I OZ 815/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1767/06 odmawiające wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1767/06 w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1767/06 odmówił dokonania wykładni wydanego w toku niniejszego postępowania swojego orzeczenia z dnia 30 maja 2007 r., którym przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, że w niniejszej sprawie nie zachodzi potrzeba wyjaśnienia treści postanowienia z 30 maja 2007 r., gdyż z jego sentencji jasno wynika, że Sąd przyznał prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowa Izby Radców Prawnych w W., a z uzasadnienia wynikają powody takiego rozstrzygnięcia. Dodatkowo Sąd poinformował D. D. w dniu 19 maja 2008 r. gdzie należy kierować korespondencję dotyczącą osoby ustanowionego pełnomocnika z urzędu. Fakt, iż skarżący powziął wątpliwości co do jednoznacznie sformułowanej sentencji i uzasadnienia wskazanego orzeczenia stanowi jedynie jego subiektywne odczucie i nie może skutkować zastosowaniem przesłanek do dokonania wykładni wskazanego orzeczenia. D. D. złożył zażalenie na to postanowienie podnosząc, iż wbrew stanowisku Sądu wątpliwości dotyczące postanowienia wydanego w zakresie przyznania prawa pomocy nie mają charakteru subiektywnego. Skarżący wskazał, iż nie jest wiadomym, czy przyznane przez Sąd prawo pomocy podlega - w sytuacji odmowy reprezentowania go przez wyznaczonego pełnomocnika - realizacji przez zmianę pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy. Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok - a na mocy art. 166 tej ustawy również postanowienie - rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zatem konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W niniejszej zaś sprawie - jak trafnie stwierdził Sąd I instancji - zarówno rozstrzygnięcie, jak i jego uzasadnienie nie budzą wątpliwości, które mogłyby podlegać wykładni w trybie powołanego przepisu. Bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 maja 2007 r. przyznał stronie prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., a w uzasadnieniu przedstawił motywy rozstrzygnięcia. W tym miejscu podkreślić należy, że kognicja sądu sprowadza się do przyznania stronie prawa pomocy, po pozytywnym rozpatrzeniu jej wniosku złożonego na urzędowym formularzu PPF. Natomiast konkretny pełnomocnik wyznaczany jest na wniosek sądu przez Okręgową Radę Adwokacką, Radę Okręgową Izby Radców Prawnych, Krajową Radę Rzeczników Patentowych lub Krajową Radę Doradców Podatkowych, o czym stanowi art. 253 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli pomimo ustanowienia pełnomocnika z urzędu stronie nie odpowiada sposób, w jaki jest reprezentowana, to powinna swoje zastrzeżenie zgłosić odpowiednio uprawnionym organom korporacji zawodowych, a nie sądowi, gdyż nie może on wydać ponownego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w postaci innego pełnomocnika, bowiem przyznane jej prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane (por. postanowienie NSA z 22 kwietnia 2005r., II OZ 262/05, niepubl.). Zatem w niniejszej sprawie zarówno samo rozstrzygnięcie wydane w przedmiocie ustanowienia stronie radcy prawnego, jak i jego uzasadnienie nie mogą być uznane za wymagające dokonania wykładni w trybie art. 158 P.p.s.a. Tym bardziej, że Sąd dodatkowo w dniu 19 maja 2008 r. poinformował skarżącego gdzie należy kierować korespondencję dotyczącą osoby pełnomocnika. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 w związku z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak wyżej.