I SA/Bk 365/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, Protokolant sekretarz sądowy Renata Kryńska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 października 2022 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za październik 2015 r. 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] grudnia 2017 r., nr [...]; 2. zasądza od organu na rzecz skarżącego J. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE W dniu 6 listopada 2015 r. do Urzędu Skarbowego w Z. wpłynęła deklaracja VAT-7 J. K. (dalej jako: "skarżący") za październik 2015 r. wraz z wnioskiem o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 320.000 zł na rachunek bankowy w terminie 25 dni. Postanowieniem z [...] listopada 2015 r., nr [...], wszczęto kontrolę podatkową w celu zbadania zasadności zadeklarowanego zwrotu podatku od towarów i usług. Wobec tego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z [...] listopada 2015 r., nr [...], przedłużył termin zwrotu tego podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia dokonywanego w ramach kontroli podatkowej. Według ustaleń przeprowadzonej kontroli, skarżący nieprawidłowo rozliczył podatek od towarów i usług za październik 2015 r. Na podstawie zgromadzonych dowodów w sprawie uznano m. in., że okoliczności zweryfikowanych transakcji handlu kawą i napojami energetyzującymi uzasadniają podejrzenie, że skarżący jest uczestnikiem przestępczego łańcucha zwrotu podatku VAT w ramach tzw. karuzeli podatkowej zmodyfikowanej w ten sposób, że towar występuje faktycznie i jest przemieszczany, jednak działania te nie mają na celu faktycznego obrotu towarem i finalnego nabywcy. W konsekwencji zakwestionowano zarówno określoną przez skarżącego podstawę opodatkowania, jak i wartość nabyć pozostałych i podatku naliczonego, wobec czego została podważona zasadność zadeklarowanego do zwrotu podatku VAT. Z uwagi na to, że skarżący nie skorzystał z uprawnienia do złożenia korekty deklaracji, w której uwzględniłby ustalenia kontroli podatkowej i poprzez złożenie korekty deklaracji zniwelowałby ujawnione w wyniku tej kontroli nieprawidłowości, weryfikacja rozliczenia przedmiotowego okresu nie mogła zostać zakończona, pomimo zakończenia kontroli podatkowej. Ustalenia dokonane w trakcie kontroli podatkowej stanowiły podstawę do wszczęcia 17 lipca 2017 r. postępowania podatkowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za październik 2015 r. (postanowienie z [...] lipca 2017 r., nr [...]). W związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym zmierzającym do zweryfikowania zasadności zwrotu podatku VAT za październik 2015 r., postanowieniami nr [...] z [...] lipca 2017 r. i nr [...] z [...] września 2017 r. dokonano przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT do odpowiednio: 5 września 2017 r. i 29 grudnia 2017 r. Następnie postanowieniem z [...] grudnia 2017 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wydłużył termin zwrotu podatku VAT do 31 stycznia 2018 r. Na to postanowienie strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła 11 stycznia 2018 r. zażalenie. Następnie, 18 stycznia 2018 r., skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za październik 2015 r. do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy ze skargi kasacyjnej Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z 19 września 2017 r., zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 19 września 2017 r., I SAB/Bk 7/17. NSA wyrokiem z 27 listopada 2017 r., I FSK 1906/17, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez wojewódzki sąd administracyjny. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. postanowieniem z [...] marca 2018 r., nr [...], zawiesił postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT za październik 2015 r. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi podatnika na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. w zakresie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 2015 r. W dniu 13 maja 2022 r. do DIAS w Białymstoku wpłynął prawomocny wyrok WSA w Białymstoku, I SAB/Bk 8/21, zapadły po przekazaniu do ponownego rozpoznania sprawy (zob. wyżej). Wobec ustania przyczyny zawieszenia DIAS w B. postanowieniem z [...] maja 2022 r., nr [...], podjął przedmiotowe postępowanie. Postanowieniem z [...] lipca 2022 r., nr [...], DIAS w B. utrzymał w mocy postanowienie NUS w Z. z [...] grudnia 2017 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, że NUS w Z. wskazał szereg szczegółowo opisanych w skarżonym postanowieniu okoliczności uzasadniających wymóg dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku. Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę m. in. na okoliczności ustalone podczas kontroli podatkowej świadczące o tym, że podatnik jest uczestnikiem łańcucha podmiotów prowadzących pozorne transakcje, które mają na celu wyłudzenie nienależnego zwrotu podatku VAT w ramach tzw. karuzeli podatkowej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając postanowienie w całości, zarzucił naruszenie: 1) art. 212 w zw. z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej jako: "o.p."), art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u."), poprzez niedoręczenie postanowienia stronie przed terminem zwrotu podatku VAT; 2) art. 127 w zw. z art. 229 w zw. z art. 121 § 1 i w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 w zw. z art. 219 o.p,. poprzez naruszenie wynikającej z tych przepisów zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, polegające w szczególności na niewłaściwym i nieprawidłowym rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy z uwagi na całkowite zignorowanie zarzutów dotyczących niedoręczenia skarżącemu postanowienia przez organ pierwszej instancji; 3) art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej jako: "Dyrektywa 112"), zgodnie z którym państwa członkowskie muszą w imię zasady proporcjonalności stosować środki, które jednocześnie w jak najmniejszym stopniu zagrażają celom i zasadom wynikającym z odpowiednich przepisów wspólnotowych, takim jak zasada podstawowa prawa do odliczenia VAT, w wyniku czego organ pierwszej instancji nie powinien był zatrzymywać zwrotu podatku VAT w związku z nieprzedstawieniem w wydanym przez organ pierwszej instancji postanowieniu skonkretyzowanych wątpliwości co do transakcji zawartych w październiku 2015 r.; 4) art. 87 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u., poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że nie przysługuje skarżącemu prawo do zwrotu podatku VAT z tytułu nabycia towarów i usług w zadeklarowanej kwocie, mimo przedstawienia organowi podatkowemu w trakcie kontroli wszelkich dokumentów dających prawo do odliczenia podatku VAT w związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie: uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi podatkowemu drugiej instancji do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na rozprawie, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z 6 października 2022 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił argumentację dotyczącą naruszenia art. 212 w zw. z art. 219 o.p., art. 87 ust. 2 u.p.t.u., poprzez niedoręczenie postanowienia stronie przed terminem zwrotu podatku VAT. Na rozprawie 12 października 2022 r. sąd zobowiązał pełnomocnika organu do przedłożenia w terminie 7 dni dokumentów potwierdzających skuteczne doręczenie skarżonego postanowienia pełnomocnikowi skarżącego. W odpowiedzi na zobowiązanie sądu organ przedłożył pismo z 19 października 2022 r., wraz z kserokopią udzielonego przez skarżącego pełnomocnictwa. Pismem z 20 października 2022 r. pełnomocnik strony odniósł się do ww. pisma procesowego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, zatem konieczne było uchylenie postanowień organów obu instancji. Skład orzekający dopatrzył się w sprawie naruszenia art. 212 w zw. z art. 219 o.p., art. 87 ust. 2 u.p.t.u. oraz art. 138e w zw. z art. 145 § 2 o.p., poprzez niedoręczenie w sposób skuteczny stronie postanowienia z [...] grudnia 2017 r. o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT za październik 2015 r. Organ dokonał bowiem doręczenia tego rozstrzygnięcia z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Zgodnie z art. 138e § 1 o.p. pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego. Na tle interpretacji zwrotu: "we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego" dostrzegalna była rozbieżność w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki NSA z 19 czerwca 2020 r., I FSK 658/20, oraz z 10 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 2551/21; powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z wystąpieniem poważnych wątpliwości prawnych na tym tyle, NSA podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów z 25 kwietnia 2022 r., II FPS 1/22. Skład orzekający wywiódł tamże dwie tezy, tj.: "1. Użyty w art. 138e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) zwrot "we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego" należy rozumieć w ten sposób, że odwołuje się on do wynikającego ze stosunku podstawowego materialnego zakresu pełnomocnictwa szczególnego, co oznacza, że może ono obejmować każdą sprawę należącą do właściwości organu podatkowego, do której stosuje się przepisy tej ustawy. 2. Jednakże do wywołania skutku procesowego konieczne jest złożenie pełnomocnictwa szczególnego do akt sprawy w konkretnym postępowaniu prowadzonym przed organem podatkowym, stosownie do art. 138e § 3 Ordynacji podatkowej". Uchwała ta była uchwałą konkretną, o której mowa w art. 15 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), a mianowicie uchwałą zawierającą rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej. Konkretny charakter uchwały NSA sprawia, że jest ona wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 1 p.p.s.a.). Takie ujęcie mocy wiążącej uchwały konkretnej jest konsekwencją ścisłego związku rozstrzyganych wątpliwości z zawisłą przed sądem sprawą. Zwrot "w danej sprawie wiążąca" oznacza, że uchwała ma moc wiążącą w dalszym postępowaniu w tej sprawie aż do jej prawomocnego zakończenia (A. Kabat, Moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego (w:) Podmioty administracji publicznej i prawne formy ich działania. Studia i materiały z konferencji jubileuszowej Profesora Eugeniusza Ochendowskiego, Toruń 2005, s. 274-275). Uchwały abstrakcyjne nie pozostają w związku z konkretną sprawą, a zatem zawarta w nich wykładnia nie ma mocy bezpośrednio wiążącej w żadnej sprawie. Należy jednak podkreślić, że obydwa rodzaje uchwał mają jednak moc ogólnie wiążącą, co oznacza, że wyrażone w nich stanowisko powinno być respektowane przez wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych (A. Skoczylas, Moc wiążąca uchwał a prawa jednostek (w:) Jednostka w demokratycznym państwie prawa, red. J. Filipek, Bielsko-Biała 2003, s. 601). Wniosek taki znajduje potwierdzenie w treści art. 269 p.p.s.a., który ustala sformalizowany tryb odstąpienia od stanowiska zajętego w uchwale NSA. Wynika z niego, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu NSA, ma obowiązek przedstawić powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. W takim przypadku skład siedmiu sędziów, skład Izby lub pełny skład NSA podejmuje ponowną uchwałę. Sformułowanie "jakikolwiek skład sądu administracyjnego" oznacza, że z wnioskiem o "weryfikację" uchwały może wystąpić także skład WSA. Odstąpienie od stanowiska zajętego w uchwale NSA przez skład orzekający sądu administracyjnego w konkretnej sprawie bez wyczerpania trybu z art. 269 p.p.s.a. uznaje się za naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Wynika z tego, po pierwsze, że zarówno organy administracji publicznej, jak i sądy administracyjne, są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego, które mają walor mocy ogólnie wiążącej. Po drugie, sąd nie znalazł podstaw do zastosowania trybu odstąpienia od stanowiska zajętego w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego przez przedstawienie na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a. zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi tego sądu. Jak już wyżej zaznaczono, zastosowanie tego trybu wchodzi w grę, gdy skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład orzekający w sprawie niniejszej pogląd wyrażony w uchwale II FPS 1/22 w pełni podziela. W ocenie sądu, przekonuje zaprezentowana w uchwale argumentacja, że pełnomocnictwo szczególne może dotyczyć szerokiego zakresu działania i rozumienia sprawy, ale nie może to zmieniać zasadniczej reguły przyjętej przez ustawodawcę, że istnieje obowiązek legitymowania się takim pełnomocnictwem odrębnie dla każdej z procedur przewidzianych w o.p. Użyty w art. 138e § 1 o.p., statuujący zakres pełnomocnictwa szczególnego zwrot: "we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego" należy w skutkach odnosić do postępowania, w którym dokument takiego pełnomocnictwa został złożony oraz towarzyszących temu postępowaniu tzw. postępowań wpadkowych. Na poparcie zasługuje stanowisko NSA, że postępowania o charakterze incydentalnym związane są z postępowaniem głównym. Konsekwencją ich przedmiotu i immanentnego związku z postępowaniem głównym jest to, że pełnomocnictwo złożone w sprawie głównej obejmuje automatyczne występowanie także w tych z tzw. spraw wpadkowych, o charakterze akcesoryjnym względem tzw. postępowania głównego. W opinii sądu, to właśnie postępowanie dotyczące zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym – a w niniejszej sprawie także przedłużanie terminu tego zwrotu – należy traktować jako postępowanie incydentalne wobec postępowania głównego, tj. w tym wypadku podatkowego. Przy piśmie z 19 października 2022 r. organ podatkowy przedłożył kserokopię dokumentu pełnomocnictwa szczególnego (data wpływu do organu: 31 lipca 2017 r.), którego skarżący udzielił 26 lipca 2017 r. dor. pod. D. K. Z jego treści wynika, że mocodawca upoważnił pełnomocnika do reprezentowania go przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Z. w przedmiocie postępowania podatkowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za październik 2015 r., na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli podatkowej nr [...], wszczętego na podstawie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] lipca 2017 r. Analiza treści i zakresu tego umocowania nie pozostawia, zdaniem sądu, wątpliwości, że organ obowiązany był doręczać pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu podatkowym wszystkie dokumenty dotyczące rozliczenia podatku od towarów i usług za październik 2015 r., w tym postanowienia dotyczące zwrotu nadwyżki tego podatku nad naliczonym. Należy zatem uznać, że złożenie do akt postępowania podatkowego pełnomocnictwa o powyższej treści było wystarczające do wywołania skutku w postaci spoczywającego na organie obowiązku zawiadamiania ustanowionego pełnomocnika o podejmowanych czynnościach w ramach tego postępowania. Zakres pełnomocnictwa szczególnego, uregulowanego w art. 138e § 1 o.p., wynika bowiem ze stosunku podstawowego, materialnoprawnego. Jest on zwykle pochodną umowy zawartej z pełnomocnikiem. Udzielenie pełnomocnictwa następuje poprzez złożenie jednostronnego oświadczenia woli, a do wywołania skutku związanego ze złożeniem takiego oświadczenia konieczne jest ujawnienie go organowi procesowemu. Oświadczenie to staje się skuteczne z chwilą, gdy dojdzie do jego adresata (do organu) w taki sposób, aby mógł on zapoznać z jego treścią. Skoro zatem dokumenty pełnomocnictwa znajdowały się już w aktach sprawy podatkowej, a do tego strona skarżąca wyraźnie wskazała, że jej wolą jest, aby pełnomocnik reprezentował ją przed NUS w Z. w przedmiocie postępowania podatkowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za październik 2015 r., na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli podatkowej nr [...], wszczętego na podstawie postanowienia NUS w Z. z [...] lipca 2017 r., to przyjąć należy, że od momentu dowiedzenia się przez organ o tej okoliczności istniały przesłanki do dokonywania doręczeń wszelkich pism, także wygenerowanych w ramach postępowania incydentalnego, na adres pełnomocnika. W konsekwencji organ pierwszej instancji był zobowiązany doręczyć pełnomocnikowi, a nie bezpośrednio stronie, postanowienie z 28 grudnia 2017 r. Jego doręczenie bezpośrednio stronie, a nie pełnomocnikowi, powoduje, że przedmiotowe rozstrzygnięcie nie weszło do obrotu prawnego, a w rezultacie nie mogło wywołać żadnych skutków prawnych.. W przedstawionych okolicznościach należy uznać, że postanowienie NUS w Z. z [...] grudnia 2017 r. nie weszło do obrotu prawnego, a w związku z tym organ odwoławczy nie mógł rozpoznać od niej odwołania, lecz winien stwierdzić jego niedopuszczalność na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 o.p. Okoliczność ta stanowiła zatem podstawę do uchylenia przez sąd postanowień organów obu instancji. Jedynie na marginesie sąd zauważa, że podnoszona przez stronę w skardze, w ramach zarzutu naruszenia art. 212 w zw. z art. 219 o.p., art. 87 ust. 2 u.p.t.u., okoliczność doręczenia pełnomocnikowi postanowienia NUS w Z. z [...] grudnia 2016 r., nr [...], uzupełniającego postanowienie z [...] listopada 2015 r., w formie skanu, jest w niniejszej sprawie bezsporna (zob. także wyrok WSA w Białymstoku z 8 grudnia 2021 r., I SAB/Bk 8/21). Jak organ sam zauważa, postanowienie to nie weszło do obrotu prawnego, co jednak nie miało wpływu na zasadność wydania skarżonego postanowienia; postanowienie z [...] grudnia 2016 r. jedynie precyzowało datę przedłużenia terminu zwrotu wskazaną w postanowieniu z [...] listopada 2015 r. Nie ma przy tym wątpliwości, że jeśli organ podatkowy wyda orzeczenie w formie tradycyjnej, tzw. w wersji papierowej, podpisując je odręcznie i zeskanuje do PDF, a następnie wyśle pełnomocnikowi plik PDF za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie takie jest bezskuteczne (por. wyrok NSA z 22 lutego 2022 r., I FSK 2455/18). Sąd podziela stanowisko zawarte w wyrokach WSA w Poznaniu z 20 stycznia 2021 r., I SA/Po 705/20, i z 5 marca 2021 r., I SA/Po 709/20, zgodnie z którym, co do zasady kontroli sądowej podlega wyłącznie zaskarżone postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku. Sąd tym samym nie bada zgodności z prawem wcześniejszych niezaskarżonych postanowień. Wyjątkiem jest sytuacja, w której w prawomocnym wyroku sąd administracyjny orzekł, że wskazane postanowienie wobec nieskutecznego doręczenia nie weszło do obrotu prawnego. W takim wypadku i zgodnie z zasadą związania prawomocnością orzeczenia (art. 170 p.p.s.a.), organy państwowe muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz skutki prawne z tego orzeczenia wynikające. Wobec stwierdzenia, że nie doszło do skutecznego przedłużenia terminu zwrotu podatku, sąd uznał za zbędne odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. Z uwagi na obszerną argumentację skargi, sąd odniósł się do tych kwestii spornych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15). Zwrócić przy tym należy uwagę, że rozpatrywany spór ma obecnie charakter historyczny. Z wyroku WSA w Białymstoku z 8 grudnia 2021 r., I SAB/Bk 8/21, wynika, że postępowanie podatkowe zostało zakończone decyzją z [...] stycznia 2018 r. określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2015 r. w wysokości 1.262 zł, w miejsce zdeklarowanej kwoty zwrotu podatku od towarów i usług w wysokości 320.000 zł oraz kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 6.841 zł. Ostateczną decyzją z [...] maja 2018 r. DIAS w B. postanowił utrzymać w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wobec tego, decyzja wymiarowa wyeliminowała stan prawny wynikający z deklaracji podatkowej złożonej przez skarżącego i do zwrotu nie było już żadnej kwoty podatku. Ponownie rozpoznając sprawę, organ podatkowy uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym wyroku, przede wszystkim biorąc pod uwagę zakres ww. pełnomocnictwa złożonego do akt postępowania podatkowego. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji w myśl art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania (punkt drugi) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a a także § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz. 1687). Na zasądzoną kwotę złożyły się wpis sądowy w kwocie 100 zł i opłata skarbowa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie 480 zł.