I SA/Bk 696/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2019 rok oddala skargę UZASADNIENIE W dniu [...] stycznia 2019 r. S.B. (zwany dalej: "skarżącym"), będący właścicielem nieruchomości położonej w S. przy ul. C. [...], wniósł do Prezydenta Miasta S. korektę informacji złożonej w 2016 r., w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 r. W korekcie tej zadeklarował do opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków o pow. 2105 m2 położone przy ul. C. [...]zmieniając przy tym pow. gruntów i budynków stanowiących zabytek w informacji z 2016 r. z 1225,07 m2 na 1825.91 m2. Powodem wniesienia korekty wg skarżącego było zwolnienie wynikające z uchwały nr XXVIII/338/2016 Rady Miejskiej w S. z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości budynków lub ich części, w których wykonano remont elewacji. Kolejne korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2016, 2017, 2018 i 2019 skarżący wniósł do organu w dniu 22 marca 2019 r., tym razem podając do opodatkowania podatkiem od nieruchomości część działki o nr ewid. [...]położonej przy ul. C. [...]o pow. 768,00 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków oraz 1337,00 m2 gruntów pozostałych. W tejże korekcie zadeklarował do opodatkowania 600,84 m2pow. użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jak też 383,01 m2 pow. gruntów pozostałych. Skarżący podał również wynoszącą 1225,07 m2 pow. gruntów i budynków stanowiących zabytek, zwolnionych z podatku od nieruchomości, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., zwanej dalej: "u.p.o.l.") Podniósł również, że okolicznością powodującą konieczność wniesienia ww. korekty informacji było zgłoszenie do opodatkowania budynków przeznaczonych do rozbiórki, w których nie jest prowadzona działalność gospodarcza, a także korekta wykorzystywanego gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej. W dniu [...] maja 2019 r. skarżący wniósł do organu pismo, w którym oświadczył, że nieruchomość położona w S. przy ul. C.[...] na działce ozn. nr geod. [...]była ujęta w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa P.H.U. F. S.C., tj. grunt był ujęty w ewidencji środków trwałych a amortyzacji podlegał jedynie parter budynku w segmencie A od ul. K. Następnie wyjaśnił, że jako przedsiębiorca firmy Salon Optyczno-Okulistyczny B. – S. B. i jako samodzielny właściciel nieruchomości nie ujął tego gruntu w ewidencji środków trwałych i nie amortyzował tego samego budynku. Grunt, na którym położone są budynki został błędnie zgłoszony jako związany z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa Salon Optyczno-Okulistyczny B.- S. B. Według podatnika działka o nr [...]o pow. 2105 m2 od [...] maja 2016 r. wykorzystywana jest do działalności pod budynek główny o pow. 768,00 m2. Tylko budynek usługowo-handlowy związany został z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa Salon Optyczno-Okulistyczny B.- S. B. Skarżący wyjaśnił, że dokonał korekt swoich zeznań podatkowych w Urzędzie Skarbowym korygując powierzchnię z 2105 m2 na 768 m2. Pozostałe budynki (pustostany) położone na działce nr [...] stanowią jego majątek prywatny i są przeznaczone do rozbiórki. Do pisma dołączył kserokopię decyzji nr [...]z dnia [...] listopada 2017 r. [...]Prezydenta Miasta S. o zatwierdzeniu projektu rozbiórki i udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę obejmujące budynek magazynowy i trzy budynki gospodarcze przy ul. C. [...] w S. na działce o nr geod.[...]. Organ pierwszej instancji chcąc zweryfikować powyższe okoliczności przeprowadził szereg czynności sprawdzających podane informacje przez skarżącego. Po zebraniu dowodów, a także dokonaniu oględzin przedmiotowej nieruchomości, organ nie zgadzając się z twierdzeniami skarżącego, wzywał go dwukrotnie do złożenia stosownej korekty wcześniej zadeklarowanych przedmiotów opodatkowania, a napotykając bierność strony postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. wszczął postpowanie podatkowe w sprawie ustalenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku za 2019 rok, włączając zebrany materiał dowodowy do wszczętej sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]Prezydent Miasta S. ustalił skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości na rok 2019 w kwocie 14.015,00 zł, dotyczący nieruchomości położonej w S. przy ul. C. [...]. Do wyliczenia podatku przyjęto: wartości czterech budowli - 500,00 zł, 1.008,00 zł, 2.940,00 zł oraz 4.000,00 zł ze stawką 0,02 zł, powierzchnię siedmiu budynków związanych z działalnością gospodarczą - 20,00 m2, 217,50 m2, 17,80 m2, 227,80 m2, 600,84 m2, 56,43 m2, 646,67 m2, ze stawką 22,23 za 1 m2 oraz powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą 2.105,00 m2 ze stawką za 1 m2 - 0,88 zł, co dało kwotę podatku od tych nieruchomości w wysokości 14.015,00 zł. Podatek został naliczony za okres 12 miesięcy roku 2019. W obszernym uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] maja 2016 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. A Nr [...]skarżący umową darowizny, umową zniesienia współwłasności i umową ustanowienia służebności gruntowej nabył nieruchomość zabudowaną oznaczoną numerem geodezyjnym[...], położoną w S.przy ul. C. [...] o obszarze 2105 m2. Organ podatkowy podniósł, że skarżący nie wykazał do opodatkowania czterech budynków sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako inne niemieszkalne, położonych ww. nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest kwalifikacja przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków będących władnością przedsiębiorcy, który jest osobą fizyczną. Kolegium przywołało treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a następnie stwierdziło, że co do zasady wszystkie budynki lub ich części, budowle oraz grunty z wyjątkiem budynków mieszkalnych i potoczonych pod nimi gruntów niezależnie od sposobu wykorzystywania, jeżeli znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą powinny być taktowane jako związane z działalnością gospodarczą tego podmiotu. Następnie organ odwoławczy podniósł, że w przedmiotowej sprawy wszystkie grunty podlegające opodatkowaniu zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków, jako "Bi" - inne tereny zabudowane, a posadowione na nich budynki są budynkami o przeznaczeniu innym niż mieszkalne. Wskazał, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajdują się opodatkowane nieruchomości wynika, że podstawowym przeznaczeniem przedmiotowego terenu jest zabudowa usługowa. Sporne nieruchomości zostały nabyte w związku z prowadzoną działalnością przez spółkę cywilną "F.", której wspólnikiem był również skarżący. Wspólnicy spółki cywilnej wykonujący działalność gospodarczą ujęli w ewidencji środków trwałych cały grunt ozn. nr geod. [...] położny w S. przy ul. C. [...] (segment B) i ul. K. [...] (segment A) oraz budynki położone na wymienionym gruncie dokonując odpisów amortyzacyjnych. Organ wskazał również, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Salon Optyczno-Okulistyczny B. – S.B. i zgodnie z aktem notarialnym Rep. A nr [...]z dnia [...] maja 2016 r. umową darowizny, umową zniesienia współwłasności i umową ustanowienia służebności gruntowej nabył nieruchomość zabudowaną ozn. nr geod [...]położoną w S. o obszarze 2105 m2 przy ul. C. [...]. W akcie tym nie zostało określone na jaki cel przedsiębiorca nabył wspomnianą nieruchomość, jednakże z zapisu w CEDIG wynika, że nieruchomość położona przy ul. C.[...] w S., stanowi dodatkowe stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez skarżącego. Kolegium podniosło, że z informacji tej wynika również, że wykonuje on działalność gospodarczą od [...] grudnia 1995 r., m.in. w zakresie ozn. kodem PKD 68.20.Z - wynajem i zarzadzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Wskazało, że skarżący uzyskał co prawda pozwolenie na rozbiórkę budynku magazynowego i trzech budynków gospodarczych przy ul. C. [...] położonych na działce nr [...]w 2017 r. w związku z ich "dysharmonizacją z krajobrazem miejskim", ale nie wykonał ich rozbiórki w 2019 r. W odniesieniu do tychże budynków nie wydano decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane lub decyzji ostatecznej organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączone byłyby budynki z użytkowania w związku ze złym stanem technicznym tych budynków i niemożliwością ich użytkowania. Z ustaleń organu dokonanych podczas oględzin tejże nieruchomości wynika, że sporne budynki mogłyby być wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Kolegium podniosło, że skarżący co prawda twierdzi, że są to "pustostany", które stanowią jego prywatną własność i nie są wykorzystywane do działalności gospodarczej, ale zebrany materiał dowodowy przeczy tym twierdzeniom, a strona poza twierdzeniami nie przedstawiła innych dowodów na ich poparcie. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów, tj.: a) art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., zwanej dalej: "o.p.") poprzez niepełną analizę zebranego materiału dowodowego, błędną ocenę stanu faktycznego i wydanie decyzji w oparciu o błędną interpretację przepisów podatkowych, b) art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b i e u.p.o.l., poprzez bledną interpretację przepisów i niewłaściwe zastosowanie stawek wynikających z uchwały Nr LIII/644/2018 Rady Miejskiej w S. z dnia 7 listopada 2018 r. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego nie zgodził się z opodatkowaniem jego nieruchomości w całości najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości, tj. związanymi z działalnością gospodarczą wskazując na uchybienia formalne jak też wadliwość interpretacji przepisów prawa materialnego. W ocenie wyżej wymienionego obie decyzje podlegają uchyleniu ze względów formalnych, ponieważ zgodnie z księgą wieczystą [...]działka nr 11020 ma pow. 0,1122 ha czyli 1122 m2, a skarżonymi decyzjami opodatkowano 2105,00 m2. Pełnomocnik podniósł, że przed wydaniem decyzji należało wyjaśnić wszystkie wątpliwości i rozbieżności zgodnie z przepisami art. 122 i 187 o.p. Poza tym wskazał, że nieruchomość objętą księgą wieczystą [...]skarżący nabył w roku 2016 do swego prywatnego majątku niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podkreślił przy tym jej nabycie do majątku osobistego i odrębnego. Mimo, że przedsiębiorstwo prowadzone jest jednoosobowo przez skarżącego w ramach jego działalności gospodarczej, to i tak jest małżeńską wspólnością majątkową, zatem włączanie przez organ podatkowy odrębnego majątku do przedsiębiorstwa jest co najmniej nieporozumieniem. Zaznaczył, że przedmiotowa nieruchomość nie jest związana z działalnością gospodarczą skarżącego. W rzeczywistości tylko cześć nieruchomości (wynajęta) jest wykorzystywana przez M. C. do działalności gospodarczej. W konsekwencji część niezajęta na prowadzenie działalności gospodarczej nie powinna podlegać opodatkowaniu wg najwyższej stawki podatku od nieruchomości. Powoływanie się przez organy podatkowe, że adres przedmiotowej nieruchomości jest ujęty w ewidencji CEIDG ocenił jako nieprozumienie, ponieważ adres ten został wpisany po kontroli Urzędu Skarbowego w S., który nakazał wypisać wszystkie adresy posiadanych a wynajmowanych nieruchomości, niezależnie od tego, czy jest tam prowadzona działalność gospodarcza. Wyjaśnił, że adres został zgłoszony tylko dlatego, że część tej nieruchomości została wynajęta firmie P.W. "L." M. C. Autor skargi stwierdził, że przepisy podatkowe "nie podają" gdzie przebiega wyraźna granica pomiędzy majątkiem prywatnym a zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem określenie "zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej" należy interpretować: według jego językowego znaczenia tzn. jako "używany faktycznie do prowadzenia działalności gospodarczej". Zdaniem pełnomocnika granica ta jest bardzo wyraźna w przypadku skarżącego, a podczas wizji lokalnej organ dokładnie ustalił jaka część nieruchomości jest zajęta na prowadzenie działalności, tylko błędnie przypisał pozostałą część również do takiego samego opodatkowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w skrócie "p.u.s.a."), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b) ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Należy również dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.")). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a podstawę ku temu stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) i wydane na jego podstawie w dniu 19 października 2020 r. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. W przedmiotowej sprawie kwestią sporną była kwalifikacja przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków będących własnością przedsiębiorcy, który jest osobą fizyczną. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2019 r. póz. 1170 ze zm. dalej u.p.o.l.) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami: gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d u.p.o.l. oraz budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Co do zasady więc wszystkie budynki lub ich części, budowle oraz grunty z wyjątkiem budynków mieszkalnych i położonych pod nimi gruntów - niezależnie od sposobu wykorzystywania, jeżeli znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą powinny być traktowane jako związane z działalnością gospodarczą tego podmiotu. W aktualnym orzecznictwie prezentowany jest pogląd, który również popiera Sąd, że znajdująca się w posiadaniu osoby fizycznej, będącej przedsiębiorcą, nieruchomość jest związana z powadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jeżeli stanowi ona element przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub może być uznana za związaną z przedsiębiorstwem oraz jest w jakikolwiek sposób wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (nie jest przy tym objęta podatkiem rolnym albo leśnym) lub - biorąc pod uwagę cechy faktyczne tej nieruchomości lub rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej - może być wykorzystywana na ten cel. O gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości przesądza zatem jej ujęcie w prowadzonej przez osobę fizyczną ewidencji środków trwałych, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych czy zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości. Nie są to jednak jedyne kryteria decydujące o takiej kwalifikacji gruntu lub budynku, bowiem do nieruchomości związanych z powadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być zarówno te grunty lub budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez osobę fizyczną w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, ale także te których cechy oraz rodzaj powodują, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Natomiast warunków takich nie spełnia nieruchomość (budynek, grunt) przeznaczona na realizację niegospodarczych, osobistych (prywatnych) celów życiowych osoby fizycznej. W realiach przedmiotowej sprawy wszystkie grunty podlegające opodatkowaniu zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków, jako "Bi" - inne tereny zabudowane, a posadowione na nich budynki są budynkami o przeznaczeniu innym niż mieszkalne. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym znajdują się opodatkowane nieruchomości wynika, że podstawowym przeznaczeniem przedmiotowego terenu jest zabudowa usługowa. Sporne nieruchomości zostały nabyte w związku z prowadzoną działalnością przez spółkę cywilną "F.", której wspólnikiem był również S. B., który cały czas pozostawał przedsiębiorcą. Wspólnicy spółki cywilnej wykonujący działalność gospodarczą ujęli w ewidencji środków trwałych cały grunt oznaczony numerem geodezyjnym [...] położony w S. przy ul. C. [...] (segment B) i ul. T. K. [...](segment A) oraz budynki położone na wymienionym gruncie, dokonując odpisów amortyzacyjnych. Trzeba wskazać, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Salon Optyczno-Okulistyczny B.- S. B. i zgodnie z aktem notarialnym Rep. A nr [...]z dnia [...] maja 2016 r. umową darowizny, umową zniesienia współwłasności i umową ustanowienia służebności gruntowej nabył nieruchomość zabudowaną oznaczoną nr geod [...]położoną w S. o obszarze 2105 m2 przy ul. C.[...]. W akcie tym nie zostało określone, na jaki cel przedsiębiorca nabył wspomnianą nieruchomość, jednakże z zapisu w CEDIG wynika, że nieruchomość położona przy ul. C. [...] w S., stanowi dodatkowe, stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez podatnika. Z tejże informacji wynika także, że wykonuje on działalność gospodarczą od [...] grudnia 1995 r. m.in. w zakresie PKD 68.20.Z - wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Podatnik uzyskał co prawda pozwolenie na rozbiórkę budynku magazynowego i trzech budynków gospodarczych przy ul. C. [...] położonych na działce nr [...]w 2017 r. w związku z ich "dysharmonizacją z krajobrazem miejskim", ale nie wykonał ich rozbiórki w 2019 r.. W odniesieniu do tychże budynków nie wydano decyzji, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane lub decyzji ostatecznej organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączone byłyby budynki z użytkowania w związku ze złym stanem technicznym tych budynków i niemożliwością ich użytkowania. Z ustaleń organu dokonanych podczas oględzin tejże nieruchomości wynika, że sporne budynki mogłyby być wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Podatnik co prawda twierdzi, że są to "pustostany", które stanowią jego prywatną własność i nie są wykorzystywane do działalności gospodarczej, ale zebrany materiał dowodowy przeczy tym twierdzeniom, a podatnik nie przedstawił innych dowodów na ich poparcie. Reasumując, skoro podatnik prowadzi działalność gospodarczą, m.in. w zakresie najmu i zarządzania nieruchomościami, a przejściowo nie wykorzystuje spornych budynków do działalności gospodarczej, to z uwagi na cechy tych budynków oznaczonych w kartotece budynków jako "inne niemieszkalne" oraz brak decyzji ostatecznej organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane, mocą której dokonuje się trwałego wyłączenia budynków lub ich części z użytkowania, trzeba było uznać, że mogą być wykorzystywane na cel prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej np. wynajem. Mając powyższe na uwadze trzeba stwierdzić, że organ prawidłowo opodatkował podatkiem od nieruchomości za 2019 r. nieruchomości będące własnością S. B. od całości powierzchni gruntów i całości powierzchni użytkowych budynków, które jak się okazuje są związane z działalnością gospodarczą przez niego prowadzoną -stawkami od powierzchni związanych z działalnością gospodarczą, zgodnymi z uchwałą nr LIII/644/2018 Rady Miejskiej w S. z dnia 7 listopada 2018 r. w sprawie określenia stawek w podatku od nieruchomości za 2019 r. Przyjęcie podwyższonej stawki jest właściwe i celowe, a przemawia za tym potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów przez podatnika z wykorzystania danych budynków, które wbrew twierdzeniom podatnika nie są przeznaczone na cele prywatne. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji. dokument podpisany elektronicznie