 stycznia 2022 r. nr 90/2022, które miały na celu doprowadzenie projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z określonymi warunkami zabudowy. To z kolei stanowiło podstawę do odmowy zatwierdzenia ww. projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 3 u.p.b. Nieprawidłowości, których usunięcie nakazał organ I instancji postanowieniem z dnia 31 stycznia 2022 r. nr 90/2022 stanowią kwestię sporną w tej sprawie. Jak wynika z akt sprawy jedną z tych spornych nieprawidłowości, której nie usunęła strona skarżąca, było przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednak jak wyjaśnił organ II instancji przedmiotowa inwestycja nie wymagała tego rodzaju decyzji. Analizując jednak powyższą kwestię należy zauważyć, iż słusznie wskazał pełnomocnik strony skarżącej, separator substancji ropopochodnych (znajdujący się w przedmiotowej myjni) nie może zostać uznany za instalację do oczyszczania ścieków przemysłowych, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) z tego względu, że nie stanowi on "instalacji" w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029) zwanej p.o.ś, gdyż jego eksploatacja nie spowoduje "emisji" w technicznoprawnym znaczeniu określonym w art. 3 pkt 4 p.o.ś. Substancje odprowadzane z ww. separatora nie będą bowiem wprowadzane - bezpośrednio ani pośrednio (tj. za pomocą innych urządzeń lub budowli należących do strony skarżącej) - do wody, gleby lub ziemi, lecz do instalacji będących własnością innych podmiotów (do gminnej kanalizacji sanitarnej, a następnie do gminnej oczyszczalni ścieków). Dopiero eksploatacja tych instalacji może stanowić źródło emisji, o jakiej mowa w art. 3 pkt 4 p.o.ś. Słusznie również pełnomocnik strony skarżącej podkreślił przy tym, że nie każda instalacja w rozumieniu ustawy p.o.ś. wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ale tylko taka, która została wprost wymieniona w rozporządzeniu z dnia 10 września 2019 r. Skoro w katalogu przedsięwzięć wymienionych w tym rozporządzeniu ustawodawca nie umieścił z urzędu myjni samochodowej ani separatora substancji ropopochodnych - co jest zrozumiałe, bowiem nie są to obiekty (urządzenia), których głównym zadaniem jest oczyszczanie ścieków przemysłowych - nie ma podstaw do uznania, że inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe stanowisko, z którym zgadza się Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie, prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lipca 2022 r., IV SA/Po 362/22, LEX nr 3395540). Kolejną sporną nieprawidłowością, do usunięcia której został wezwany inwestor, jest przedłożenie przed wydaniem pozwolenia na budowę decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. Organy stwierdziły, że przedmiotowa inwestycja będzie się wiązała, że szczególnym korzystaniem z wód i zgodnie z art. 389 pkt 2 ustawy Prawo wodne będzie wymagała pozwolenia wodnoprawnego. Nadmienić należy, że stosownie do art. 34 pkt 3 ustawy Prawo wodne szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie z wód wykraczające poza powszechne korzystanie z wód oraz zwykłe korzystanie z wód, obejmujące wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1. Zdaniem organu II instancji, szczególne korzystanie z wód przez inwestora będzie polegało na wprowadzeniu do systemu kanalizacji zbiorczej – urządzeń miejskiej kanalizacji sanitarnej W. Sp. z o.o., oczyszczonych ścieków przemysłowych, zawierających substancje szkodliwe dla środowiska wodnego. Zauważyć jednak należy, że kwestia czy pozwolenie wodnoprawne jest wymagane w tej sprawie, będzie rozstrzygał organ właściwy w sprawach gospodarowania wodami i w tym zakresie inwestor wyjaśnił, że wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Niemniej należy podkreślić, że jedynie - stosownie do art. 388 ust. 2 ustawy Prawo wodne - wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 389 pkt 6-10 oraz art. 390 ust. 1 pkt 1 tej ustawy następuje przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Natomiast w tej sprawie zachodzi sytuacja szczególnego korzystania z wód, a zatem zastosowanie znajduje punkt 2 art. 389 ustawy Prawo wodne, nie wymieniony w art. 388 ust. 2. Wobec powyższego nawet gdyby w przypadku przedmiotowej inwestycji pozwolenie wodnoprawne było wymagane nie jest konieczne przedstawienie decyzji na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, gdyż pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód (art. 389 pkt 2 ustawy Prawo wodne) nie jest wymagane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W zakresie zatem powyżej przedstawionych dwóch nieprawidłowości do usunięcia, których wezwany został inwestor zarzuty skargi okazały się zasadne, jednak w pozostałym zakresie skarga nie znajduje uzasadnienia. Mając na uwadze nieprawidłowości projektu budowlanego dotyczące doprowadzenia do zgodności z wydaną decyzją o warunkach zabudowy należy stwierdzić, iż słusznie organy uznały, iż inwestor nie doprowadził przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z ustalonymi warunkami zabudowy. W odniesieniu do powyższego strona skarżąca podniosła, że błędnie określono front działki. Mając na uwadze powyższy zarzut w pierwszej kolejności należy podkreślić, że w przedłożonym projekcie budowlanym wskazano, iż wjazd na teren myjni odbywać się będzie z ulicy [...], a zatem określono, iż obsługa działki będzie odbywać się od strony właśnie tej ulicy. Wobec tego stwierdzić należy, że określenia ulicy, z której będzie prowadzona obsługa komunikacyjna działki, dokonał sam inwestor. Nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588) za front działki należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Jednocześnie w orzecznictwie podkreślane jest, że o zakwalifikowaniu danej części działki jako frontu nie decyduje fizyczne przyleganie działki do drogi publicznej, lecz wybór inwestora w zakresie szlaku komunikacyjnego, którym ma odbywać się dojazd do drogi publicznej (wyrok NSA z dnia 3 października 2019 r., II OSK 2730/17, LEX nr 2865961). Ponadto legalna definicja pojęcia frontu działki wskazuje, że działka inwestycyjna (odpowiednio teren inwestycyjny) może mieć jedynie jeden front. Nie wyklucza to jednak tego, że teren inwestycyjny może przylegać do więcej niż jednej drogi, przy czym linie styczności z tymi innymi drogami nie stanowią frontu działki. O zakwalifikowaniu granicy działki jako frontu decyduje nie samo przyleganie do drogi, lecz skomunikowanie terenu inwestycyjnego z ową drogą (wyrok NSA z dnia 19 marca 2015 r., II OSK 1987/13, LEX nr 2087384). Ponadto nie ulega wątpliwości, iż - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - w decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wskazano front działki. W decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 września 2017 r. nr SKO.4150.427.2017 r. wskazano, że obsługa komunikacyjna będzie się odbywać projektowanym zjazdem z drogi gminnej ul. [...], a to wprost wskazuje, iż front działki na etapie ustalani warunków zabudowy, został ustalony od tej właśnie ul. [...]. Mając na uwadze ww. decyzję o warunkach zabudowy (którą zmieniono decyzję Prezydenta Miasta Zgierza z dnia 12 lipca 2017 r. nr 165/2017) należy zauważyć, że szerokość elewacji frontowej – od ul. [...] - została określona w przedziale od 5 do 8 m. Natomiast w przedłożonym projekcie budowlanym szerokość elewacji od strony ul. [...] wynosi 28 m. Słusznie zatem organy stwierdziły, że w tym zakresie planowana inwestycja nie jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Ponadto w decyzji tej został ustalony wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...] w przedziale od 0,1 do 0,3, tymczasem w projekcie wskazano, iż wskaźnika tego nie ustalono. A zatem jest to kolejna niezgodność projektu z ustalonymi dla przedmiotowej inwestycji warunkami zabudowy. Nadto słusznie organ II instancji wskazał na rozbieżności w projekcie budowlanym dotyczącym geometrii dachu i powierzchni biologicznie czynnej. Rozbieżności w projekcie budowlanym dotyczące geometrii dachu przedstawiają się następująco: w opisie projektu zagospodarowania terenu - kąt nachylenia połaci wskazano 1˚, a na rysunku nr 06 zatytułowanym: rzut konstrukcji dachu wskazano: 1° i 2˚. Odnośnie natomiast powierzchni biologicznie czynnej rozbieżnością wyłoniły się w zestawieniu opisu projektu zagospodarowania terenu, gdzie wskazano 15 % powierzchni biologicznie czynnej, z projektem architektoniczno-budowlanym, w którym wskazano - 18,80 %. Zasadnie również wskazał organ II instancji, iż decyzja o warunkach zabudowy nie obejmowała budowy ekranu akustycznego, który jako część przedmiotowej inwestycji pojawił się na etapie procedowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Reasumując, organ dokonał sprawdzenia przedłożonego projektu budowlanego w trybie art. 35 ust. 1 u.p.b. i stwierdził nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1, a zatem stosownie do art. 35 ust. 3 u.p.b. postanowieniem nakazał usunięcie nieprawidłowości. Zasadność postanowienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b. nr 90/2022 z dnia 31 stycznia 2022 r., poza wymienionym uzupełnieniami dotyczącymi decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, nie budzą wątpliwości. Inwestor jednak nie doprowadził przedłożonego projektu do zgodność z decyzją o warunkach zabudowy, tj. w zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b, a to obligowało organ do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, stosownie do art. 35 ust. 3 u.p.b. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. md