II SA/Wa 360/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), , Adrianna Siniarska, Protokolant referent stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę UZASADNIENIE Raportem z dnia [...] listopada 2016 r. J. C. zwrócił się do Szefa ABW o zwolnienie z dniem [...] kwietnia 2017 r. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2018 r. poz 2387 ze zm.) - zwanej dalej ustawą o ABW oraz AW w związku z nabyciem pełnej wysługi emerytalnej. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Szef ABW odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia J. C. ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW. W uzasadnieniu rozkazu wskazano, że ww. nie nabył dotychczas prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych. W tej sytuacji Szef ABW nie mógł wszcząć i prowadzić postępowania zmierzającego do wydania decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW. W związku z tym na podstawie art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego niedopuszczalne było prowadzenie postępowania z powodu "innej uzasadnionej przyczyny", tj. nieposiadania przez funkcjonariusza prawa do emerytury w pełnym wymiarze. Jednocześnie wskazano, że w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego toczy się już postępowanie administracyjne dotyczące zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW, tj. w związku z niewyrażeniem przez wyżej wymienionego zgody na przeniesienie na określone stanowisko służbowe po okresie pozostawania w dyspozycji Szefa ABW. Szef ABW rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 687/17 uchylił powyżej określony rozkaz personalny i rozkaz personalny go poprzedzający. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK/445/18 oddalił skargę kasacyjną Szefa ABW na powyżej określony wyrok. Szef ABW na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r., którą utrzymał mocy decyzje poprzedzającą nr [...] z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie umorzenia w całości postępowania w sprawie wniosku J. C. z dnia [...] listopada 2016 r. o zwolnieniu ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Szef ABW w uzasadnieniu decyzji podał, że J. C. ostatecznym i prawomocnym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. został zwolniony ze służby z ABW. Rozkaz ten nie został zaskarżony do sądu administracyjnego. Skoro skarżący został zwolniony ze służby, to bezprzedmiotowe jest dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie jego wniosku z dnia [...] listopada 2016 r. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję nr [...] Szefa ABW z dnia [...] listopada 2019 r. zarzucając organowi, że przy jej wydaniu naruszył art. 61 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonych decyzji poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego. Szef ABW w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm.), dalej zwana "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (w tym przypadku – decyzję) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 kpa możemy mówić wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 kpa. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza zatem, że w sprawie występują tego typu przeszkody, które uniemożliwiają wydanie decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Tak rozumiana przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, może również powstać w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", 12. wydanie, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2012, str. 415; Andrzej Wróbel "Komentarz aktualizowany do art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego"). Baza Orzeczeń LEX: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 9 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1474/12, Lex 1316747; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 62/13, Lex 1321520; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 6 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1392/12, Lex 1305644). Bezprzedmiotowość postępowania związana jest zatem z wystąpieniem w sprawie obiektywnych przeszkód uniemożliwiających jej dalsze prowadzenie. Bezprzedmiotowość będzie zachodziła np. w przypadku: śmierci strony w toku postępowania dotyczącego praw ściśle związanych z osobą zmarłej strony, ustania bytu prawnego osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, zniesienia uprawnień lub obowiązków, uchylenia podstaw prawnych do działania administracji publicznej w formach władczych w określonych sprawach, prowadzenia postępowania przez organ niewłaściwy. Sprawa administracyjna jest zatem bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. W niniejszej sprawie, akceptując przytoczone wyżej poglądy doktryny oraz linię orzeczniczą należy stwierdzić, że zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania i umorzenia postępowania w oparciu o art. 105 § 1 kpa. Sąd podziela stanowisko organu, że owa bezprzedmiotowość postępowania nastąpiła wskutek będącego w obrocie prawnym ostatecznego i prawomocnego rozkazu personalnego nr [...] Szefa ABW z dnia [...] maja 2017 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby ABW. Rację ma organ, że w niniejszej sprawie jeden z koniecznych elementów sprawy administracyjnej, jakim jest przedmiot, co do którego Szef ABW mógłby wydać rozstrzygnięcie załatwiające sprawę co do istoty, a mianowicie rozpoznać sprawę po raz drugi, przestał istnieć w toku postępowania. Podniesione w skardze zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, gdyż nie mogły one mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W świetle powyższego Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 p.p.s.a. – orzeczono, jak w sentencji wyroku.