II SA/Rz 773/09

SENTENCJA 1 Postanowienie Dnia 3 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Gminy P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2009 roku, nr [...] w przedmiocie wpisu w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków – postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2009 roku, nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej WINGiK) uchylił w całości decyzję Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2008 roku, nr [...] i dokonał jednocześnie wpisu, którego tą decyzją odmówiono, tj. wpisał w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków wsi K. Panią L. W. w miejsce Gminy P.l, jako właściciela działki nr 207/8 o pow. 0,003 ha i nr 207/9 o pow. 0,05 ha. W ustawowym terminie skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła Gmina P. Strona skarżąca w dniu 2 listopada 2009 roku (data wpływu do Sąd) złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji WINGiK z dnia [...] lipca 2009 roku. W jego uzasadnieniu wywiodła, że jej wykonanie rodziłoby poważne niebezpieczeństwo wyrządzenia Gminie P. znacznej szkody oraz powodowałby trudne do odwrócenia skutki. Konkretyzując gmina wskazała, że L. W., jako wierzyciel, w ramach sądowego postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w P., dochodzi od niej wydania nieruchomości, której dotyczy kwestionowana decyzja. Aktualnie postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone z uwagi na toczącą się z pozwu gminy sprawę o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności. Zdaniem strony skarżącej dysponowanie przez L. W. odpisem z księgi wieczystej, oraz wypisem z ewidencji gruntów i budynków, w których figuruje jako właściciel działek nr 207/8 oraz 207/9 stwarzałoby jej możliwość ich zbycia, co w razie uwzględnienia pozwu przez sąd cywilny rodziłoby trudne do odwrócenia skutki. Końcowo podano, że na przedmiotowych nieruchomościach znajduje się publiczna placówka biblioteczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Dotyczy to sytuacji, gdy w razie uwzględnienia skargi przez Sąd zwrot spełnionego świadczenia lub jego wartości nie byłby możliwy – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/2004, publ. LexPolonica Maxima CD nr 375764. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności trzeba zaznaczyć, że zaskarżona decyzja nie nakłada zarówno na stronę skarżącą, jak i na L. W. żadnego obowiązku, który podlegałby wykonaniu. Wydanie zaskarżonej decyzji ma ten skutek, że obliguje odpowiednie organy administracji publicznej do odzwierciedlenia jej treści w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków. Kluczowe dla sprawy jest jednak to, że ewidencja gruntów i budynków nie jest dowodem prawa do nieruchomości. Sporządzone z niej wypisy nie stanowią zatem skutecznego umocowania do rozporządzania nieruchomością w obrocie gospodarczym. Ewidencja stanowi źródło informacji nie tylko o charakterze faktycznym, ale także i prawnym. Informacje dotyczące stanu prawnego nieruchomości są wyłącznie deklaratoryjne, co oznacza, iż same nie kształtują praw lecz jedynie je odzwierciedlają. Uwidocznienie w ewidencji prawa własności do nieruchomości nie ma charakteru prawnego, co oznacza, że stanowi jedynie informację, że stosownie do treści dokumentów potwierdzających prawo własności – ksiąg wieczystych – prawo to przysługuje takiemu, a nie innemu podmiotowi. Obawa strony skarżącej, że w oparciu o zaskarżoną decyzję L. W. będzie mogła rozporządzać działkami nr 207/8 i 207/9 jest więc niezasadna. Decydująca w tym zakresie jest bowiem treść ksiąg wieczystych, albowiem to ona rozstrzyga o tym, komu przysługuje prawo własności do nieruchomości. Zaznaczyć również należy, że strona skarżąca na chwilę obecną pozostaje w posiadaniu działek nr 207/8 i 207/9, albowiem prowadzone przeciw niej postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone, w związku ze sprawą po pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego. Mając całość wyżej wyłożonych kwestii na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.