II SA/Rz 652/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję A. K. - Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej - skargę oddala - UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia (...) grudnia 2019 r. P. D. (dalej: "skarżący") zwrócił się do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym (dalej: "Komornik" lub "organ") o udostepnienie informacji publicznej poprzez podanie: 1. ile razy do egzekucji i licytacji Komornik wykorzystał wycenę sporządzoną przez biegłą G. S. i wskazanie wszystkich sygnatur akt takich spraw; 1. ile razy Komornik wykorzystał wycenę sporządzoną przez G. S., dokonaną – jak podał literalnie we wniosku – zza płotu i bez oględzin nieruchomości wewnątrz, oraz wszystkich sygnatur akt takich spraw. Komornik uznał, że żądana informacja stanowi informacje publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm.) – dalej: "u.d.i.p.", i w piśmie z dnia (...) stycznia 2020 r. wezwał skarżącego wykazania interesu publicznego do uzyskania wnioskowanych danych. W odpowiedzi na wezwanie skarżący podniósł, że zgromadzenie wnioskowanej informacji nie wymaga w jego ocenie dokonania wielu czynności połączonych z wysiłkiem intelektualnym, a zatem brak jest podstaw do wykazania, że udostępnienie spornych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Decyzją z dnia (...) lutego 2020 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 3 ust 1 pkt 1 oraz art. 16 ust 1 u.d.i.p., Komornik odmówił udostepnienia skarżącemu informacji publiczne na jego wniosek z dnia (...) grudnia 2019 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie podał, że zgromadzenie informacji żądanej przez skarżącego wiązałoby się koniecznością odszukania i przeglądnięcia wszystkich akt spraw komorniczych, bowiem komornik nie ma obowiązku prowadzenia oddzielnej ewidencji i rejestrowania spraw z podziałem na konkretnych biegłych, a system biurowości elektronicznej również nie jest dostosowany do tego rodzaju zestawień. W realiach opisywanej sprawy oznacza to konieczność kwerendy i wygenerowania nowej, nieposiadanej dotąd przez organ informacji, stanowiącej tzw. informację publiczną przetworzoną. Dla uwzględnienia wniosku koniecznym byłoby zatem sporządzenie takich informacji, a następnie dokonanie ich zestawienia i zredagowania. Natomiast skoro skarżący nie wykazał istnienia po jego stronie ustawowo określonego interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanej informacji przetworzonej, to organ był zobligowany do wydania decyzji o odmowie jej udostepnienia. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji, kwestionując dokonaną przez Komornika prawidłowość kwalifikacji wnioskowanej informacji jako informacji publicznej przetworzonej. Zdaniem skarżącego, przygotowanie spornej informacji nie wymaga podjęcia wielu czynności, połączonych z nadmiernym wysiłkiem intelektualnym. Źródłem informacji wskazanych we wniosku są materiały znajdujące się w posiadaniu Komornika, a zatem udostępnienie informacji nie wymaga przeprowadzenia analiz i zestawień. Odwołujący się zaznaczył, że nie domagał się informacji dotyczących danych osobowych postępowań egzekucyjnych, a jedynie danych pozwalających na ustalenie, czy organ i biegli w toku tego rodzaju postępowań przestrzegają prawa, w tym czy dokonują rzetelnej wyceny nieruchomości. Odmowa udostępnienia informacji stanowi w jego ocenie wyraz braku dobrej woli ze strony organu, co w konsekwencji utrudnia poznanie obywatelom szczegółów pracy komornika sądowego i uniemożliwia społeczna kontrolę zawodu opłacanego z finansów publicznych. Domaganie się przejrzystości i wiedzy z zakresu działania władzy publicznej jest zaś obowiązkiem moralnym każdego obywatela. Decyzją z dnia (...) kwietnia 2020 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 3 ust 1 pkt 1 oraz art. 16 ust 1 u.d.i.p., Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym – jak podał w rozstrzygnięciu – po ponownym rozpoznaniu wniosku P.D. z dnia (...) grudnia 2019 r. postanowił odmówić udostepnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu organ powtórzył dotychczas wyrażone stanowisko o niewykazaniu przez skarżącego, że udostępnienie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, P.D. również powtórzył swoje stanowisko w sprawie, argumentując dodatkowo, że nawet jeżeli przyjąć, że sporna informacja nosi walor informacji publicznej przetworzonej, to organ działając dla dobra interesu społecznego i dobra wymiaru sprawiedliwości, winien sam ujawnić wnioskowane dane. W odpowiedzi na skargę Komornik wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, podtrzymując wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że prawo do informacji, w świetle art. 61 Konstytucji RP, jest publicznym prawem obywatela, które odbywa się na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Ustawa, co oczywiste, znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". Stosownie do art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. W kontrolowanej sprawie bezsporny pozostaje fakt, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu, który zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. mieści się w kręgu podmiotów określonych przez ustawodawcę jako obowiązane do udostępniania informacji publicznej w zakresie, w jakim pozostaje dysponentem żądanej informacji oraz zastosowanie do żądanej informacji miałby tryb przewidziany w u.d.i.p. Nie ulega również wątpliwości, że zakres wnioskowanej informacji mieści się w szeroko pojętym katalogu informacji publicznej, która – co do zasady – podlega udostępnieniu. Z nadesłanych przez Komornika akt sprawy nie wynika, aby objęta wnioskiem skarżącego informacja została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, względnie udostępniona przez wyłożenie lub wywieszenie w trybie art. 11 u.d.i.p. Organ był w tej sytuacji władny do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 10 u.d.i.p., a w przypadku uznania, że w sprawie zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej – do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu organ prawidłowo zakwalifikował wnioskowaną informację jako informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Informacje przetworzone, to takie informacje, które są z jednej strony istotne z punktu interesu Państwa, zaś z drugiej strony ich przetworzenie w sensie fizycznym musi się wiązać nie tyle z nakładem pracy i to nawet znacznym w zakresie czasowym, lecz – a właściwie przede wszystkim - z formą dokonywanego przetworzenia. Stąd też za takie informacje uznać należy, co jest zgodne z ustalonym już stanowiskiem doktryny oraz judykatury, określony zbiór (sumę) informacji prostych, których przetworzenie wymaga dokonania koniecznych analiz, obliczeń, wyciągów, zestawień statystycznych, środków finansowych i osobowych. Informacja przetworzona jest zatem jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej treści i postaci. Wymaga podkreślenia, że regulacja zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. ma przeciwdziałać zalewowi wniosków, zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych oraz zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ocena, czy informacja publiczna ma postać przetworzoną, musi być dokonana w sposób zindywidualizowany w tym sensie, iż powinna uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy zainicjowanej wnioskiem o udzielenie tej informacji, które determinują konkluzje, jakie w wyniku tej oceny można sformułować (zob. wyroki NSA z dnia 18 czerwca 2020 r. I OSK 2306/19 i z dnia 27 maja 2020 r. I OSK 1703/19, WSA w Gdańsku z dnia 20 maja 2020 r. II SA/Gd 188/20; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej stanowiłoby wytworzenie nowej informacji. Jak wskazał Komornik w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dla uwzględnienia wniosku konieczne jest odszukanie i przegląd wszystkich akt spraw egzekucyjnych. System biurowości będący w dyspozycji Komornika nie jest bowiem dostosowany do przygotowania zestawień pod kątem personaliów biegłego dokonującego wyceny nieruchomości, a żaden przepis prawa nie obliguje organu do prowadzenia tego rodzaju wykazu. Uczynienie zadość żądaniu skarżącego wiązałoby się z koniecznością dokonania kwerendy wszystkich akt spraw egzekucyjnych, odnalezienia czy w sprawie sporządzono wycenę nieruchomości, ustalenie autora opinii, a następnie odnotowanie i zsumowanie pozyskanych w ten sposób informacji. Wobec powyższego prawidłowo przyjął Komornik, że pozyskanie niezbędnej informacji wymaga szczegółowej analizy dostępnych akt spraw, a zatem informacja wnioskowana przez skarżącego stanowi informację publiczną przetworzoną. Sąd podziela wyrażoną przez organ ocenę, że skarżący nie wykazał, aby udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Okoliczność tego rodzaju jest natomiast warunkiem sine qua non do uwzględnienia żądania udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. W przypadku niewykazania tego rodzaju okoliczności, rzeczą organu jest wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji na odstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego uznaje się taką, która ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób oraz okoliczności rozstrzygania i realizacji, w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień i obowiązków. W zakresie prawa dostępu do informacji oznacza to, że interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 22 stycznia 2020 r. II SA/Go 510/19; dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W opisywanej sprawie skarżący nie podjął chociażby próby wykazania tego rodzaju okoliczności, gdyż w piśmie z dnia (..(...) stycznia 2020 r., jedynie zakwestionował zakwalifikowanie wnioskowanej informacji jako informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu u.d.i.p. Korelacji pomiędzy udostępnieniem żądanej informacji a zaistnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego skarżący nie wykazał również w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wobec powyższego, prawidłowo organ odmówił udostępnienia informacji w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.