II OSK 2296/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 925/20 w sprawie ze sprzeciwu B. K. B. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 20 lutego 2020 r. nr ... w przedmiocie legalizacji wykonania bez pozwolenia wodnoprawnego urządzenia wodnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 maja 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 925/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił sprzeciw B. K. B. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 20 lutego 2020 r. nr ... w przedmiocie legalizacji wykonania bez pozwolenia wodnoprawnego urządzenia wodnego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu, zasadnie uznał organ odwoławczy, że brak jest możliwości weryfikacji prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji. Wady zaistniałe w toku prowadzonego postepowania dowodowego przez organ pierwszej instancji nie mogą być w ocenie Sądu uzupełnione na etapie odwoławczym, albowiem w sprawie zachodzi koniczność nie tylko uzupełnienia materiału ale również wszechstronnego i wnikliwego przeanalizowania inwestycji prowadzonej przez skarżącego. Sąd wskazał, że analiza materiału dowodowego w sprawie prowadzi do wniosku, że prawidłowe jest ustalenie organu odwoławczego, że dołączona do operatu wodnoprawnego na legalizacje zbiornika mapa sytuacyjno-wysokościowa z przebudową drenowanią w związku z legalizacją zbiornika wodnego nie zawiera zasięgu oddziaływania, w tym promienia zasięgu leja depresji. Sąd argumentował, że słusznie wskazał organ odwoławczy, że wskazanie zasięgu oddziaływania w części graficznej operatu jest niezbędne do zweryfikowania danych dotyczących stanu prawnego nieruchomości pozostających w zasięgu oddziaływania, a tym samym ustalenia stron postępowania. Nadto konieczne jest wyjaśnienie rozbieżności dotyczącego oddziaływania zbiornika na grunty sąsiednie. Z jednej bowiem strony, co zasadnie powołał organ, w aktach sprawy znajduje się materiał dowodowy (operat wodnoprawny), z którego wynika, że zbiornik nie będzie oddziaływał na grunty sąsiednie. Również w złożonej opinii dot. warunków gruntowo-wodnych w obrębie upraw jabłoni na działce nr ew. ... w podsumowaniu stwierdzono, że analizowany zbiornik retencyjny śródpolny nie wpływa i nie będzie wpływał ujemnie na uprawy jabłoni karłowatych przy max. zaleganiu lustra wody na rzędnej 178,30 m npm, ale w dalszej części opinii wskazano, że pierwszym ewentualnym negatywnym symptomem oddziaływania zbiornika na uprawy jabłoni będzie zaobserwowanie obumierania (poprzez przyduchę) drzewostanu zlokalizowanego w jego bezpośrednim sąsiedztwie, tj. na działce ... i .... Tak więc, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego opinia nie jest jednoznaczna, nie wykluczono w niej możliwości negatywnego oddziaływania zbiornika na uprawy jabłoni. Co prawda opinia dotyczyła tylko działek nr ... i ... stanowiących własność skarżącego, ale w toku całego postępowania, materiał dowodowy był kwestionowany przez uczestnika postępowania J. P., który wskazywał na błędy w operacie wodnoprawnyn, błędne przyjęcie rzędnej lustra wody w zbiorniku, jak również negatywne oddziaływanie zbiornika na jego grunty położone w sąsiedztwie, na których zalewane są jego drzewka owocowe. Sąd uznał, że zasadnie wskazał organ odwoławczy, iż wyjaśnienie powyższych kwestii ma zasadnicze znaczenie nie tylko w zakresie wyjaśnienia kluczowych okoliczności, ale również w związku z koniecznością ustanowienia rzeczywistego kręgu stron w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie było możliwe uzupełnienie materiału dowodowego w postaci operatu wodnoprawnego i wyjaśnienie rozbieżności związanych z możliwym negatywnym oddziaływaniem zbiornika na grunty nieruchomości sąsiednich w toku uzupełniającego postępowania dowodowego na etapie postępowania odwoławczego. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutu sprzeciwu odnośnie błędnego uznania odwołujących przez organ odwoławczy jako stron na gruncie art. 27 kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, z uwagi na istotne braki materiału dowodowego wyjaśnienie statusu odwołujących winno nastąpić dopiero po wszechstronnym zgromadzeniu i rozpoznaniu materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji. Co istotne, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, operat zawierał również braki w części opisowej, m.in. w pkt 5.3 lit f, 7 lit a, nie ma odniesienia do drenowania. Sąd pierwszej instancji podzielił ustalenia organu i ocenę sprawy w zakresie konieczności złożenia decyzji środowiskowej. Zgodne z utrwalonym orzecznictwem sądowym decyzja środowiskowa może być wydana nawet w przypadku, gdy dane przedsięwzięcie jest w fazie realizacji, zostało zrealizowane, czy już funkcjonuje (wyrok NSA z 6 marca 2013 r., sygn. akt: II OSK 2174/11 oraz 26 października 2011 r., sygn. akt: II OSK 8120/11). Postępowanie dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji nie staje się wobec tego bezprzedmiotowe tylko dlatego, że została ona już w całości lub w określonej części wykonana (wyrok NSA z 3 lutego 2010 r., sygn. akt: II SK 6/10). O tym, że istnieje konieczność przedstawienia takiej decyzji rozstrzyga art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081, ze zm.). W ocenie Sądu nie ma przy tym znaczenia powoływana przez skarżącego opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z Ł. znak ... znajdująca się w aktach sprawy, ponieważ zawiera ona tylko stanowisko tego organu, które nie jest wiążące dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie, jak również w ostatnim akapicie tej opinii wskazano, że pismo to jest jedynie ogólną interpretacją przepisów i nie ma charakteru wiążącego. Zdaniem Sądu, nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty sprzeciwu w zakresie braku wyjaśnienia stanowiska organu odwoławczego odnośnie konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na rozebranie rurociągów drenarskich i konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego przy budowie nowego drenowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji powołał obowiązujące przepisy prawa w tym zakresie, jak również szczegółowo wyjaśnił, dlaczego uznał, że mamy do czynienia nie z przebudową, a budową nowego systemu drenarskiego. Sąd w całości podzielił ustalenia organu w tym zakresie. Zdaniem Sądu zostały one szczegółowo powołane w uzasadnieniu decyzji i nie ma potrzeby ponownego ich przytaczania. W swej ocenie organ przywołał dane techniczne planowanych urządzeń w zakresie długości, przepustowości, spadku i położenia. Niewątpliwie urządzenia będą położone w innym miejscu, będą miały inną długość niż poprzednia sieć, inny spadek. Tak więc w ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że nie dojdzie do przebudowy ale budowy. Nadto w złożonym sprzeciwie skarżący nie podał żadnych merytorycznych argumentów, które mogłyby podważyć ocenę organu w tym zakresie. Również prawidłowo organ odwoławczy wskazał na konieczność wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji, czy likwidowane urządzenia, zostały zbudowane legalnie, czy też nie, i czy ewentualnie występowano później o ich legalizację. Jak wskazał w sprzeciwie skarżący zlikwidowane urządzenia zostały zbudowane ok. 100 lat temu i nie były ujęte w ewidencji prowadzonej przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, te kwestie powinny zostać wyjaśnione przez organ pierwszej instancji. W ocenie Sądu, niewątpliwie uchybienia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym skutkują koniecznością wyjaśnienia sprawy w takim zakresie, że ma to istotny wpływ na rozstrzygnięcie w myśl art. 138 § 2 zd. 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Z uzasadnienia organu odwoławczego wynika konieczność zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i wszechstronnego jego rozważenia. Sąd wskazał, że strona ma prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy przez organ dwóch instancji (art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego), w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego). Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 a § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił sprzeciw. W skardze kasacyjnej B. K. B. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie o uwzględnienie skargi kasacyjnej, jak i uchylenie decyzji z dnia 20 lutego 2020 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Nadto, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o dopuszczenie dowodu z dokumentu pt. "Uszczegółowienie zapisów do opinii z sierpnia 2019 r. wykonanej przez Akademicki Ośrodek Naukowo-Techniczny Z. K., E. S. Sp. j." w szczególności na okoliczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do rzeczywistej treści sporządzonej przez mgr inż. Z. K. w sierpniu 2019 r. "Opinii dot. warunków gruntowo-wodnych w obrębie upraw jabłoni na działce o nr ... w miejscowości F., gmina B. w związku z wykonaniem zbiornika wodnego (stawu)" a w konsekwencji braku wpływu wykonania zbiornika wodnego na działce ... z obrębu F. na sytuację na działkach ... i ... należących do U. i J. P. i w dalszej konsekwencji na okoliczność brak przymiotu strony w niniejszym postępowaniu przez U. i J. P. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono: 1) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 151 a § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 64e ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, przez oddalenie sprzeciwu skarżącego od decyzji z dnia 20 lutego 2020 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, pomimo to, iż nie istniały przesłanki do uchylenia decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 28 października 2019 r., i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w trybie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem nie zachodziła konieczność uzupełnienia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a materiał zgromadzony w sprawie przez organ pierwszej instancji został przeanalizowany w sposób wszechstronny i wnikliwy, 2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 64b § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez całkowite pominięcie przez Sąd zakresem orzekania i niedokonanie oceny legalności wydania przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w dniu 20 lutego 2020 r. decyzji uchylającej decyzję z dnia 28 października 2019 r. Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, wskutek zgłoszonego przez uczestników U. i J. P. odwołania, w świetle posiadania przez nich legitymacji do wniesienia tegoż środka zaskarżenia zgodnie z art. 127 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, czego skutkiem było błędne wydanie przez organ drugiej instancji decyzji kasatoryjnej w trybie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego i świadczy o tym, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, 3) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 151a § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie sprzeciwu i nieuchylenie w całości decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w dniu 20 lutego 2020 r. w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, 4) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 151 a § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez oddalenie sprzeciwu skarżącego od decyzji z dnia 20 lutego 2020 r., pomimo rażącego naruszenia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego i 77 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na: a) pominięciu przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pisma Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Ł. z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie ..., z którego wynika, że obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ciąży na podmiocie planującym realizację przedsięwzięcia, i w następstwie tego błędne przyjęcie, że dla legalizacji urządzenia wodnego przez skarżącego konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018, poz. 2081 ze zm.), b) pominięciu przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego operatu wodnoprawnego na legalizację zbiornika wodnego na działce ewidencyjnej nr ... w miejscowości F., gmina B., opracowanego w marcu 2019 roku przez inż. T. W., z którego wynika wprost, że zasięg oddziaływania legalizowanego zbiornika to wyłącznie działka nr ... (str. 8, lit. d) i, że z obliczonego leja depresji wynika, że zbiornik ten nie oddziałuje na grunty osób trzecich (str. 14, lit. f), czego konsekwencją było mylne przyjęcie, że wskazanie zasięgu oddziaływania w części graficznej operatu jest niezbędne do zweryfikowania danych dotyczących stanu prawnego nieruchomości, podczas gdy nie jest to nawet możliwe, bowiem w jego zasięgu nie znajdują się grunty osób trzecich, na które może on okazywać negatywne oddziaływanie, c) pominięciu przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego opinii dotyczącej warunków gruntowo-wodnych w obrębie terenu upraw jabłoni na działce o nr ew. ... w miejscowości F., gmina B., w związku z wykonaniem zbiornika wodnego Akademickiego Ośrodka Naukowo-Technicznego "A.", z której wprost wynika, że legalizowany zbiornik wodny nie wywiera wpływu na grunty sąsiednie, w tym w szczególności będące własnością U. i J. P., d) mylnym uznaniu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zachodzi konieczność ustalenia, czy zlikwidowane urządzenia melioracyjne znajdujące się na nieruchomości skarżącego o nr ew. ... zostały zbudowane legalnie, czy też nie, gdyż nie istnieją w sensie prawnym, bowiem nie są ujęte w ewidencji prowadzonej przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, a ustalenie to nie ma żadnego wpływu dla rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy dotyczącej legalizacji zbiornika wodnego, 5. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 151a § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez oddalenie sprzeciwu skarżącego od decyzji z dnia 20 lutego 2020 r., pomimo naruszenia przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie art. 71 ust. 2 w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko przez jego błędną wykładnię oraz mylne uznanie, że przedsięwzięcie polegające na legalizacji zbiornika wodnego o powierzchni 0,23 ha jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy stosownie do brzmienia § 3 pkt 89 lit. e) Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 poz. 1839) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się jedynie realizacja zbiorników wodnych lub stawów, o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha, na terenach gruntów innych niż orne znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na gruncie art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany podstawami skargi kasacyjnej, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Odnośnie do wniosku skarżącej o dopuszczenie dowodu z dokumentu pod nazwą "Uszczegółowienie zapisów do opinii z sierpnia 2019 r. (...)" wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony jest do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów w zakresie dopuszczonym przez art. 106 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym Sąd badając przedmiotową sprawę brał również pod uwagę ww. dokument. Przepis art. 409 ust. 1 ustawy - Prawo wodne reguluje wymogi części opisowej operatu, natomiast art. 409 ust. 2 ustawy - Prawo wodne stanowi, że część graficzna operatu wodnoprawnego zawiera min. plan urządzeń wodnych i zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, wraz z ich powierzchnią, naniesiony na mapę sytuacyjno-wysokościową terenu, z oznaczeniem nieruchomości. Wymóg określony przepisem art. 409 ust. 2 ustawy - Prawo wodne ma służyć organowi w ustaleniu stron postępowania w rozumieniu art. 401 ust. 1 Prawa wodnego, którymi są wnioskodawca oraz podmioty, na które będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód, lub podmioty znajdujące się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Przedstawiony w operacie wodnoprawnym zasięg oddziaływania wpływa zatem na określenie przez organ stron postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że dołączona do operatu wodnoprawnego na legalizacje zbiornika mapa sytuacyjno-wysokościowa z przebudową drenowania w związku z legalizacją zbiornika wodnego nie zawiera zasięgu oddziaływania, w tym promienia zasięgu leja depresji. Skarżący natomiast twierdzi, że: "nie sposób podzielić stanowiska Sądu, że wskazanie zasięgu oddziaływania w części graficznej operatu jest niezbędne do zweryfikowania danych dotyczących stanu prawnego nieruchomości pozostających w zasięgu oddziaływania. Jest ono chybione w całości, gdyż w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania nie znajdują się grunty osób trzecich, na które może ono okazywać negatywne oddziaływanie." W ocenie Sądu, nawet gdyby zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że w zasięgu odziaływania przedsięwzięcia znajdują się jedynie grunty należące do skarżącego, to nie zmienia to faktu, że art. 409 ust. 2 ustawy - Prawo wodne stanowi, że część graficzna operatu wodnoprawnego zawiera zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, wraz z ich powierzchnią, naniesiony na mapę sytuacyjno-wysokościową terenu, z oznaczeniem nieruchomości. Przepis obejmuje zatem swoją dyspozycją również sytuację gdy grunty znajdujące się w zasięgu odziaływania obiektu należą do właściciela tegoż obiektu. Niemniej jednak w załączonym do skargi kasacyjnej dokumencie wskazano, że "(...) brak jest możliwości jakiegokolwiek oddziaływania wody retencjonowanej w zbiorniku na uprawy sadownicze prowadzone na działce nr ... –"woda nie może płynąć pod górę", tym bardziej że rzeczony zbiornik znajduje się w zadoleniu. Przy takiej lokalizacji zbiornika w pierwszej kolejności nastąpi usychanie upraw na działkach ... i ... bezpośrednio przyległych do zbiornika". W ocenie Sądu wypowiedz ta jest wewnętrznie sprzecza. Wskazuje bowiem na brak możliwości odziaływania na działkę ..., jednocześnie wywodząc, że oddziaływanie to - w postaci usychania upraw - w pierwszej kolejności nastąpi na działkach ... i .... Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że konieczne jest wyjaśnienie rozbieżności dotyczących oddziaływania zbiornika na grunty sąsiednie, powołując się na fakt, że z jednej strony w aktach sprawy znajduje się materiał dowodowy (operat wodnoprawny), z którego wynika, że zbiornik nie będzie oddziaływał na grunty sąsiednie, podczas gdy w opinii dotyczącej warunków gruntowo-wodnych wskazano, że pierwszym ewentualnym negatywnym symptomem oddziaływania zbiornika na uprawy jabłoni będzie zaobserwowanie obumierania (przez przyduchę) drzewostanu zlokalizowanego w jego bezpośrednim sąsiedztwie, tj. na działce ... i .... W ocenie Sądu, pogłębiona analiza w zakresie zasięgu oddziaływania inwestycji może/choć nie musi doprowadzić do objęcia obszarem oddziaływania kolejnych gruntów, co determinować będzie przyznanie ich właścicielom statusu strony w postępowaniu. Niedostatki postępowania wyjaśniającego organu pierwszej instancji w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie statusu znajdujących się w nim podmiotów jako stron postępowania, nie mogły zostać konwalidowane przez organ odwoławczy bez uchybienia art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji, należało podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ pierwszej instancji orzekł nie wyjaśniając wszystkich okoliczności, które należało wziąć pod uwagę, co stanowi naruszenie przepisów postępowania - art. 7, art. 77 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego i czyniło zasadnym uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną. ----------------------- 10