II OSK 1356/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 838/17 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody M. z dnia 22 lutego 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SAM/a 838/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody M. z dnia 22 lutego 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W skardze kasacyjnej spółka A. S.A. z siedzibą w W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mające wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że co prawda "(...) nie ma dowodów na to, że organ nie zgłosił we właściwym terminie sprzeciwu w stosunku do zamierzonej inwestycji (...)", ale "(...) nie jest natomiast dopuszczalne potwierdzenie, na podstawie wnioskowania z braku jakichkolwiek dokumentów (również samego zgłoszenia), że taki sprzeciw nie został zgłoszony(...)". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.) skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii, przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, przy czym nie można było przeprowadzić rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Należy również zaznaczyć, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonej w niej podstawy. Wbrew zarzutowi kasacyjnemu, dotyczącemu art. 218 § 1 k.p.a., Sąd Wojewódzki – kierując się właściwym rozumieniem tego przepisu – zasadnie zaakceptował kontrolowane postanowienia w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Zgodnie z art 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu; stosownie zaś do § 2, organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę w uzasadnieniu wyroku, że w ramach postępowania wyjaśniającego, dopuszczonego przepisem art. 218 § 2 k.p.a., organ jest obowiązany jedynie zbadać czy dokumenty będące w posiadaniu organu dopuszczają wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Prawidłowa analiza akt i przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji czynności wyjaśniających pozwoliła Sądowi Wojewódzkiemu stwierdzić, że brak było podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą. Jak trafnie wskazał Wojewoda w wydanym postanowieniu przeprowadzona kwerenda zasobów Urzędu m.st. W. oraz właściwych Wydziałów Dzielnicy Ż. i Dzielnicy W. nie potwierdziła dokonania przez A. S.A. zgłoszenia z dnia 21 listopada 2006 r. dotyczącego wolnostojącej tablicy reklamowej, która miała być zlokalizowana w Warszawie przy ul. W. ... Zgodzić się należało z oceną, że przede wszystkim faktu dokonania zgłoszenia nie wykazała skarżąca, bowiem przedstawione przez nią w niniejszym postępowaniu pismo z 21 listopada 2006 r., skierowane do Urzędu Dzielnicy W. m.st. W. (potwierdzony wpływ 24 listopada 2006 r.) zawierało w swej treści tylko ogólną informację o zamiarze dokonania instalacji urządzeń reklamowych "zgodnie z treścią załączników", przy czym wobec braku tych załączników nie można było skonkretyzować zgłoszenia w odniesieniu do urządzenia reklamowego objętego wnioskiem z 24 marca 2016 r. Podkreślić należy, że mimo wezwania skarżącej Spółki do przedłożenia dokumentów dotyczących przedmiotowej inwestycji, w tym udokumentowania faktu zgłoszenia konkretnego nośnika reklamowego, ograniczono się do złożenia kopii ww. pisma z 21 listopada 2006 r., bez załączników, zwłaszcza bez listy lokalizacji urządzeń reklamowych i bez podkładów geodezyjnych z zaznaczoną lokalizacją tablic reklamowych. W takim stanie sprawy zasadnie organ pierwszej instancji odmówił wydania zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia z dnia 21 listopada 2006 r. dotyczącego określonej we wniosku tablicy reklamowej. Skoro w ewidencjach, rejestrach, zasobach archiwalnych brak było dokumentów bądź danych potwierdzających dokonanie zgłoszenia dotyczącego konkretnej inwestycji, to tym samym nie było podstaw do wydania zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu. W tym kontekście prawidłowe było stwierdzenie Sądu Wojewódzkiego, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie było dopuszczalne potwierdzenie "na podstawie wnioskowania z braku jakichkolwiek dokumentów (również samego zgłoszenia), że taki sprzeciw nie został zgłoszony". Natomiast słusznie zanegowano pozostałą argumentację Sądu, że "wobec braku dokumentów jednakową wartość mają stwierdzenia, że sprzeciw nie został zgłoszony i że sprzeciw został zgłoszony", co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. Zaakcentować bowiem należy, że zarzut skargi kasacyjnej oparty został w całości na błędnym założeniu, że skarżąca spółka dokonała zgłoszenia przedmiotowej inwestycji, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego taka okoliczność nie wynika. Niezależnie od tego, że nie został potwierdzony fakt zgłoszenia, organ w przeprowadzonym postępowaniu nie stwierdził na podstawie prowadzonych ewidencji, rejestrów i zasobów archiwalnych, okoliczności pozwalających na wydanie zaświadczenia o niewniesieniu sprzeciwu. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionej podstawy, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.