III FZ 717/21

SENTENCJA Dnia 16 grudnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 516/21 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 20 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 28 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 516/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "WSA") odrzucił skargę W. sp. z o.o. w K. (dalej: "Spółka", "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 20 stycznia 2021 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. WSA wyjaśnił, że po złożeniu przez Spółkę skargi, zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 12 kwietnia 2021 r. wezwano ją do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru KRS i złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (np. odpis z KRS) oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 – w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Korespondencja sądowa zawierająca odpis tych wezwań została skutecznie doręczona Spółce w dniu 26 maja 2021 r. W zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 2 czerwca 2021 r. , Spółka uiściła wymagany wpis jednakże nie usunęła braków formalnych skargi. WSA podniósł dalej, że mimo otrzymania wezwania nie wykazano umocowania do reprezentowania strony skarżącej, albowiem nie nadesłano odpisu z KRS ani nie podano numeru KRS Spółki. WSA uznał, że tym samym skarga obarczona jest brakami formalnymi, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu. W zażaleniu wywiedzionym od tego postanowienia Spółka wniosła o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że Skarżąca nie kwestionuje samego faktu nieuzupełnienia braku skargi w zakreślonym przez sąd terminie. Argumentacja zażalenia koncentruje się przede wszystkim na sugerowaniu, że sąd we własnym zakresie powinien sprawdzić, czy na dokumencie pełnomocnictwa podpisała się osoba upoważniona do działania w imieniu spółki. Warto wskazać, że Spółka nie bierze pod uwagę przepisów o podstawowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia, tj. art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."). Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że to na osobie dokonującej czynności w postępowaniu w imieniu osoby prawnej spoczywa obowiązek wykazania swego umocowania. Obowiązku tego nie niwelują przepisy ustawy o KRS, ani bowiem ogłoszenie dokonanego wpisu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym ani ujawnienie danej osoby jako uprawnionej do reprezentacji spółki w Centralnej Informacji nie zwalnia strony postępowania sądowoadministracyjnego (czy działającej osobiście, czy przez pełnomocnika) od obowiązku uzupełnienia braków formalnych skargi, a ciężar czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie, nie zostaje przerzucony na sąd. Co więcej, gdyby intencją ustawodawcy było zwolnienie danego podmiotu z obowiązku udokumentowania umocowania w toku postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na dostęp sądu do określonego wykazu czy rejestru, nic nie stało na przeszkodzie, by odpowiednie wyłączenie zostało w przepisach zawarte. Naczelny Sąd Administracyjny w wielu orzeczeniach wskazuje na brak możliwości skutecznego usprawiedliwienia nieuzupełnienia braków formalnych pism procesowych poprzez odwoływanie się do ustawy o KRS. Przykładowo można wskazać na postanowienia z dnia: 10 lipca 2018 r., II FZ 319/18; 20 lutego 2019 r., II OZ 107/19; 14 czerwca 2019 r., I FZ 101/19; 12 września 2019 r., I FZ 186/19; 18 listopada 2019 r., II FZ 681/19 (i wskazywane w tych postanowieniach dalsze orzecznictwo). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejsze zażalenie poglądy przedstawione w tych postanowieniach podziela w pełni. Ze wskazanych względów żaden z zarzutów naruszenia przepisów ustawy o KRS (jak i powiązanych z nimi zarzutów naruszenia przepisów Konstytucji RP) nie zasługuje na uwzględnienie. W odniesieniu do argumentacji Skarżącej dotyczącej zasad Konstytucyjnych, stwierdzić należy, iż z tego, że strona może domagać się dochodzenia swoich praw na drodze sądowej nie wynika, iż może ona zarazem uchybiać wymaganiom procedury i nie stosować się do przepisów, które wyznaczają ramy postępowania sądowego. Prawo do sądu oznacza między innymi, że strona ma możliwość dochodzenia swoich racji przed sądem, jednak nie jest ono równe temu, iż kontrola sądowa musi zostać zrealizowana także w takim wypadku, gdy strona w wyniku własnych działań (brak odpowiedzi na precyzyjne wezwanie Sądu) uniemożliwia przejście przez sąd do kolejnych etapów postępowania. Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.