III SA/Po 716/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 26 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.Z. na uchwałę Rady Miejskiej w Kórniku z dnia 26 stycznia 2010 r. Nr XLIX/488/2010 w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli oraz dla innych form wychowania przedszkolnego oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 300 (trzysta) złotych. UZASADNIENIE Pismem z 15 lipca 2022 r. D.Z., zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę, opisaną w rubrum postanowienia. Od skargi został uiszczony wpis (k. 30). W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o odrzucenie skargi, bowiem skarga nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z 07 września 2022 r. strona skarżąca oświadczyła, że cofa skargę (k. 33). Zarządzeniem z 16 września 2022 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do udokumentowania, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, czy przed wniesieniem skargi wezwał do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem przyjęcia, że skarga nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, tak jak stwierdzono w odpowiedzi na skargę. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie zostało doręczone 22 września 2022 r. ale pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga dotyczy uchwały Rady Miejskiej w Kórniku z dnia 26 stycznia 2010 r. nr XLIX/488/2010 (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2010 r. nr 64 poz. 1373), zatem skarga dotyczy aktu podjętego przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Ma to istotne znaczenie, bowiem zastosowanie przy ocenie skargi znajduje, zgodnie z art. 17 ust. 2 powołanej ustawy nowelizującej, przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 466 ze zm., dalej: u.s.g.) w brzmieniu sprzed wspomnianej nowelizacji. Przepis ten stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia jest zatem obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na akt podjęty przed 1 czerwca 2017 r. Stosownie do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej P.p.s.a.; w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07 wyjaśnił, że art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Oznacza to, że skargę na zarządzenie burmistrza podjęte przed 1 czerwca 2017 r. należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania. Jak wynika z powyższego, wezwanie do usunięcia naruszenia, o którym mowa w powołanym wyżej brzmieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., stanowi przesłankę dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na opisane powyżej zarządzenie burmistrza, a termin do wniesienia skargi liczyć należy od dnia doręczenia wzywającemu odpowiedzi organu, albo od dnia wniesienia wezwania, jeżeli organ odpowiedzi nie udzielił. Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia w stanie prawnym przed 1 czerwca 2017 r. miała bowiem na celu załatwienie sprawy przez organ, zanim będzie konieczna interwencja sądu administracyjnego. Dopiero w przypadku, gdy organ nie zastosował się do wezwania, zachodziła przesłanka do wniesienia skargi do sądu. W rozpoznawanej sprawie wymóg uprzedniego wniesienia przedmiotowego wezwania nie został przez skarżącego spełniony. Brak wyczerpania trybu zaskarżenia skutkuje uznaniem wniesionej skargi za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę należało odrzucić. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Odnosząc się do wniosku o cofnięcie skargi Sąd zaznacza, że cofnąć można taką skargę, która została skutecznie wniesiona, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zaistnienie przesłanek do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie możliwość skutecznego cofnięcia skargi.