II OSK 1252/13

SENTENCJA Dnia 16 grudnia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2330/12 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na rzecz Ministra Środowiska kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu koszów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 24 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "skarżąca spółka"), uchylił postanowienie Ministra Środowiska z [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie negatywnego zaopiniowania realizacji przedsięwzięcia oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pismem z 20 marca 2012 r. wystąpił do Ministra Środowiska o zaopiniowanie inwestycji pod nazwą "Morska farma wiatrowa A. oraz jej infrastruktura techniczna, pomiarowo-badawcza i serwisowa". Wniosek o wydanie pozwolenia złożyła skarżąca spółka. Minister Środowiska postanowieniem z [...] czerwca 2012 r. zaopiniował tę inwestycję negatywnie wskazując, że jej lokalizacja częściowo pokrywa się z projektowanym obszarem koncesyjnym, wynikającym z wniosku B. S.A. z siedzibą w G. o udzielenie koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie ropy i gazu w obszarze "Słupsk E". Ponadto inwestycja zlokalizowana jest w obrębie perspektywicznego obszaru występowania złóż kruszywa naturalnego. Skarżąca spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] czerwca 2012 r. Organ wyjaśnił, że inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Polega na budowie instalacji wykorzystywanej do wytwarzania energii elektrycznej energią wiatru. Zlokalizowana ma być na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej w wyłącznej strefie ekonomicznej. W związku z tym wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm., obecnie tekst jedn. z 2013 r. poz. 1235 – dalej jako "ustawa środowiskowa"). Organ powołał się na art. 28 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz.U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.), art. 34 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 163, poz. 981 ze zm. – dalej "ustawa – Prawo geologiczne i górnicze") oraz art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502 ze zm. – dalej "ustawa o obszarach morskich"). Organ uznał, że farma wiatrowa jest projektowana w obrębie bloku koncesyjnego 67 zakwalifikowanego do strefy o podwyższonej perspektywiczności dla ropy naftowej i gazu ziemnego na podstawie rozpoznania geologicznego, geochemicznego i petrograficznego oraz w oparciu o wyniki modelowania procesów generowania, ekspulsji, migracji i akumulacji węglowodanów w utworach starszego paleozoiku. Jako główną przesłankę wydania opinii negatywnej organ wskazał natomiast, że planowana inwestycja pokrywa się z projektowanym obszarem koncesyjnym przedstawionym w aktualnie rozpatrywanym przez Ministra Środowiska wniosku B. S.A. z siedzibą w G.. Zachodzi zatem konflikt co do zakresu uprawnień do działania B. S.A. oraz skarżącej spółki na tym samym obszarze. W przypadku uzyskania przez B. koncesji, ze spółką tą zostanie zawarta w trybie art. 13 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze umowa o ustanowieniu użytkowania górniczego dająca prawo korzystania z określonych obszarów dna morskiego. Organ wskazał ponadto, że w ramach prowadzonych prac poszukiwawczych i rozpoznawczych zostaną pozyskane nowe informacje geologiczne, co wpłynie na lepsze rozpoznanie budowy geologicznej Polski, a w interesie Ministra Środowiska leży ochrona działalności, której rezultatem będzie jak najlepsze rozpoznanie i udokumentowanie złoża, co w konsekwencji pozwoli na jego ochronę przez racjonalną gospodarkę. W ocenie organu, oznacza to, że realizacja przez skarżącą spółkę przedsięwzięcia może przeszkodzić prowadzeniu działalności poszukiwawczej, rozpoznawczej i utrudnić lokalizację ewentualnej platformy wiertniczej. Odnosząc się do zarzutu spółki dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania stron wynikającej z art. 32 ust 1 Konstytucji RP, Minister Środowiska wskazał, że przepis ten ma charakter klauzuli generalnej i nie może być podstawą materialną do dochodzenia roszczeń. Wnioski innych podmiotów były natomiast opiniowane w oparciu o inny stan faktyczny. Skarżąca spółka wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Uchylając zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające Sąd I instancji wskazał, że przepisy ustawy o obszarach morskich nie zawierają katalogu przyczyn uzasadniających wydanie opinii negatywnej w przeciwieństwie do katalogu przyczyn skutkujących odmową wydania pozwolenia na wznoszenie budowli i konstrukcji, o których mowa w art. 23 ustawy o obszarach morskich. Przeszkody te są wymienione w art. 23 ust. 3 ustawy o obszarach morskich. Odmawia się wydania pozwolenia, jeżeli jego wydanie pociągnęłoby za sobą m.in. zagrożenie dla środowiska i zasobów morskich czy bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi. Pozostałe zagrożenia wymienione w tym przepisie nie są związane z zakresem działania Ministra Środowiska. Z kolei z art. 23 ust. 4 wynika, że wystąpienie tych zagrożeń ustala się na podstawie odrębnych przepisów. Obowiązek zaopiniowania wynikający z art. 23 ust. 2 ustawy o obszarach morskich jest przysługującym w ramach uprawnień kompetencyjnych danego ministra uprawnieniem do oceny przedstawionego projektu przedsięwzięcia pod kątem jego zgodności z celami ochrony, na której straży stoi dany minister. Opinia ta nie ma charakteru wiążącego. Minister do spraw gospodarki morskiej ma wyłączne uprawnienie do ostatecznego decydowania, czy istnieją ustawowe przesłanki do wydania pozwolenia. Istotą i celem postępowania opiniodawczego jest wskazanie przez wyspecjalizowane organy konkretnych zagrożeń i możliwych naruszeń przepisów prawa w taki sposób, żeby organ wydający pozwolenie mógł kompleksowo zbadać stan faktyczny sprawy w świetle obowiązującego prawa. Minister Środowiska ma więc uprawnienie do opiniowania przedsięwzięcia w ramach przysługujących mu kompetencji. Zakres działania Ministra Środowiska został ustalony w art. 28 ustawy o działach administracji rządowej. Do jego zadań należą sprawy z zakresu ochrony i kształtowania środowiska, racjonalnego wykorzystania jego zasobów, geologii, gospodarki zasobami naturalnymi. Ustawodawca w art. 23 ust. 3 ustawy o obszarach morskich wymienił przyczyny odmowy wydania pozwolenia, co oznacza, że opiniujący minister powinien zająć stanowisko przede wszystkim przez pryzmat tych przesłanek i wskazać ministrowi wydającemu decyzję, czy są jakiekolwiek zagrożenia których istnienie uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji (pozwolenia). Zagrożenia te określają przepisy odrębne. Opinia każdego z wymienionych w art. 23 ust. 2 ustawy o obszarach morskich organów ma byt samodzielny, jednak każda z tych opinii ma dać ministrowi właściwemu ds. gospodarki morskiej podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia określonego wniosku. Przepisami odrębnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm., dalej jako "p.o.ś."). Ustawa ta określa zasady ochrony środowiska i warunki korzystania z jego zasobów (art. 1 p.o.ś.). W ocenie Sądu I instancji, ten zakres ochrony w powiązaniu z zasadą obowiązywania na obszarach morskich polskiego prawa dotyczącego ochrony środowiska (art. 19 ustawy o obszarach morskich), daje Ministrowi Środowiska kompetencje do oceny możliwości powstania różnego rodzaju zagrożeń. Zdaniem Sądu I instancji, nie ma podstaw do stosowania przy ocenie istnienia zagrożeń przepisów ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. Z art. 1 ust. 2 tej ustawy wynika, że ustawa określa wymagania w zakresie złóż kopalin, wód podziemnych oraz innych elementów środowiska w związku z wykonywaniem działalności o jakiej mowa w ust. 1 czyli w zakresie prac geologicznych, wydobywania kopalin ze złóż, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji i składowania odpadów. Zakres przedmiotowy tej ustawy nie odnosi się bezpośrednio do badań morskich, eksploatacji zasobów mineralnych dna morskiego i wnętrza ziemi z uwagi na art. 3 ust 1 ustawy, który wyłącza jej stosowanie w odniesieniu do korzystania z wód w zakresie uregulowanym odrębnymi przepisami. Zdaniem Sądu I instancji, Minister Środowiska wydając zaskarżone postanowienie nie działał więc w granicach swych kompetencji. W ocenie Sądu I instancji, można się zgodzić z argumentem, że istnienie perspektywicznego obszaru występowania złóż kruszywa naturalnego może być powodem do odmowy udzielenia zgody na posadowienie na tym terenie farm wiatrowych. Jednak w ramach przysługujących Ministrowi Środowiska kompetencji to minister właściwy ds. gospodarki morskiej decyduje, czy przedsięwzięcie może być na określonym terenie realizowane. Wynika to wprost z art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich. Zdaniem Sądu I instancji, Minister Środowiska mógł co najwyżej określić zakres tego zagrożenia, rozumiany także jako obszar, na jakim to zagrożenie może wystąpić i czy rzeczywiście na określonym terenie występują złoża kopalin, co do których istnieje możliwość ich pozyskiwania. Tego rodzaju stwierdzenia muszą więc znajdować potwierdzenie w przedstawionym do analizy materiale dowodowym. Natomiast organ poprzestał tylko na ogólnym stwierdzeniu o istnieniu prawdopodobieństwa utrudnień w związku z możliwością prowadzenia prac poszukiwawczych i wydobywczych jakie mogą powstać w związku z inwestycją. W ocenie Sądu I instancji, nie może być przesłanką wydania opinii negatywnej inna planowana na tym terenie inwestycja. Dołączone do skargi i złożone na rozprawie postanowienia Ministra Środowiska z 3 sierpnia 2012 r. i 29 grudnia 2011 r. wskazują, że minister ten oceniał czy z tego powodu istnieją zagrożenia i wskazał, że zależeć to będzie od lokalizacji autonomicznych jednostek. Na tym etapie organ uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia zagrożenia wynikającego z pokrywania się w części dwu przedsięwzięć (budowa farm wiatrowych i działalność wydobywcza). W ocenie Sądu I instancji, trafny jest więc zarzut dotyczący naruszenia art. 23 ust. 3 pkt 8 i ust. 4 ustawy o obszarach morskich, przez jego wadliwą wykładnię i przyjęcie, że przepisy te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Trafny jest także zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, choć nie w zakresie dyskryminacji. Zdaniem Sądu I instancji, Minister Środowiska bez uzasadnionych podstaw przyjął, że wartość polegająca na ochronie kopalin i możliwości ich wydobycia podlegają większej ochronie niż ochrona środowiska przez budowę elektrowni wiatrowej służącej do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych. W ocenie Sądu I instancji, rozstrzygnięcie Ministra Środowiska jest w tym zakresie dowolne. Zdaniem Sądu I instancji, uzasadnienie jest lakoniczne. Jak wynika z treści uzasadnienia postanowienia Minister Środowiska nie wyraził negatywnej opinii w zakresie zagrożenia dla środowiska i zasobów morskich. Opinia powinna zaś dotyczyć zagrożeń dla bezpieczeństwa związanego z badaniami morskimi i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi (art. 23 ust. 3 pkt 8 ustawy o obszarach morskich). W związku z tym Sąd I instancji uznał za nieuzasadnione stanowisko organu, że lokalizacja farm wiatrowych może utrudnić prowadzenie poszukiwań i rozpoznania w zakresie ropy i gazu (wniosek o wydanie koncesji B. S.A.) skoro, jak to wynika z załączonej do skargi mapy, tereny obu inwestycji pokrywają się w 5%. W ocenie Sądu I instancji, nie ma przeszkód, żeby B. S.A. prowadził działalność na pozostałym obszarze. W tej sytuacji, wskazując w opinii, że nie ma możliwości, żeby strona skarżąca w ogóle realizowała przedmiotowe przedsięwzięcie, uzasadnia to twierdzenie, że Minister Środowiska w sposób nierówny potraktował obie spółki. Sąd I instancji uznał, że wydając postanowienie Minister Środowiska nie dokonał należytej oceny przedstawionego mu do oceny wniosku. Z postanowienia nie wynika jakiego rodzaju przepisy prawa materialnego były brane pod uwagę przy wydawaniu opinii, ponieważ w sentencji postanowienia powołano jedynie przepisy proceduralne. Nawet na podstawie odpowiedzi na skargę trudno ustalić, jakimi kryteriami znajdującymi umocowanie w przepisach prawa materialnego kierował się opiniujący Minister Środowiska. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Środowiska. W pierwszej kolejności zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, art. 3 pkt 39 p.o.ś. w związku z art. 1 ust. 2 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. W ocenie organu, Sąd I instancji błędnie uznał, że przy ocenie zagrożeń dla środowiska nie ma podstaw do stosowania ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. Nietrafnie także przyjął, że zakres przedmiotowy tej ustawy nie odnosi się bezpośrednio do badań morskich, eksploatacji zasobów mineralnych dna morskiego i wnętrza ziemi, z uwagi na art. 3 pkt 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, który wyłącza jej stosowanie w odniesieniu do korzystania z wód w zakresie uregulowanym odrębnymi przepisami. Po drugie, niewłaściwe zastosowanie art. 23 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich w związku z art. 1 ust. 2 oraz w związku z art. 13, art. 25 i art. 82 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, a także w związku z art. 3 pkt 39 i art. 81 ust. 1 i 3 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Zdaniem organu, Sąd I instancji nietrafnie przyjął, że przepisy ustawy – Prawo geologiczne i górnicze nie mają zastosowania w niniejszej sprawie i nie stanowią odrębnej ustawy w rozumieniu art. 23 ust. 4 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, na podstawie której określa się zagrożenie bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi. Minister Środowiska zarzucił także naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze, art. 3 § 1 w związku z art. 133, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W ocenie organu, Sąd I instancji błędnie uznał, że organ naruszył przepisy postępowania, ponieważ nie uzasadnił prawidłowo orzeczenia i nie dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy oraz nie wskazał na zagrożenia dla badań i eksploatacji dna morskiego. Z akt sprawy wynika natomiast, że organ prawidłowo wykazał, iż przedsięwzięcie usytuowane jest na obszarze zakwalifikowanym do strefy o podwyższonej perspektywiczności dla ropy naftowej oraz gazu ziemnego, a także na obszarze perspektywiczności występowania złóż kruszywa naturalnego, a fakt udzielenia koncesji na rozpoznawanie tych kopalin bez wątpienia wpłynie na jeszcze lepsze rozpoznanie budowy geologicznej dna morskiego. Po drugie, art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W ocenie organu, nietrafne jest stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym organ opiniujący przyjął, że wartość polegająca na ochronie kopalin i możliwości ich wydobycia podlega większej ochronie, niż ochrona środowiska przez budowanie farmy wiatrowej do wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych. Organ w opinii wypowiedział się wyłącznie w kontekście wystąpienia ewentualnych zagrożeń wskazanych w art. 23 ust. 3 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, w zakresie swojej właściwości, wynikającej z art. 3 pkt 39 p.o.ś. w związku z art. 1 ust. 2 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze. Po trzecie, art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 106 k.p.a. Zdaniem organu, Sąd I instancji dokonał sprzecznej oceny prawnej w odniesieniu do zakresu i formy postanowienia oraz przesłanek jakimi kierował się organ przy sporządzaniu opinii. W konsekwencji Sąd I instancji sporządził uzasadnienie wyroku wewnętrznie sprzeczne, uniemożliwiające organowi wykonanie wytycznych Sądu I instancji w sposób wyrażony w ocenie prawnej zawartej w wyroku. Minister Środowiska wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest zasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że jeżeli jednocześnie podniesiono w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego to w pierwszej kolejności trzeba rozpatrzyć te ostatnie zarzuty ponieważ pozwoli to dopiero dokonać prawidłowej kontroli zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego i ich wykładni. Po pierwsze, należy podkreślić, że zasadny jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 3 § 1 w związku z art. 133, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wynika to z tego, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji przedmiotowe przedsięwzięcie jest zlokalizowane na obszarze projektowanym jako strefa o podwyższonej perspektywiczności dla ropy naftowej, a także gazu ziemnego, oraz na obszarze perspektywiczności występowania złóż kruszywa naturalnego, zaś udzielenie koncesji na rozpoznawanie tych kopalin dodatkowo wpłynie jeszcze na lepsze rozpoznanie budowy geologicznej dna morskiego na tym obszarze. W tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, że lokalizacja przedmiotowej farmy wiatrowej nie utrudni prowadzenia poszukiwań i rozpoznania w zakresie ropy i gazu (chodzi tu o wniosek o wydanie koncesji złożonej przez B. S.A.), ponieważ jak to wynika z załączonej do skargi mapy, tereny obu inwestycji pokrywają się w 5%, a więc B. S.A. mógłby dalej prowadzić swoją działalność na pozostałym obszarze, nie jest prawidłowe. Wynika to z tego, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę kluczowej okoliczności faktycznej, że w postanowieniu z [...] sierpnia 2012 r. Minister Środowiska stwierdził, że obszar oddziaływania przedmiotowej farmy wiatrowej pokrywa się w około 90% z projektowanym obszarem koncesyjnym. Natomiast w postanowieniu z [...] czerwca 2012 r. Minister Środowiska brał pod uwagę tylko obszary które mają zajmować dwie turbiny projektowanej farmy wiatrowej. Dlatego też wbrew stanowisku Sądu I instancji zachodzić będzie w takim przypadku konflikt dotyczący realizacji tych dwóch oczywiście przeciwstawnych funkcji na tym obszarze morskim, a co nie było przedmiotem kontroli Sądu I instancji. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy wykluczyć tego rodzaju kolizję związaną z budową i ustaleniem obszaru oddziaływania przedmiotowej farmy wiatrowej w obszarze "Słupsk E", a jednocześnie prowadzeniem na tym obszarze morskim działalności poszukiwawczo-rozpoznawczej, łącznie z ustaleniem lokalizacji przyszłej platformy wiertniczej. Należy także przypomnieć, że tego typu farma wiatrowa Spółki A. jest projektowana w obrębie bloku koncesyjnego 67, zakwalifikowanego do strefy o podwyższonej perspektywiczności dla ropy naftowej i gazu ziemnego i to na podstawie już dokonanego rozpoznania geologicznego, geochemicznego i petrograficznego jak i posiadanymi wynikami modelowania procesów generowania, ekspulsji, migracji i akumulacji węglowodanów w utworach starszego paleozoiku. Po drugie, zasadny jest również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. biorąc pod uwag błędnie ustalony – co podniesiono wyżej – stan faktyczny w tej sprawie, który Sąd I instancji nieprawidłowo poddał kontroli. Wynika to także z tego, że właściwy organ formułując w tym zakresie przedmiotowym opinię, której nie należy jednak utożsamiać z uzgodnieniem, na mocy art. 23 ust. 2 cyt. ustawy o obszarach morskich w związku z art. 23 ust. 3 tejże ustawy, a w szczególności pkt 1 i 8 tego ostatniego przepisu orzeka w ramach swojej właściwości rzeczowej zgodnie z dyspozycją art. 3 pkt 39 p.o.ś. w związku z art. 1 ust. 2 Prawa geologicznego i górniczego. Oznacza to, że właściwość rzeczowa organu opiniującego, tj. Ministra Środowiska statuuje dyspozycja art. 23 ust. 4 ustawy o obszarach morskich w zakresie przepisów odrębnych i dotyczy to przedstawienia przyszłych nawet potencjalnych zagrożeń dla środowiska i zasobów morskich jak i bezpieczeństwa związanego z badaniem, rozpoznaniem, a nie tylko co należy w tym miejscu już podkreślić eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi na skutek wydania pozwolenia o którym stanowi art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich. Dlatego też nie jest trafne stanowisko Sądu I instancji, że w świetle art. 23 ust. 4 ustawy o obszarach morskich, przepisy ustawy – Prawo geologiczne i górnicze nie stanowią odrębnych przepisów, do których stosowania odsyła ten przepis, w związku z art. 1 ust. 2 i art. 13, art. 25 i art. 82 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, jak i w związku z art. 3 pkt 39 i art. 81 ust. 1, 2 i 3 p.o.ś., co w rezultacie powodowało ich niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Po trzecie, biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne i faktyczne nastąpiło także naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 39 p.o.ś. w związku z art. 1 ust. 2 Prawa geologicznego i górniczego. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji przepis art. 3 pkt 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze nie wyłącza stosowania przepisów tej ustawy w odniesieniu do korzystania z wód w zakresie uregulowanym odrębnymi przepisami, kiedy zakres przedmiotowy tej ustawy odnosi się bezpośrednio do badań morskich oraz eksploatacji zasobów mineralnych dna morskiego i wnętrza ziemi w rozumieniu art. 23 ust. 4 ustawy o obszarach morskich. Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.