III SA/Lu 543/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis,, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi B.P. Sp. z o.o. w C. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego odwołania od decyzji o odmowie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. P., po rozpatrzeniu zażalenia B. P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] o odmowie zwieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Dyrektor Izby Celnej w B. P. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. odmówił skarżącej przedłużenia zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...]. Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji, a następnie w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego. Dyrektor Izby Celnej w B. P. postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], odmówił zawieszenia postępowania. W piśmie z dnia [...] marca 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., skarżąca ponownie wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) zapytania prejudycjalnego skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10. Dyrektor Izby Celnej w B. P. postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. W zażaleniu skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), dalej: Ordynacja podatkowa. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że brak jest zależności między niniejszą sprawą, a pytaniami prejudycjalnymi skierowanymi do TSUE przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w sprawach o sygn. akt III SA/Gd 261/10, III SA/Gd 262/10 i III SA/Gd 352/10. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że obowiązany jest do stosowania przepisów prawa materialnego obowiązujących w czasie wydawania rozstrzygnięcia. Podkreślił, że jest w stanie samodzielnie dokonać ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdy rozpatrzenie sprawy uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, postępowanie podlega zawieszeniu z urzędu, a nie na wniosek strony. Jeżeli możliwe jest rozpoznanie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji, samo stwierdzenie strony, że wynik innego postępowania może mieć a nawet będzie miał wpływ na losy sprawy, nie daje podstaw do zawieszenia postępowania. Organ stwierdził, że postępowanie przed TSUE co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z przepisami prawa wspólnotowego, wyjaśnianie wątpliwości prawnych czy interpretacja prawa nie jest zagadnieniem wstępnym o którym stanowi art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zależność musi być oczywista, a nie potencjalne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie B. P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Chełmie wniosła o uchylenie powyższego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie postanowienia i rozstrzygnięcie sprawy. Skarżąca zarzuca oparcie postanowienia na przepisach ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), dalej: ustawa o grach hazardowych. W ocenie skarżącej, ustawa o grach hazardowych nie może być stosowana, ponieważ została wprowadzona z naruszeniem prawa wspólnotowego z uwagi na brak zachowania przez ustawodawcę krajowego w toku jej uchwalania obowiązku jej notyfikacji Komisji Europejskiej zgodnie z dyrektywą 98/34/WE PE i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L z dnia 21 lipca 1998 r., Nr 204, str. 37). Skoro przepisy ustawy o grach hazardowych zakazują korzystania z gier we wszelkich miejscach, z wyjątkiem kasyn, należy je uznać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 wyżej wymienionej dyrektywy, podlegające notyfikacji Komisji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. P. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia incydentalna zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej określa następujące podstawy zawieszenia postępowania ze względu na istnienie zagadnienia wstępnego: 1) istnienie zagadnienia wstępnego, 2) ujawnienie się tego zagadnienia w toku postępowania podatkowego, 3) kompetencja innego organu lub sądu do jego rozstrzygnięcia, 4) zależność rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego w innej sprawie. Ocena zaś tego zagadnienia należy, ze względu na jego przedmiot, do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Oznacza to, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jest wymagane dla zgodnego z prawem rozstrzygnięcia toczącego się postępowania. Na konstrukcję "zagadnienia wstępnego" składają się cztery łączne elementy. Mianowicie zagadnienie to wyłania się w toku postępowania, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, zagadnienie to wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji oraz istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania, uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, które ze względu na jego przedmiot należy do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej lub sądu. Zależność, o której mowa ma charakter związku bezpośredniego. Chodzi zatem o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Podzielić należy stanowisko organu, że powoływana przez skarżącą sprawa o sygn. akt III SA/Gd 262/10, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zadał pytania prawne Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wskazać przede wszystkim należy, że przedmiotem sprawy o sygn. akt III SA/Gd 262/10, było wydawanie zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, natomiast przedmiotem niniejszej sprawy nie jest procedura dotycząca wydawania zezwoleń, lecz odmowa przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Są to dwa odrębne postępowania oparte o różne podstawy prawne. Dla wyniku postępowania w niniejszej sprawie nie ma więc znaczenia rozstrzygnięcie pytania prejudycjalnego w sprawie III SA/Gd 262/10, która dotyczy innego przedmiotu . Należy jednak zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. skierował pytania prejudycjalne także w sprawach III SA/Gd 261/10 i III SA/Gd 352/10, co uszło uwadze skarżącego. W sprawie III SA/Gd 352/10 przedmiotem decyzji była odmowa przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a więc przedmiot tożsamy ze sprawą niniejszą. Organ odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich trzech postępowań, w których skierowane zostały pytania prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i wyjaśnił wyczerpująco, dlaczego w jego ocenie brak podstaw do uznania, że rozstrzygnięcie pytań prejudycjalnych przez Trybunał Sprawiedliwości stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Stanowisku organu nie można odmówić słuszności. Wprawdzie pytanie prejudycjalne w sprawie III SA/Gd 352/10 postawione zostało w związku z wprowadzeniem ustawą o grach hazardowych zakazu przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, jednak rację ma organ, że nie zachodzi w tym przypadku bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia pytania prejudycjalnego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Rozstrzygnięcie pytania prejudycjalnego dotyczy interpretacji przepisów Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r., co niewątpliwie może mieć wpływ na stosowanie przepisów prawa krajowego, nie jest to jednak tego rodzaju związek między rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji a rozstrzygnięciem sprawy przez inny organ lub sąd, o jakim mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Nie ma bowiem bezwzględnej zależności rozstrzygnięcia w sprawie przedłużenia zezwolenia od uprzedniego rozstrzygnięcia pytania o interpretację przepisów prawa Unii Europejskiej, postawionego w innej sprawie. W tym miejscu nadmienić należy, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 19 lipca 2012 r., wydanym w sprawach połączonych: C-213/11, C-214/11 i C-217/11 orzekł, że przepisy ustawy o grach hazardowych stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204, s.37), ale tylko w przypadku ustalenia przez sądy krajowe, że przepisy ustawy o grach hazardowych "wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów". Kwestia interpretacji przepisów Unii Europejskiej, a w konsekwencji stosowania przepisów krajowych została już zatem rozstrzygnięta. Niezasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów ustawy o grach hazardowych. Zaskarżone postanowienie dotyczyło wyłącznie kwestii procesowej – zawieszenia postępowania i wydane zostało na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, a nie przepisów ustawy o grach hazardowych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).