II SA/Rz 277/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi R. P. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących R. P. i J. P. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy (dalej: "organ I instancji") z dnia [...].11.2019 r., znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie poddasza budynku mieszkalnego, na terenie działki o nr ewid. 1896 położonej w miejscowości P., gm. dla D. i Pana M. G. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 ust.2, art.4 ust.2 pkt 2, art.53 ust.4 pkt 6, art.59 ust.1, art. 60 ust.1,4, art.61 ust.1, art.64 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."). Jak wynika z uzasadnienia decyzji i akt sprawy organ I instancji ustalił warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem, po uzgodnieniu ze Starostą w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami oraz Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej, w obu przypadkach na podstawie milczących uzgodnień. W swojej decyzji organ I instancji określił funkcję i rodzaj zabudowy jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a następnie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu. Ustalenia zostały poprzedzone analizą urbanistyczną. Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli J.P. i R.P. właściciele sąsiedniej działki nr ewid 1895 ( wynika z treści odwołania w aktach brak wypisu z ewidencji gruntów). Odwołanie zostało podpisane przez J.P., w aktach brak jest pełnomocnictwa do działania w imieniu męża. W odwołaniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania: - art. 7 k.p.a. poprzez powielanie niezgodnego z prawem postępowania przedmiotowej decyzji pomimo przedstawienia i wskazania w sprawie, przez stronę w postępowaniu prawomocnego wyroku Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27.03.2019r., sygn. akt II SA/Rz 97/19 w sprawie uchylenia poprzedniej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].05.2018r. roku, sygn. akt [...] pt; nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego o poddasze na terenie działki nr 1896, obręb ew. nr [...], położonej w m. P., gm. zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.03.164. 1588) poprzez wyznaczenie linii zabudowy w nieprawidłowy sposób oraz - art. 8 k.p.a. poprzez jednostronność- podanie błędnych danych celu dostosowania parametrów planowanej inwestycji, - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.03.164. 1588) poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób, - art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 u.p.z.p., poprzez dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy przez organ w drodze pisma, co stanowi usiłowanie ominięcia obowiązku orzekania w sprawie w drodze postanowienia, - art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zignorowanie dostarczonego przez strony materiału dowodowego i zaniechanie zbadania wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy, oraz bez oceny wpływu planowanej inwestycji na słuszny interes osoby trzeciej- skarżącej. W uzasadnieniu odwołania zarzucono, że prowadzenie postępowania jest próbą kontynuacji poprzedniej uchylonej wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 97/19 decyzji o warunkach zabudowy. Podniesiono, że wyznaczona w załączniku graficznym linia zabudowy jest niezgodna z linią zabudowy budynków na działkach sąsiednich tj. dz. nr. 1899/1 i 1895. Jest wsunięta w linie zabudowy budynków sąsiednich ok. 3,0 m w stronę południowo- wschodnią, naruszając tym samym § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia MI. Zdaniem odwołujących z uwagi na lokalizację budynków na działkach sąsiednich wyznaczona linia zabudowy powinna być bliżej granicy północnej z drogą publiczną. Organ nie uzasadnił jak przebiega uskok w przebiegu planowanej linii zabudowy. Zarzucono również błędne ustalenia w zakresie geometrii dachu poprzez przyjęcie dla budynku mieszkalnego na działce nr 1895 dachu dwuspadowego, wielospadowego o kącie nachylenia połaci do 45°, w sytuacji gdy budynek gospodarczy o najbardziej ostrym dachu to budynek stodoły kąt dachu 27°. Z kolei dla działki nr 1899/1 podano kąt dachu do 45°, podczas gdy budynki na tej działce posiadają kąty dachu od 15-32°. Dla działki 1895 podano kąt dachu do 45°. Tymczasem budynki na tej działce posiadają, zdaniem odwołujących się kąty dachu od 14-35°. Zwrócona uwagę, że także dla pozostałych działek zawyżono w "analizie funkcji i cech zabudowy" kąt dachu do 45°. W dalszej części zarzucono nieprawidłowe ustalenia w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i głównej kalenicy. Podniesiono, że analiza zabudowy obszaru sąsiedniego przedstawia wysokości elewacji istniejących zabudowań poniżej 6,1m. Tymczasem dla przedmiotowej budowy podano parametr do 9,0 m, a najbliższe budynki mają wysokość 4,0 m do 7,0 m- dla wysokości krawędzi elewacji frontowej oraz 4-7m dla wysokości głównej kalenicy, średnia górnej krawędzi elewacji frontowej to 4,87m, średnia wysokości głównej kalenicy 7,68m. Zatem, w ocenie odwołujących się, powyższe uśrednione parametry zostały znacząco, zawyżone i nie mogą być podstawą do określenia parametru wysokości kalenicy planowanej zabudowy do 9,0 m ponad teren oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej 7,0 m ponieważ te parametry znacznie odbiegają od rzeczywistych pomiarów w terenie. Zarzucono także brak wskazania parametru szerokości elewacji frontowej i uniemożliwienie przez to porównania z danymi zabudowy sąsiedniej wskazanymi w załączniku nr 2 analizy funkcji, a także nie wskazano dopuszczalnych parametrów wskaźnika powierzchni zabudowy do powierzchni działki Podniesiono również, że przeznaczony do nadbudowy budynek nr 539 znajduje się w nienormowych odległościach od granicy z działką sąsiednią nr 1895, a także, że oznaczenie graficzne całej powierzchni zabudowy a w szczególnie części zachodniej istniejącego budynku nr 539 zezwala na zabudową przyszłemu Inwestorowi przedmiotowego budynku niezgodnie z przepisami MI, w szczególności ze względu na nienormowe zbliżenie planowanej inwestycji do granicy z działką sąsiednią nr 1895, tj. poniżej 3,0 m- niezgodne z §11, §12, §13 i niezachowanie tym samym przepisów odrębnych tj. wymogów ochrony pożarowej art. 207-273. Zarzucono również brak analizy budynku sąsiedniego tj. budynku nr 35 na dz. nr 1485, znajdującego się dokładnie naprzeciwko przedmiotowej działki nr 1896 i wreszcie nieprawidłowości dotyczące procedury uzgodnieniowej. Podniesiono, że działka nr 1896 stanowi (zgodnie z załączonym do wniosku wypisem) użytek rolny tj. Br-Psil (grunty rolne zabudowane) i S-RII (sad), stanowi zabudowę zagrodową. Inwestorzy nie są ustawowymi rolnikami, a zatem w myśl "Obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 maja 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych" jest realna możliwość odstąpienia Starosty od udzielenia zgody na odrolnienie zakresu działki pod istniejąca zabudową mieszkalną przedmiotowej działki nr 1896 w P. z tytułu przewidzianej prawem budowlanym przebudowy i nadbudowy. Zarzucono, ze dokonywanie przez organ wymaganych prawem rozstrzygnięć w formie bliżej nieokreślonego pisma stanowi naruszenie zasady praworządności oraz zasady zaufania do organu. Doręczenie skarżącej i skarżącemu pisma zamiast postanowienia stanowi poważną wadę procedowania i winno skutkować uchyleniem rozstrzygnięcia organu w tej sprawie. Podniesiono, że nie zostali poinformowani o toczącym się postępowaniu w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i nie doręczono im postanowienia w tym przedmiocie ani innej korespondencji w sprawie, uniemożliwiając zapoznanie się z tymi uzgodnieniem oraz wzięcie udziału w tym postępowaniu, w szczególności składanie wniosków dowodowych oraz przedstawienie swojego stanowiska, naruszając prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania wynikające z art. 10 § 1 k.p.a. Kolegium opisaną na wstępie decyzją po rozpatrzeniu odwołania J. P. i R. P. utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że aktualny stan zabudowy i uzbrojenia terenu w obszarze analizowanym oraz uwarunkowania wynikające z odnoszących się do tego terenu opracowań planistycznych, pozwalają na realizację wnioskowanej inwestycji przy wykorzystaniu istniejącej infrastruktury technicznej. Przemawia za tym, zdaniem organu II instancji fakt, że przeznaczenie terenu oraz warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działek zostały ustalone przy uwzględnieniu przepisów szczególnych oraz sposobu zagospodarowania terenów sąsiadujących, zgodnie z art.61 ust.1 u.p.z.p. Zapewniono przy tym, co podkreślił organ II instancji, udział w postępowaniu na każdym jego etapie wszystkim osobom i podmiotom mogącym posiadać w sprawie swój interes prawny - czym zrealizowano wymogi wynikające z przepisów art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że na podstawie art. 6 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p. "Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich." W ocenie Kolegium nie budziła wątpliwości rzetelność prowadzonego przez organ I instancji postępowania i wyjaśnienia przesłanek będących podstawą uzasadnienia decyzji. Podkreślono przy tym, że działania organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania i podejmowania orzeczeń, podporządkowane są przede wszystkim zasadzie praworządności zawartej w art.6 k.p.a. i w art.7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyjaśniając następnie znaczenie tych zasad. Za organem I instancji, organ II instancji wskazał że zamierzona inwestycja jest zgodna z przepisami u.p.z.p. oraz przepisami szczególnymi i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Wyjaśnił, że na działce o nr ewid. 1896 występują grunty klasy: S-RII oraz Br-Ps II. W ustaleniach nieobowiązującego obecnie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy teren działki wnioskowanej do zabudowy przeznaczony był na cele: (J5MR/MNj) - Tereny zabudowy zagrodowej. Planowana inwestycja dotyczy nadbudowy budynku, bez zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Teren obejmujący działkę nr 1896 obr. P. położony w granicach terenów przeznaczonych na cele zabudowy mieszkaniowej był objęty zgodą na przeznaczenie na cele nierolnicze w czasie sporządzania nieobowiązującego obecnie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy. Dla terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele zabudowy mieszkaniowej Gmina uzyskała zgodę Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej znak: [...] na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze. Planowana inwestycja dotyczy nadbudowy budynku, bez zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Zdaniem Kolegium spełnione zostały również pozostałe przesłanki z art.61 ust.1 pkt 2 u.p.z.p. Zakres inwestycji objęty decyzją stanowi, w ocenie organu II instancji, kontynuację funkcji i formy zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego w obszarze analizowanym. Dokonana analiza odpowiada wymaganiom zawartym w obecnie obowiązującym orzecznictwie, a to tezie zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2016 r., II OSK 607/14: Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego. W postępowaniu tym organ nie bada warunków technicznych inwestycji, a jedynie określa w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, że odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu i dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. Odnosząc się do zarzutów odwołania uznał je za całkowicie chybione, wskazując przy tym że organ I instancji uwzględnił w całości zalecenia wynikające z wyroku WSA w Rzeszowie dla sygn. akt II SA/Rz 97/19. W skardze do Sądu J.P. i R.P. zarzucili decyzji naruszenie: 1) art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia MI w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wadliwe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy na obszarze analizowanym, na którym znajduje się działka budowlana, której dotyczy wniosek inwestora: 2) obrazę przepisów postępowania - art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt. 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia MI poprzez błędne oznaczenie obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa wart. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., 3) obrazę przepisów postępowania - § 3 rozporządzenia MI poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób. 4) obrazę przepisów postępowania - § 4 rozporządzenia MI poprzez wyznaczenie linii zabudowy w nieprawidłowy sposób, 5) obrazę prawa materialnego - art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., w związku z art. 2 pkt 13 u.p.z.p., w związku z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż powierzchnia, sposób planowanej zabudowy, a także istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 6) rażącą obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niezastosowanie zasady swobodnej oceny dowodów, czego skutkiem było uznanie, że stan faktyczny, przepisy odrębne oraz stan na gruncie pozwala na wydanie warunków zabudowy dla nadbudowy piętra istniejącego domu mieszkalnego co stanowi ukonstytuowanie bezprawnego stanu polegającego na nieuzasadnionym przybliżeniu się do granicy i zwiększeniu zagrożenia pożarowego oraz nieusprawiedliwionych immisji; 7) art. 8 k.p.a., w ten sposób, iż - uwzględniając wymienione wyżej proceduralne błędy popełnione przez organ oraz ewidentną stronniczość (tj. sprzyjanie Wnioskodawcy, kosztem interesów lokalnej społeczności) - uchybiono ogólnej zasadzie procesowej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; 8) art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. - poprzez wadliwe sformułowanie uzasadnienia prawnego, tj. niedopuszczalne w postępowaniu administracyjnym ograniczenie się przez organ do zrelacjonowania dotychczasowego przebiegu postępowania, przytoczenie szeregu wybranych fragmentów orzeczeń sądowych, zapadłych na tle zupełnie innych stanów faktycznych oraz kategoryczne stwierdzenia organów, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, wobec czego nie można uznać, by organ zrealizował nałożony przez ustawodawcę obowiązek wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się załatwiając przedmiotową sprawę oraz zasadę ogólną przekonywania; 9) uporczywe naruszanie art. 6 k.p.a., który nakazuje organom administracji publicznej stać na straży praworządności oraz działać na podstawie przepisów prawa, w sytuacji gdy organ w swojej decyzji pozwala na tolerowanie bezprawnego stanu na gruncie polegającego na korzystnym odniesieniu się co do możliwości nadbudowy budynku, niespełniającego norm prawa budowlanego i przepisów pożarowych; 10) naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez całkowite nieuwzględnienie w niniejszej sprawie słusznego interesu obywateli oraz interesu społecznego, przejawiające się wydaniem decyzji utrzymującej decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego w postaci nadbudowy na działce nr 1896 położonej w miejscowości P., gmina , nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, pomimo iż zamierzenie to godzi w prawa i interes licznego grona mieszkańców nieruchomości sąsiadującej i jednoznacznie nie może zostać zrealizowane zgodnie z określonymi w decyzji wymaganiami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich. Na tych podstawach wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 29 listopada 2019 roku, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżących kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że w decyzji organu II instancji brak jest odwołania do konkretnych aspektów stanu faktycznego, nie odniesiono się do zarzutów przedstawionych w treści odwołania przez skarżących. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy powstała uzasadniona wątpliwość co do ewentualnego zaistnienia sytuacji lis pendens czy też daty początkowej wszczęcia postępowania administracyjnego i treści wniosku inicjującego postępowanie. Otóż skarżący jak i SKO powoływali się w toku postępowania na prawomocny wyrok tutejszego Sądu z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 97/19. Wyrokiem tym uchylono decyzję SKO z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...]. Sprawa ta dotyczyła wniosku D. i M. G. z dnia 9 marca 2018 r., którym zwrócili się oni do Burmistrza Miasta i Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego o poddasze na działce nr 1896 w P. gm. . Uwzględniając zgłoszone żądanie, decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] , organ ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, jednakże rozstrzygniecie to zostało uchylone wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o poddasze, zlokalizowanego na działce nr 1896 w P.. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję I instancji. Decyzja ta została uchylona przez WSA w Rzeszowie przywołanym wyżej wyrokiem z dnia 27 marca 2019 r. Na skutek tego wyroku procedując ponownie SKO w dniu [...] lipca 2019 r., nr [...] wydało decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylając decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [....] października 2018 r. do ponownego rozpatrzenia. Po decyzji SKO, jak wynika z notatki służbowej z dnia 21 września 2020 r. wnioskodawcy cofnęli wniosek. W sprawie nie została wydana decyzja umarzająca postępowanie. Jednocześnie w dniu 9 września 2019 r. D. i M. G. złożyli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla nadbudowy poddasza budynku mieszkalnego na działce 1896 w P. gm. . Opisanymi na wstępie uzasadnienia decyzjami organów I i II instancji wniosek ten został uwzględniony. Sąd nie jest w stanie bez akt sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 9 marca 2018 r. ocenić, czy zachodzi tożsamość przedmiotu postępowania w obu sprawach, skutkująca zaistnieniem stanu litis pendentis. Będzie to rzeczą SKO przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stwierdzenie takiego stanu oznaczałoby konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Istnieje jednak też inna możliwość, tj. potraktowania złożenia kolejnego wniosku z dnia 9 września 2019 r. jako cofnięcie oświadczenia o cofnięciu wniosku z dnia 9 marca 2018 r. i uzewnętrznienie woli dalszego prowadzenia postępowania. Przed umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 2 k.p.a. na skutek cofnięcia wniosku jest to możliwe. Oczywiście ustalenie przez SKO, że wnioski z dnia 9 marca 2018 r. i z dnia 9 września 2019 r. nie są tożsame będzie oznaczało brak przeszkody do merytorycznego rozpoznania sprawy. Odnoszenie się w tej sytuacji do zarzutów merytorycznych skargi byłoby przedwczesne. Niewyjaśnienie opisanych wyżej wątpliwości przesądza o naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł wpłynąć na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 200 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.