III SA/Wr 485/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Makowska - Hrycyk (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Asesor WSA Kamila Paszowska - Wojnar, Anna Kuczyńska – Szczytkowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. L. Sp. z o.o. w W. na akt Prezydenta Wrocławia z dnia 31 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu I. uchyla zaskarżony akt; II. zasądza od Prezydenta Wrocławia na rzecz strony skarżącej, tj. PEKAO LEASING sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi P. spółki z o.o. z siedzibą w W. (dalej: strona, spółka) jest akt Prezydenta W. (dalej: Prezydent, organ) z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Z akt sprawy wynika, że spółka pismem z [...] r. złożyła wniosek do Prezydenta o stwierdzenia uprawnienia do otrzymania zwrotu kwoty 925 zł, stanowiącej część opłaty wniesionej za wydanie karty pojazdu dla pojazdu marki S. o nr rej. [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że poprzednik prawny spółki uiścił tytułem wydania karty ww. pojazdu opłatę w wysokości 1 000 zł pobraną na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłata za kartę pojazdu. Wskazała, że Trybunał Konstytucyjny (dalej: TK, Trybunał) wyrokiem z 17 stycznia 2006 r. o sygn. akt U 6/04 stwierdził niezgodność z Konstytucją RP § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. W ocenie strony podstawa prawna pobrania opłaty w sprawie również jest niekonstytucyjna. Prezydent pismem z [...] r. - odmówił zwrotu żądanej kwoty. W skardze, spółka zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.); 2. prawa materialnego, przez zastosowanie w sprawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 18, poz. 177, dalej: rozporządzenie z 2002 r.) w sytuacji jego niezgodności z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym (p.r.d.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Na tej podstawie wniosła o: 1) dokonanie przez Sąd oceny przepisu § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. pod kątem jego zgodności z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d. oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP; 2) uchylenie zaskarżonego aktu oraz uznanie obowiązku Prezydenta dokonania na jej rzecz zwrotu kwoty 925 zł, stanowiącej część opłaty za wydanie karty pojazdu dla ww. pojazdu ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d.; 3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), tj. kwoty 480 zł, jak i kwoty 17 zł, stanowiącej równowartość opłaty skarbowej od złożenia odpisu pełnomocnictwa. Spółka uzasadniła zarzuty i wnioski skargi oraz przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o oddalenie skargi i o zasądzenie kosztów postępowania. Argumentował, że opłata za wydanie karty pojazdu w wysokości 1000 zł została pobrana na podstawie przepisów rozporządzenia z 2002 r. Do pobrania opłaty w sprawie doszło bowiem dnia 16 maja 2002 r. i w tej dacie organ posiadał umocowanie w przepisach prawa, do stosowania których był ponadto zobowiązany. Podkreślił, że ww. wyrok TK dotyczył późniejszego rozporządzenia Ministra Finansów i Budownictwa z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. nr 137, poz. 1310), a zatem nie obejmował rozporządzenia z 2002 r. Zdaniem organu, wniosek strony opiera się w istocie na przepisach ustawy o finansach publicznych , a w szczególności na art. 60 i art. 67 odwołujących się do przepisów działu III Ordynacji podatkowej kwalifikując opłaty za kartę pojazdu jako niepodatkowe należności budżetowe, do których zastosowanie znajduje 5-letni termin przedawnienia. Brak jest podstaw do stosowania nowych reguł do spraw dotyczących zwrotu opłat za wydanie karty pojazdu nadpłaconych przed 1 stycznia 2010 r. Ponadto wydanie karty pojazdu jest nierozerwalnie związane z wydaniem decyzji administracyjnej o zarejestrowaniu pojazdu i nie stanowi odrębnej sprawy, zatem o obowiązku uiszczenia opłaty orzeka organ w toku załatwienia tej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga okazała się uzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli jest legalność, czyli zgodność z prawem. W myśl art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące określonego uprawnienia lub obowiązku. Przedmiotem sporu jest odmowa zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej przez poprzednika prawnego spółki w 2002 r. Spółka, jako następca prawny, zwróciła się z wnioskiem do Prezydenta o stwierdzenie uprawnienia do otrzymania zwrotu kwoty 925 zł stanowiącej cześć wniesionej opłaty za wydanie karty pojazdu wskazując, że podstawa prawna pobrania kwoty, tj. § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r., jest niekonstytucyjna i sprzeczna z ustawą Prawo o ruchu drogowym od samego początku. Zdaniem Prezydenta ww. przepis obowiązywał w dniu pobrania kwoty za kartę pojazdu i organ był nim związany. Z kolei wniosek spółki w istocie został oparty na treści art. 60 i art. 67 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 305 ze zm.; dalej: u.f.p.), które odwołują się do przepisów Działu III Ordynacji podatkowej i kwalifikują opłaty za kartę pojazdu jako niepodatkowe należności budżetowe przedawniające się w terminie 5 lat. Prezydent zgadza się z poglądem prawnym, że do opłat wniesionych przed 1 stycznia 2010 r. przepisy te nie mają zastosowania, wobec tego należy stosować ogólny sześcioletni termin przedawnienia z art. 118 Kodeksu cywilnego. W sprawie upłynęło zaś ponad 19 lat od dnia pobrania kwoty za kartę pojazdu (16 maja 2002 r.) do dnia złożenia wniosku (13 maja 2021 r.), zatem roszczenie strony uległo przedawnieniu. Ponadto, żądanie spółki nie stanowi odrębnej sprawy administracyjnej. Przystępując do kontroli legalności zaskarżonego aktu Prezydenta Sąd stwierdza, że - wbrew twierdzeniu organu – sprawa wywołana wnioskiem spółki jest sprawą administracyjną, w której ponadto dopuszczalna jest droga sądowa. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 4 lutego 2008 r. o sygn. akt I OPS 3/07 (ONSAiWSA 2008/2/21, dostępna także w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA) została wyrażona prawna, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. NSA wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu powstaje w toku indywidualnej sprawy administracyjnej o rejestrację pojazdu, rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w drodze decyzji. Obowiązek uiszczenia opłaty ma charakter obowiązku administracyjnego, który wynika z przepisów prawa, a organ jest uprawniony do orzekania w przedmiocie tego obowiązku, przy czym nie ma podstawy do rozstrzygania o tym w formie decyzji administracyjnej. NSA stwierdził również, że odnosząc się do żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, organ odnosi się do obowiązku wynikającego z przepisów prawa, tj. podejmuje akt lub czynność, które nie są decyzją lub postanowieniem, na które jednak przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W konsekwencji powyższego, tryb rozstrzygania przez organ w przedmiocie zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu następuje w formie czynności (rozstrzygnięcie dla strony pozytywne) lub aktu (rozstrzygnięcie dla strony negatywne), na który następnie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Czym innym jest bowiem nienależne świadczenie (instytucja prawa cywilnego) i dochodzenie z tego tytułu roszczeń na drodze postępowania cywilnego, a czym innym są kwestie prawidłowości ustalania opłat, jako świadczeń publicznoprawnych (domena prawa administracyjnego) i sporów na tym tle rozstrzyganych przez sądy administracyjne (tak m.in. wyrok NSA z 16 lutego 2018 r. o sygn. akt I OSK 759/16, CBOSA). W zakresie merytorycznym sprawy dokonywanym w ramach kontroli legalności Sąd podziela ocenę prawną wyrażoną w wyrokach tut. Sądu zapadłych w podobnych sprawach ze skargi spółki (wyroki WSA we Wrocławiu: z 26 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wr 486/21; z 5 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wr 469/21; z 7 września 2022 r., sygn. akt III SA/Wr 284/21, z 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Wr 466/21 - wszystkie dostępne w CBOSA). Stosownie do treści art. 77 p.r.d., obowiązującej w dacie rejestrowania pojazdu (Dz.U. z 1997 r., nr 98, poz. 602, zmiany: Dz.U. z 1998 r., nr 106, poz. 668, Dz.U. z 2000 r., nr 12, poz. 136, Dz.U. z 2001 r., nr 129, poz. 1444) producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu dla każdego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 1). W myśl art. 77 ust. 3 p.r.d. kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje, za opłatą, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z art. 77 ust. 4 pkt 2) tej ustawy wynika upoważnienie dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia w drodze rozporządzenia, wysokości opłat za kartę pojazdu. Obecnie, art. 77 p.r.d. został utracił moc z dniem 4 września 2022 r. (Dz.U. z 2021 r., poz. 1517). W sprawie poddanej kontroli Sądu opłata została pobrana za wydanie karty pojazdu na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r., zgodnie z którym za wydanie karty pojazdu dla pojazdu niedopuszczonego do ruchu lub dopuszczonego do ruchu czasowo albo warunkowo w państwie pochodzenia organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 1 000 zł. W art. 77 ust. 5 p.r.d. wskazano, że w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów. Rozporządzenie z 2002 r. zostało uchylone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310, dalej: rozporządzenie z 2003 r.). Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 500 zł. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r., w sprawie U 6/04 (Dz.U. z 2006 r., nr 15, poz. 119; opublikowany wraz z uzasadnieniem OTK ZU 1A/2006, poz. 3 oraz dostępny w Internetowym Portalu Orzeczeń, ipo.trybunal.gov.pl) orzekł o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d. i art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP z uwagi na wykroczenie poza zakres upoważnienia zawartego w tych przepisach i w konsekwencji zawyżenie wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu. Kwestionowany przepis rozporządzenia niezgodnie bowiem ze wskazaniami zawartymi w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d. w postaci nakazu uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i dystrybucją karty, ustalił opłatę uwzględniającą dodatkowe koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewidział. Dlatego też Trybunał Konstytucyjny uznał, że przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, który nakazuje wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustawy i wyklucza przejmowanie przez organ wydający rozporządzenia, uprawnień ustawodawcy. Wskazał również, że opłata charakteryzuje się cechami podobnymi do podatku, z tym że w przeciwieństwie do podatków, jest świadczeniem ekwiwalentnym. Podwyższenie opłaty za wydanie karty pojazdu do wysokości wskazanych § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. niepozostające w związku z kosztami świadczonej usługi, Trybunał Konstytucyjny uznał za sprzeczne z art. 217 Konstytucji RP. Równocześnie Trybunał odroczył termin utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia 1 maja 2006 r. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego niewątpliwie nie dotyczył oceny konstytucyjności oraz legalności rozporządzenia z 2002 r., biorąc jednak pod uwagę zasadniczą zbieżność regulacji dotyczących opłat za wydanie karty pojazdu w rozporządzeniach z 2002 r. i z 2003 r., argumentacja TK zawarta w powyższym wyroku ma pełne odniesienie również do § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2002 r. Taka sama jest bowiem podstawa prawna do wydania rozporządzenia jak i zakres upoważnienia. W pełni aktualne są zastrzeżenia dotyczące prawidłowości regulacji opłaty za wydanie karty pojazdu także w rozporządzeniu z 2002 r. Istotne jest to, że wysokość opłaty także w rozporządzeniu z 2002 r. nie odzwierciedla faktycznych kosztów "usługi publicznej" w postaci wydania karty pojazdu. Stanowi więc w istocie formę daniny publicznej, wykraczającej poza zakres upoważniania ustawowego i niezgodnej z zasadą ustawowej formy nakładania podatków i danin publicznych (art. 217 Konstytucji). Fakt, że rozporządzenie z 2002 r. nie było dotychczas przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, nie stanowi przeszkody do dokonania przez sąd samodzielnej oceny zgodności tego rozporządzenia z ustawą Prawo o ruchu drogowym oraz Konstytucją. Sąd ma bowiem kompetencję dokonania samodzielnych ocen i w konsekwencji odmowy zastosowania przepisu rozporządzenia, który w jego ocenie jest niezgodny z ustawą lub Konstytucją (por. uchwała NSA z 22 maja 2000 r., OPS 3/00, wyrok NSA z 16 stycznia 2006 r., I OPS 4/05, wyrok NSA z 9 grudnia 2009 r., I OSK 773/09, CBOSA). Zgodnie bowiem z art. 178 ust. 1 Konstytucji, sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Z art. 178 Konstytucji wywodzi się zatem samodzielność sądów, w tym sądownictwa administracyjnego, w ocenie konstytucyjności aktów wykonawczych. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie istnieje zgodność poglądów o uprawnieniu do takiej kontroli stosowania prawa (por. uchwała NSA z dnia 30 października 2000 r. o sygn. akt OPK 13/00, CBOSA). To uprawnienie sądów nie pozostaje w kolizji z rolą Trybunału Konstytucyjnego. W przypadku stwierdzenia niezgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją i ustawą różnica polega na tym, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność wywołuje ten skutek, że zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez sąd administracyjny jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r. o sygn. akt l OSK 418/08, CBOSA). Sąd może w toku rozpoznawania sprawy ocenić, czy przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy. W relacji zatem do aktów stanowionych przez władzę wykonawczą, związanie sądów tymi aktami nie istnieje. Uprawnienie każdego sądu rozpoznającego sprawę do oceny, czy określone przepisy rozporządzenia są zgodne z ustawą było i jest przyjmowane zarówno w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu z dnia 13 stycznia 1998 r. sygn. U 2/97 Trybunał stwierdził, że ocena konstytucyjności i legalności przepisu rangi podustawowej może być dokonana przez sąd rozpatrujący sprawę indywidualną, w której przepis ten może być zastosowany. Wielokrotnie w tej kwestii wypowiadał się także Naczelny Sąd Administracyjny (zob. w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000 r., sygn. akt. OPK 13/00; z dnia 15 grudnia 2000 r., sygn. akt OPK 20-22/00; z dnia 22 maja 2000 r. sygn. OPS 3/00; czy w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, CBOSA). Dokonując zatem takiej właśnie, opartej na podstawie art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, samodzielnej oceny legalności oraz konstytucyjności przepisów rozporządzenia z 2002 r. Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że § 1 ust. 1 tego rozporządzenia został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. W ocenie Sądu upoważnienie zawarte w art. 77 ust. 5 w zw. z ust. 4 pkt 2 p.r.d. nie uprawniało Ministra Infrastruktury do określenia w rozporządzeniu z 2002 r. wysokości opłaty za kartę pojazdu w wysokości przewyższającej rzeczywiste znaczenie tego dokumentu dla rejestracji pojazdu oraz koszt związany z drukiem i dystrybucją tej karty. Konsekwencję uznania przez Sąd przepisu za niezgodny z p.r.d. (z art. 77 ust. 5 w zw. z ust. 4 pkt 2 p.r.d.) oraz z Konstytucją RP (art. 217 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP) w dacie jego zastosowania przez organ administracji publicznej stanowi ustalenie, że poddany kontroli akt podjęty został z naruszeniem prawa. Organ odmówił bowiem stronie skarżącej zwrotu części uiszczonej przy rejestracji samochodu opłaty pomimo faktu, że jej pobranie w wysokości 1000 zł nastąpiło na mocy przepisu wykraczającego poza zakres udzielonego Ministrowi Infrastruktury upoważnienia, w wysokości zawyżonej w stosunku do wskazań zawartych w art. 77 ust. 5 p.r.d. i w tej części uiszczonych, a zatem - nienależnie. Wobec tego stwierdzić należy, że ustalona w § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu jest zbyt wysoka i nie odpowiada faktycznym kosztom świadczonej usługi (por. wyroki NSA z dnia 19 grudnia 2012 r., I OSK 2091/12, z dnia 11 kwietnia 2017 r., I OSK 1904/15 oraz z dnia 16 lutego 2018 r., I OSK 759/16, CBOSA). Dalej podkreślić należy, że pobranie opłaty w kwocie 1000 zł skutkowało także naruszeniem przez organ przepisu art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – Dz.Urz. UE C 326, s. 47). Zgodność krajowych regulacji prawnych odnoszących się do opłat za wydanie karty pojazdu z powołanym przepisem stała się przedmiotem postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie C-134/07 (ECLI:EU:C:2007:770). Trybunał ten stwierdził, że art. 90 akapit pierwszy Traktatu należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie, takiej jak przewidziana w § 1 rozporządzenia z 2003 r., która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeśli jest on tam już zarejestrowany. Jeśli chodzi o materialnoprawne podstawy zwrotu opłaty, akcentowane w odpowiedzi na skargę, to Sąd wskazuje, że zwrot kwoty nadpłaconej z tytułu opłaty za kartę pojazdu powinien być rozstrzygany przy zastosowaniu przepisów dotychczasowych. Tym samym, obowiązujące od dnia 1 stycznia 2010 r., przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), a dotyczące trybu rozstrzygania w zakresie niepodatkowych należności budżetowych, czy też przedawnienia, nie mogą mieć zastosowania do czynności dokonanych na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, w tym także do czynności zwrotu opłaty pobranej przed wejściem w życie przepisów tej ustawy. Nie ma zatem do niego zastosowania przepis art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1241 ze zm.), gdyż naruszałoby to zakaz retroakcji, wynikający z art. 2 Konstytucji RP. Z uwagi na wybrany przez stronę tryb ochrony, bez znaczenia dla sprawy pozostają kwestie cywilnoprawnych regulacji dotyczących przedawnienia roszczeń. Orzecznictwo dopuszcza bowiem dwie alternatywne drogi dochodzenia tego rodzaju roszczeń: przed sądami powszechnymi (uchwała SN z 16 maja 2007 r., III CZP 35/07, OSNC 2008, nr 7-8, poz. 72) oraz przed sądami administracyjnymi (uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 3/07, dostępna: CBOSA). Sąd w składzie orzekającym pogląd ten podziela. Przedawnienie, na które powołuje się organ, może mieć zatem znaczenie tylko w przypadku skorzystania z alternatywnej drogi dochodzenia roszczenia - przed sądem powszechnym, ale nie wpływa na ocenę legalności aktu administracyjnego. W przypadku zaś administracyjnoprawnego roszczenia o zwrot nadpłaconej kwoty opłaty za wydanie karty pojazdu wykluczone jest stosowanie zasad prawa podatkowego, skoro przepisy Ordynacji podatkowej mogą znaleźć zastosowanie tylko do opłat pobranych po dniu wejścia w życie ustawy o finansach publicznych z 2009 r. (por. wyrok NSA z 17 maja 2016 r., I OSK 1744/14, dostępny: CBOSA). Przypisanie wnioskowi skarżącej podstawy prawnej żądania – tj. art. 60 i art. 67 u.f.p. – nie znajduje oparcia w treści tego wniosku. Sąd uznał, w oparciu o okoliczności, że obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu nie stanowi odrębnej sprawy administracyjnej, gdyż nie może być egzekwowany poza sprawą o zarejestrowanie pojazdu (tak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwale z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, CBOSA). Powołany przez organ przepis art. 115 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych nie odnosi się do stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy. Reasumując, kwota uiszczona powyżej wartości 75 zł za wydanie karty pojazdu była kwotą nienależnie uiszczoną i skarżącej należy się jej zwrot, którego wysokość organ zweryfikuje. Sąd zatem uznał uprawnienie strony do zwrotu opłaty za kartę pojazdu ponad kwotę 75 zł – art. 146 § 2 p.p.s.a. Mimo że rzeczywiście żadna ze stron nie kwestionuje wysokości żądanego zwrotu, to Sąd uznał, że wniosek strony o uznanie obowiązku Prezydenta do zwrotu kwoty 925 zł winien zostać zweryfikowany przez organ co do tej wysokości z uwagi na zawartość akt sprawy przedłożonych Sądowi. Mając to na uwadze, Sąd uznał skargę za zasadną i - na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. - uchylił zaskarżony akt Prezydenta i na podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a. uznał uprawnienie strony do zwrotu opłaty za kartę pojazdu ponad kwotę 75 zł. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na zasądzone koszty złożyły się: wpis sądowy w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa w wysokości 17 zł.