III SA/Po 310/22

SENTENCJA Dnia 6 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Asesor sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2022 roku sprawy ze skargi A.A. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia nagrody rocznej oddala skargę. UZASADNIENIE III SA/Po 310/22 U Z A S A D N I E N I E Komendant Miejski Policji w K. rozkazem personalnym nr [...] przyznał A.A. nagrodę roczną za rok 2021 obniżoną o 20%.W uzasadnieniu wskazał, że aspirant A.A. została uznana winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonego w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r.- o Policji. Policjantce wymierzono karę nagany. Przywołując treść art. 110 ust.5 pkt 2 i ust.6 cyt. Ustawy wskazano, że nagrodę roczną obniża się policjantowi w przypadku popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Obniżenie może nastąpić w granicach od 20% do 50%.Wobec skarżącej zastosowano obniżenie w wysokości 20%. Strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie. W środku zaskarżenia podniosła naruszenie art.6f ,110 ust.1,ust.3,ust.5pkt 2,ust.6,ust.8c,ust.13 w zw. z art.132 ust.1,ust.2,ust.3 pkt 3 oraz art.134 ust.2 ustawy - o Policji poprzez obniżenie nagrody rocznej ,pomimo możliwości wykorzystania instytucji uznania administracyjnego , pominięcie okoliczności, że strona służbę pełni 16 lat ,a swoje powinności wykonuje z pełnym zaangażowaniem. Naruszenie art.8 Kpa poprzez pominięcie okoliczności ,że skarżąca złożyła skargę do WSA w Poznaniu na rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia na nią kary dyscyplinarnej. Naruszenie art. 16 Kpa przez wydanie rozkazu personalnego pomimo złożenia przez stronę skargi w sprawie wyżej opisanej. Decyzją Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu wskazał, że art. 110 ust.5 pkt 2 nakazuje organowi w przypadku popełnienia przewinienia dyscyplinarnego obniżenie nagrody rocznej funkcjonariuszowi , a nie pozostawienie tego faktu uznaniu organu. Organ uwzględnił całokształt okoliczności sprawy zaistniałego deliktu, dlatego obniżył nagrodę roczną jedynie o 20 % , czyli o możliwie najniższy pułap zakresu takiej kary. Podkreślono ,że na organie Policji nie ciąży obowiązek wykazania wagi, znaczenia i nadrzędności interesu publicznego nad interesem funkcjonariusza , bowiem sam ustawodawca treścią przepisów bezwzględnie związał organ do określonego działania nadając prymat interesowi publicznemu tożsamemu z interesem służby nad interesem funkcjonariusza ukaranego za przewinienie dyscyplinarne. Z uwagi na fakt, iż do daty niniejszego rozstrzygnięcia nie wydano prawomocnego wyroku w sprawie ze skargi strony na prawomocnie zakończone postępowanie dyscyplinarne, ma ono moc wiążącą i stronę i organ. Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze zarzuciła organom naruszenie art. 110 ust.8b ustawy o Policji poprzez nieuwzględnienie całokształtu okoliczności sprawy ,w szczególności nieuwzględnienie wbrew dyspozycji tego przepisu ,dotychczasowych wyników policjanta w służbie, co w niniejszej sprawie miało miejsce i miało też znaczenie dla rozstrzygnięcia. Zarzucono również naruszenie art. 80 Kpa poprzez dowolną i arbitralną ocenę całości materiału dowodowego, art. 15 kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, art. 8 i 107 §1 i §3 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich faktycznych i istotnych okoliczności sprawy, a przede wszystkim pominięcie, że strona nie zgadzając się z orzeczeniem o ukaraniu dyscyplinarnym zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Dalej zarzucono naruszenie art. 138 § 1 Kpa polegające na błędnym zastosowaniu i utrzymaniu w mocy rozkazu Komendanta Powiatowego Policji w K., naruszenie art. 6f i art.110 ust.1,ust.3,ust.5 pkt 2,ust.6, ust.8c, ust.13 w zw . z art.132 ust.1,ust.2,ust.3 pkt 3 oraz art.134 ust.2 ustawy - o Policji poprzez przyznanie stronie nagrody rocznej obniżonej o 20 %,podczas gdy ustawodawca wyraźnie wskazał, że obniżenie jest możliwe ,a tym samym rozstrzygnięcie jest kwestią uznania Komendanta . Podobnie jak w odwołaniu zarzucono również naruszenie art. 8 Kpa i 16 Kpa z uzasadnieniem jak w tamtym środku odwoławczym. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. W pierwszej kolejności podkreślić należy ,że sąd orzekał na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.), w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium legalności działalności organu administracji publicznej, nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi. Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w K. o obniżeniu skarżącej nagrody rocznej o 20% w związku z wymierzeniem policjantce kary dyscyplinarnej nagany. W badanej sprawie nie jest sporne, iż skarżąca na mocy orzeczenia nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r. Komendanta Miejskiego Policji w K. została uznana winną zarzucanych jej czynów i wymierzono jej karę dyscyplinarną nagany. Skarżąca odwołała się od powyższego orzeczenia, wskutek czego Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] z [...] sierpnia 2021 r. utrzymał je w mocy w całości. Rozstrzygnięcie o ukaraniu dyscyplinarnym zostało przez skarżącą zaskarżone do WSA w Poznaniu , który zarówno na dzień wydawania zaskarżonego w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcia ,jak i na dzień złożenia skargi nie wydał w sprawie wyroku. Wyrok ten, uchylający rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Komendanta Miejskiego Policji w K. został wydany w dniu 5 maja 2022 roku, sygn. akt III SA/Po 14778/21 i jest wyrokiem nieprawomocnym. Zgodnie z art. 135o ust. 1 ustawy o Policji - orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono – względnie w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. W konsekwencji, w świetle ustalonych faktów orzeczenie dyscyplinarne nadal pozostaje orzeczeniem prawomocnym. Tym samym jego dalsze zaskarżenie do sądu administracyjnego nie daje podstaw do uznania że utraciło ono walor prawomocności. Orzeczenie to nadal funkcjonuje w obrocie prawnym ,a organ nie mógł nie wykonać istniejącego w obrocie prawnym orzeczenia , które korzysta z przymiotu prawomocności. Trafnie uznał organ odwoławczy, iż w następstwie wydania rozkazu personalnego o ukaraniu skarżącej karą nagany , organ I instancji był uprawniony do obniżenia policjantce nagrody rocznej. Zgodnie z art.110 ust.5 pkt 2 ustawy o Policji – nagrodę roczną obniża się policjantowi , z zastrzeżeniem ust.7 w przypadku popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Organ ma obowiązek obniżyć nagrodę roczną w granicach procentowych przewidzianych tym przepisem (pkt 6 cyt.przepisu) . Obniżenie nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn stanowiący naruszenie dyscypliny służbowej, stwierdzony w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Obowiązek obniżenia nagrody rocznej w takiej sytuacji powstaje z mocy prawa. Organowi (przełożonemu służbowemu w rozumieniu art. 110 ust. 13 powołanej ustawy) pozostawiono jedynie swobodę wyboru wysokości obniżenia nagrody w granicach od 20% do 50% wysokości nagrody rocznej. Wyczerpująco wyjaśnił to Komendant Wojewódzki Policji w zaskarżonej decyzji. Dodać należy, że prawo do nagrody rocznej uwarunkowane jest należytym wykonywaniem przez policjanta nałożonych na niego obowiązków, w tym dyscypliny służbowej. Z treści omówionych przepisów wynika, że uprawnienie do otrzymywania przez policjantów nagrody rocznej tj. 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym jest jednym z przejawów szczególnego statusu tych funkcjonariuszy. Stanowi ono rekompensatę za trudy i niebezpieczeństwo związane z ich codzienną służbą. Powiązane jest ono jednak nie tylko z faktycznym, ale i prawidłowym wykonywaniem służby w ciągu roku, a nie tylko istnieniem w tym czasie stosunku służbowego (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1568/14, dostępny w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).). Naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej, jeżeli w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym został on uznany winnym zarzucanych mu czynów, zawsze zobowiązuje przełożonego do skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 110 ust. 5 ustawy o Policji. Istotą obniżenia nagrody rocznej jest przy tym sprzeniewierzenie się przez policjanta ciążącym na nim obowiązkom służbowym. Takie jest ratio legis omawianych przepisów dotyczących nagradzania policjantów. Chodzi zatem o fakt naruszenia dyscypliny służbowej, który musi być wykazany w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym, a nie samo wymierzenie kary dyscyplinarnej (tak NSA w przywołanym wyroku z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1568/14). Okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej zostały ustalone w niniejszej sprawie, zgodnie z wymogami art. 110 ust. 8a ustawy o Policji, tj. na podstawie orzeczeń organów właściwych w sprawach dyscyplinarnych oraz w sprawach dotyczących opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów. Organ był zatem zobligowany do obniżenia nagrody rocznej, a ponieważ został zastosowany najniższy możliwy wymiar trudno mu przepisać przekroczenie granic uznania administracyjnego. Podsumowując Sąd uznał, że organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia prawa w sposób wskazany przez skarżącą. Ponadto kontrolując z urzędu w pełnym zakresie legalność zaskarżonego aktu, nie stwierdził jakichkolwiek uchybień, które przemawiałyby za uwzględnieniem skargi. Rozstrzygnięcie spełnia wymogi prawa w zakresie zasad ustalanie stanu faktycznego sprawy , rozstrzygnięcia i uzasadnienia , (art.7, 80, 107 §1 i 3 Kpa) oraz uwzględnia całokształt okoliczności sprawy. Z uwagi na powyższe, sąd na podst. art.151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ) skargę oddalił.