II SA/Gd 648/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi I. D. i Ł. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. UZASADNIENIE Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga I. D. i Ł. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 28 sierpnia 2019 r., nr [..], którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 12 lutego 2019 r., nr [..], w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, a w pozostałym zakresie orzeczenia o rozbiórce – utrzymano ją w mocy. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej jako PINB, wszczął postępowanie w sprawie samowoli budowlanej, polegającej na wzniesieniu przez I. D. i Ł. D. garażu samochodowego usytuowanego na działce nr [..] w m. B. przy ulicy P., gmina K., bez wymaganych zezwoleń. W dniu 7 lutego 2019 r. przeprowadzono wizję lokalną w wyniku której ustalono, że na przedmiotowej działce znajduje się garaż samochodowy o konstrukcji drewnianej o wymiarach 11,00 x 3,50 mb, pokryty blachą trapezową. Za część ścian bocznych służą wykorzystane istniejące ściany zewnętrzne sąsiadujących ze sobą domków jednorodzinnych, z przedłużeniem ściankami drewnianymi (o wymiar poza budynek 2,00 x 3,50 mb) wykorzystując częściowo konstrukcję drewnianą przewidzianej projektem wiaty garażowej (tzw. typu pergola). Garaż posiada typowe stalowe drzwi garażowe sterowane elektrycznie. Według oświadczenia inwestora obiekt został wybudowany w październiku 2017 r. PINB stwierdził, że przedmiotowy garaż jest użytkowany, a na wykonanie robót budowlanych inwestorzy nie posiadają stosownej zgody właściwego organu tj. dokumentu świadczącego o legalności wykonanych prac. W związku z tym, na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 2 ustawy Prawo budowlane decyzją PINB z 12 lutego 2019 r. nałożono na inwestorów obowiązek rozebrania przedmiotowego garażu w terminie do 30 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że w sprawie doszło do naruszenia wymogów wynikających z ustawy Prawo budowlane, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – w zakresie odległości od granicy działki. Zauważono, że naruszono art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez nieposzanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu interesów osób trzecich. Wskazano, że wykonana samowola budowlana narusza § 159 ust. 1 i 2 cytowanego rozporządzenia, ponieważ znacznie utrudniła N. G.-O. dostęp do zamocowanej na ścianie jej budynku skrzynki gazowej z kurkiem odcinającym Dn 25, co z kolei naraziło ją na problemy z ubezpieczeniem domu a ponadto zagraża bezpieczeństwu majątku i życia mieszkańców. Wobec niemożności zalegalizowania samowoli również z uwagi na przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego PINB nakazał rozbiórkę. Inwestorzy wnieśli odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z 28 sierpnia 2019 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej jako WINB, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i utrzymał ją w mocy w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zbudowany garaż ma wymiary 11,00 m x 3,30 m, a więc jego powierzchnia zabudowy przekracza powierzchnię wskazaną w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, tj. 35 m2. Zatem budowa garażu powinna był zostać poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę. Konieczne było więc wdrożenie procedury, o której mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że kluczową kwestią jest fakt, że działka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (tj. uchwała Rady Gminy z dnia 26 stycznia 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B.). Działka nr [..] położna jest na obszarze oznaczonym symbolem S.14MN/U. Zgodnie z jego ustaleniami powierzchnia zabudowy nie może przekraczać 30% powierzchni działki. Jak wynika z akt sprawy, powierzchnia działki nr [..] wynosi 279 m2, natomiast powierzchnia zabudowy zlokalizowanych na tej działce obiektów budowlanych tj. budynku mieszkalnego i garażu wynosi odpowiednio 81 m2 i 36,30 m2. W tym stanie rzeczy powierzchnia zabudowy budynku wynosząca 81 m2 wyczerpuje odpowiednią powierzchnię zabudowy działki wynoszącą 83,7 m2. WINB przypomniał również, że zgodnie z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: - 4 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy); - 3 m (w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy). Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Dodatkowo, zgodnie z § 159 ww. rozporządzenia, instalacja gazowa budynku zasilanego z sieci gazowej powinna mieć zainstalowany na przyłączu kurek główny, umożliwiający odcięcie dopływu gazu. Kurek główny powinien być zainstalowany na zewnątrz budynku w wentylowanej szafce co najmniej z materiału trudno zapalnego przy ścianie, we wnęce ściennej lub w odległości nieprzekraczającej 10 m od zasilanego budynku, w miejscu łatwo dostępnym i zabezpieczonym przed wpływami atmosferycznymi, uszkodzeniami mechanicznymi i dostępem osób niepowołanych. Z uwagi na naruszenia ww. warunków technicznych WINB uznał, że decyzja organu I instancji była słuszna, jednakże art. 48 ustawy Prawo budowlane nie daje podstawy do określenia terminu wykonania nałożonego obowiązku, dlatego też w tej części WINB uchylił zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższą decyzję wnieśli inwestorzy zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 i 2c ustawy Prawo budowlane wskutek błędnej wykładni pojęcia "wiata" i uznanie, iż budowla, której organy I i II stopnia nakazują rozbiórkę, jest budynkiem garażowym nie zaś wiatą, a nadto wadliwe uznanie, że wykonane przez skarżących prace wymagały zgłoszenia lub pozwalania na budowę, podczas gdy nie wymagały one ani zgłoszenia ani pozwolenia na budowę; 2) prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wadliwe zastosowanie tego przepisu i wydanie skarżonej decyzji pomimo, że roboty budowlane wykonane przez skarżących nie wymagały ani zgłoszenia ani pozwolenia na budowę; 3) prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 2 pkt 14 uchwały NR V/44/2007 Rady Gminy z dnia 26 stycznia 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B., wskutek błędnej wykładni tych przepisu i uznania, że budowla, której rozbiórkę nakazują organy I i II stopnia winna być zaliczona do powierzchni zabudowy działki nr [..] przy ul. P. we wsi B., podczas gdy budowla ta stanowi wiatę i w konsekwencji nie powinna być zaliczana do powierzchni zabudowy działki, a tym samym prace budowlane wykonane przez skarżących nie pozostają w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w wyniku czego przed wydaniem nakazu rozbiórki konieczne było wydanie postanowienia, o którym mowa jest w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane; 4) prawa materialnego, tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zastosowanie tej regulacji do budowli, której organy I i II stopnia nakazują rozbiórkę, podczas gdy budowla ta jest wiatą nie zaś budynkiem, a zatem przepis te nie może mieć do niej zastosowania; 5) prawa materialnego, tj. § 159 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wadliwą wykładnię tego przepisu i niewłaściwe zastosowanie. Przepis ten bowiem dotyczy budynków nie zaś wiaty wybudowanej przez skarżących i winien mieć zastosowanie do budynku sąsiadującego z nieruchomością skarżących na gruncie przedmiotowego stanu faktycznego; 6) art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i uznanie, że budowla, której organy I i II instancji nakazują rozbiórkę stanowi budynek garażowy, nie zaś wiatę; 7) art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie skarżonej decyzji, wskutek niewyjaśnienia przyczyn zastosowania w niniejszej sprawie § 159 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku dlaczego przedmiotowa budowla, której organy I i II instancji nakazują rozbiórkę, narusza ten przepis. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego do ponownego rozpoznania, o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, a także o dopuszczenie dowodu z fotografii na okoliczność stanu faktycznego, w jakim znajduje się sporny obiekt. W uzasadnieniu wskazano, że organy obu instancji nieprawidłowo zakwalifikowały przedmiotową budowlę o wymiarach 11,00 m x 3,30 m jako budynek garażowy. W ocenie skarżących jest to bowiem jedynie wiata w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, przeznaczona przede wszystkim na przechowywanie różnego rodzaju rzeczy. Skarżący wyjaśnili, że zakupili nieruchomość składającą się z działki nr [..], na której posadowiony został budynek z wiatą, które to budowle (budynek i wiata) wykonane zostały zgodnie z projektem budowlanym. Wiata, zgodnie z projektem budowlanym, została wykonana w ten sposób, że między budynkami wybudowano konstrukcje drewnianą (ściany sąsiadujących budynków wykorzystano jako ściany wiaty), samą wiatę przykryto dachem, bez ściany czołowej i tylnej. W wyniku przeprowadzonych prac skarżący zmodyfikowali konstrukcję drewnianą wiaty w ten sposób, że wydłużyli ją do 11 metrów oraz wykonali odeskowanie przodu i tyłu wiaty (z przodu, tj. od strony ulicy P.w ścianie przedniej wykonano drzwi). Podkreślono, że nie dokonano modyfikacji sposobu połączenia wiaty z gruntem, ponieważ konstrukcja dalej opiera się na czterech drewnianych słupach wkopanych w grunt, bez fundamentów. Powołując się na orzecznictwo podkreślono, że przedmiotowa budowla, nawet po modyfikacjach wykonanych przez skarżących, nie zmieniła swojego charakteru i dalej należy ją kwalifikować jako wiatę. Budowla ta nie posiadała i nie posiada fundamentów, nadto jej konstrukcja nie posiadała wszystkich czterech ścian (obecnie istnieje w zasadzie jedna ściana - czołowa). Skarżący zauważyli, że wiata ma powierzchnie 36,3 m2. Zgodnie z art. 29 ust. 2c ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2 sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Co więcej, budowla, o której mowa w art. 29 ust. 2c Prawa budowlanego nie wymaga również zgłoszenia. Skarżący nie mieli zatem obowiązku zgłoszenia przedmiotowych robót budowlanych, więc nie można mówić o samowoli budowlanej. Podkreślono również, że w niniejszej sprawie organy obu instancji niezasadnie odnosiły się przede wszystkim do art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, skoro wiata posadowiona jest na działce, na której znajduje się także budynek mieszkalny, a zatem jak wynika z art. 29 ust. 2c, maksymalna powierzchnia jej zabudowy nie może przekraczać 50 m2. Skarżący podnieśli także, że ich budowla nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią tej uchwały powierzchnia zabudowy nie może przekraczać 30% powierzchni działki. Skoro zatem powierzchnia działki nr [..] wynosi 279 m2, powierzchnia zabudowy budynku wynosząca 81 m2 wyczerpuje, zdaniem organu II instancji, odpowiednią powierzchnie zabudowy działki wynosząca 83,7 m2. W tym miejscu wskazać należy, że miejscowy plan nie zawiera definicji powierzchni zabudowy, lecz jak wynika z Polskiej Normy PN-ISO 9836 "przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym. Powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do powierzchni zabudowy nie wlicza się: - powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu; - powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego; - powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy)." W ocenie skarżących wiaty nie można zatem zaliczać do powierzchni zabudowy działki określonej w miejscowym planie. W ocenie skarżących niezasadne jest również powołanie się przez organ II instancji na § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ przepis ten odnosi się do budynku. Wiata nie jest budynkiem, więc wymieniony przepis nie ma do niej zastosowania. Ponadto organ odwoławczy powołał się także na § 159 cytowanego rozporządzenia, jednakże w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono dlaczego wiata narusza ten przepis. Niezależnie należy zaznaczyć, że organowi II instancji chodzi zapewne o brak możliwości dostępu do kurka znajdującego się w ścianie sąsiedniego budynku z uwagi na istnienie wiaty. Należy jednak zwrócić uwagę, że także przed budową wiaty dostęp ten byłby możliwy jedynie poprzez działkę skarżących, którzy przecież mogli w tym miejscu posadowić chociażby ogrodzenie. Tym samym niespełnienie tego wymogu nie wynika z posadowienia wiaty, lecz z wadliwego umiejscowienia kurka w budynku na sąsiedniej nieruchomości, tj. bezpośrednio przy granicy sąsiedniej nieruchomości. Skarżący zaznaczyli również, że kurek, na który wskazuje organ II instancji, nie jest zaworem głównym. Główny zawór odcinający gaz znajduje się w sąsiednim budynku (oraz pozostałych wybudowanych wg. tego projektu) z przodu budynku, przy drodze. Skarżący zarzucili organom, że przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę nie zastosowały pełnej procedury poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, jako że wiata nie narusza przepisów miejscowego planu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych, które należało uwzględnić z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a. Spór w sprawie niniejszej dotyczy legalności decyzji rozbiórkowej odnoszącej się do obiektu o wymiarach 11,00 m x 3,30 mb konstrukcji drewnianej, pokrytego blachą trapezową, który organy nadzoru budowlanego zakwalifikowały jako budynek garażowy, wymagający uzyskania pozwolenia budowlanego. Roboty budowlane wykonano w październiku 2017 r. Zdaniem sądu, zarówno ustalenia faktyczne organów, jak i kwalifikacja obiektu oraz wyprowadzone konsekwencje prawne nie naruszają prawa. Zgodnie z ogólną zasadą Prawa budowlanego, wynikającą z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333) w brzmieniu z daty realizacji obiektu, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie zaś z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa m.in. garażu o powierzchni zabudowy do 35 m2. Tego rodzaju czynność, stosownie do art. 30 Prawa budowlanego, wymaga jedynie zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Jak wynika jednak z akt sprawy, sporny obiekt zajmuje powierzchnię 36,3 m2 (11,00 x 3,30 mb), a zatem budowa tego garażu powinna była zostać poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę. Prawnie obojętna pozostaje przy tym jest okoliczność, że skarżący nie budowali tego obiektu od podstaw, a jedynie dokonali przedłużenia i zamknięcia konstrukcji już istniejącej wiaty, bowiem to w istocie wykonane przez nich roboty budowlane zmieniły pierwotny charakter tej konstrukcji jako otwartej na obiekt kubaturowy (co jasno obrazuje znajdujący się w aktach projekt budowlany). W ocenie sądu, błędny jest zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 29 ust. 1 pkt 2 i 2c Prawa budowlanego poprzez dokonanie wadliwej kwalifikacji obiektu i przyjęcie, że stanowi on garaż (budynek garażowy), a nie wiatę. Faktem jest, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane nie zawiera definicji garażu, jednakże nie stanowi to przeszkody do zakwalifikowania spornego obiektu według norm prawa budowlanego – jak budynku o funkcji garażowej. Zarówno bowiem materiał zdjęciowy wykonany podczas oględzin (dokumentujący wygląd spornego obiektu), jak i wymiary obiektu, kształt, przeznaczenie i sposób wykorzystywania potwierdzają, że jest to rodzaj budynku gospodarczego typu garażowego (budynek garażowy, garaż). Bez znaczenia natomiast dla tej kwalifikacji jest fakt jego powiązania z gruntem (trwały lub nie). Jak to słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, o trwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem przesądzają przede wszystkim jego cechy konstrukcyjne, wskazujące, że nie jest on przeznaczony do przenoszenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 listopada 2015 roku, II OSK 573/14), co bez wątpienia odpowiada charakterystyce obiektu budowlanego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania. W tym miejscu należy zaznaczyć, że akcentowany przez skarżących brak fundamentów oraz brak własnych ścian bocznych (ścianami bocznymi obiektu są bowiem ściany budynków mieszkalnych), nie stanowi przeszkody do uznania spornego obiektu za garaż. Zauważyć bowiem należy, że żaden przepis prawa nie definiuje pojęcia garażu, podobnie, jak ma to miejsce w odniesieniu do wiaty. O kwalifikacji danej konstrukcji będzie więc przesądzał zespół cech, jakimi się ona odznacza, jej przeznaczenie oraz sposób, w jaki jest wykorzystywana. Na gruncie rozpoznawanej sprawy bezspornym jest, że obiekt ten służył skarżącym jako garaż, co wprost wynika z protokołu oględzin i czemu sami skarży nie przeczyli. Konstatacji tej nie mogą zmienić twierdzenia skarżących, w świetle których budynek ten służył im przede wszystkim do przechowywania "różnych rzeczy". Sąd nie mógł także zgodzić się z twierdzeniami zaprezentowanymi w skardze, że fakt braku fundamentów oraz ścian bocznych (stanowiących integralną część konstrukcji) przesądza o tym, iż konstrukcja ta stanowi wiatę, a nie garaż. Niewątpliwie sporny obiekt nie spełnia bowiem cech wiaty. Choć przepisy prawa budowlanego nie definiują pojęcia wiaty, to w języku potocznym - do którego w takim przypadku należy się odwołać - wiata stanowi konstrukcję dachową na słupach o wnętrzu nieoddzielonym od otoczenia zewnętrznego przegrodami budowlanymi. Innymi słowy, wiatą jest obiekt zadaszony oparty na słupkach (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, II SA/Bk 590/16, CBOSA). Wiatą można nazwać również lekką konstrukcję nie zamkniętą z jednej strony. Natomiast z pewnością nie jest wiatą obiekt zamknięty przegrodami budowlanymi (ścianami) ze wszystkich stron (vide np. wyrok NSA z 30 września 2015 r., II OSK 189/14, CBOSA). Nie może zatem budzić wątpliwości, że wiaty nie można traktować jako synonimu budynku gospodarczego (garażowego), a więc obiektu zamkniętego, którym jest sporny w sprawie niniejszej garaż. Bez znaczenia dla przyjętej kwalifikacji pozostaje również to, że w pierwotnym zamyśle obiekt ten miał być wiatą i został tak nawet określony w projekcie budowlanym oraz akcie notarialnym przenoszącym własność. Dokonana przez skarżących ingerencja w pierwotną konstrukcję obiektu, bezsprzecznie uczyniła go garażem (budynkiem garażowym - kubaturowym), co pociąga za sobą określone następstwa prawne, stosownie do przepisów ustawy Prawo budowlane. Jednakże, poza bezspornym naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, dokonana modyfikacja doprowadziła także do powiększenia powierzchni zabudowy ponad normę przewidzianą przez obowiązujący dla analizowanego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Kluczowym dla niniejszej sprawy jest fakt, że sporna działka jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwałą Rady Gminy z 26 stycznia 2007 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. Działka nr [..] położona jest na obszarze oznaczonym symbolem S.14MN/U. Zgodnie z postanowieniami planu miejscowego, powierzchnia zabudowy w tej jednostce planistycznej nie może przekraczać 30 % powierzchni działki. Wobec powierzchni działki nr [..], wynoszącej 279 m2, maksymalna dopuszczalna powierzchnia zabudowy wynosi 83,7 m2 . Tymczasem, powierzchnia zabudowy budynku mieszkalnego i garażu wynosi odpowiednio 81 m2 i 38, 5 m2 , a zatem znacząco przekracza wartość maksymalną określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Konkluzja ta ma niebagatelne znaczenie z punktu widzenia art. 48 ust.1 Prawa budowlanego, który, co do zasady, obliguje organ do wydania decyzji w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia, zgłoszenia lub pomimo zgłoszenia sprzeciwu, chyba że budowa taka nie narusza m.in. ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na kanwie rozpoznawanej sprawy, bezspornym jest, że poprzez przekroczenie maksymalnej dopuszczalnej powierzchni zabudowy, doszło także do naruszenia postanowień obowiązującego dla działki nr [..] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym, organ nadzoru budowlanego, wobec ujawnionych uchybień, prawidłowo zastosował procedurę przewidzianą w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego i słusznie wydał decyzję w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że organy nadzoru budowlanego przyjęły prawidłową kwalifikację spornego obiektu (garaż, budynek garażowy) i w sposób kompletny zidentyfikowały uchybienia, jakich dopuścili się skarżący podczas dokonanej modyfikacji z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego reglamentujących ten proces (brak pozwolenia na budowę) oraz z punktu widzenia przepisów prawa planowania przestrzennego (niezgodność z planem miejscowym). To z kolei uzasadniało zainicjowanie procedury, o której mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. procedury legalizacyjnej, w jej skróconej wersji, bowiem ze względu na wskazane naruszenie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - nie mogła skutkować legalizacją przeprowadzonych przez skarżących robót. Konstatacja ta przesądza o bezzasadności zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego, błędnej kwalifikacji prawnej obiektu oraz błędnej wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzupełniająco należy wskazać, że także motywy wydania decyzji rozbiórkowej, wbrew zarzutom skargi, zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób czytelny i wyczerpujący oraz spełniający wymagania art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 k.p.a. Sąd nie podzielił także zgłoszonych zarzutów naruszenia § 12 i 159 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak zostało to już przesądzone, sporny obiekt stanowił budynek garażowy, a zatem bez wątpienia był objęty zakresem regulacji § 12 rozporządzenia. Co się zaś tyczy § 159 ww. rozporządzenia, to zauważyć zależy, że powstanie, wskutek modyfikacji dokonanej przez skarżących, budynku garażowego istotnie wpłynęło na ograniczenie, czy wręcz uniemożliwienie dostępu do kurka gazowego przez właścicielkę nieruchomości sąsiedniej. Nawet jeśli wcześniej dostęp do niego wymagał wkroczenia na działkę należącą do skarżących, to jednak w przypadku braku fizycznych barier, w sytuacji nagłego zagrożenia, zawsze możliwe było jego zakręcenie. Dokonana przez skarżących rozbudowa obiektu i uczynienie z niego garażu zamkniętego, istotnie wpłynęła na możliwość reagowania w sytuacji zagrożenia i naruszyła warunki, o których mowa w §159 ww. rozporządzenia. Mając na uwadze przedstawione rozważania należy stwierdzić, że sąd nie podzielił żadnego z zarzutów zgłaszanych przez skarżących. Nie kwestionując prawa skarżących do przebudowywania czy też rozbudowy obiektów znajdujących się na terenie działki nr [..], wskazać należy, że tego rodzaju aktywność musi przebiegać w zgodzie z przepisami prawa - w tym wypadku przede wszystkim z normami płynącymi z Prawa budowlanego oraz właściwego obowiązującego w dacie budowy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bez znaczenia przy tym dla przyjętej oceny jest przedłożone zaświadczenie o przystąpieniu do zmiany ww. planu miejscowego poprzez zwiększenie wskaźnika powierzchni zabudowy do 40 %, bowiem legalność robót budowlanych podlega ocenie z punktu widzenia przepisów obowiązujących w dacie budowy do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Co więcej, zmiana planu jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.