I SA/Wr 576/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz–Rajchman (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi: K. N. i A. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2021 r. nr 0201-IOD2.4102.43.2020 w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r.: oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu działając na podstawie art. 207, art 233 § 1 pkt 1 oraz art 72 § 1 pkt 1 i 2, art 75 § 1, § 3, § 4, § 4a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 45 ust. 6, art. 27 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu z dnia 30 lipca 2020 r., nr 0222-SPV-2.4102.51.2020, BA: 85247/2020 odmawiającą K. N. i A. N. (dalej: Strona, Skarżący) stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. Jak wynikało z akt sprawy Skarżący w dniu 23 kwietnia 2020 r. złożyli wspólne zeznanie podatkowe (PIT-37) o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2019, w którym podatek wykazali m.in. przychód K. N. ze stosunku pracy uzyskany z Santander Bank Polska S.A., z/s w Warszawie w wysokości 169.503,39 zł. W dniu 10 czerwca 2020 r. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nadpłaty i zwrotu nadpłaconego podatku w kwocie 10.650 zł powstałego wskutek nieprawidłowego opodatkowania przez pracodawcę -Santander Bank Polska- K. N. części wypłat stanowiących dodatkowe odszkodowanie, wypłaconych w związku z rozwiązaniem umowy o pracę, zgodnie z zasadami wynikającymi ustawy z ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. W motywach wniosku wskazano, że K. N. została zwolniona z pracy w trybie zwolnień grupowych na mocy zawartego 31.01.2019 r. Porozumienia w sprawie zwolnień grupowych, pomiędzy jej pracodawcą - Santander Bank Polska S.A. a stroną związkową. Na mocy tego Porozumienia otrzymała łączną odprawę (odszkodowanie) w kwocie 99 081 51 zł, przy czym: - 21081,51 zł stanowiło odprawę przysługującą jej na mocy art. 8 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikiem stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników; - 18 000,00 zł odszkodowanie, wypłacone na podstawie § 4 ust. 1 pkt 2 c; - 60 000,00 zł odszkodowanie wypłacone na mocy § 4 ust. 1 pkt 2b. Odszkodowanie to było substytutem wynagrodzenia za okres wypowiedzenia umowy o pracę, pomimo zawarcia porozumienia. Były pracodawca obliczył i odprowadził podatek dochodowy od łącznej kwoty. Natomiast w ocenie podatniczki, podatek dochodowy od osób fizycznych nie powinien zostać odprowadzony od przychodu stanowiącego odszkodowanie wypłacone na podstawie § 4 ust. 1 pkt 2 b Porozumienia. Zdaniem Strony. wypłacone dodatkowe odszkodowanie winno być zwolnione z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., albowiem Porozumienie to ma charakter porozumienia zbiorowego, a celem jego wypłacenia bvło złagodzenie skutków w społecznych zwolnień grupowych, co wynika z istoty dokumentu, zatem wypłacone świadczenie ma charakter odszkodowawczy za rozwiązanie umowy o pracę w trybie zwolnień grupowych. Do wniosku Strona dołączyła: Porozumienie w sprawie zwolnień grupowych zawarte 31 stycznia 2019 r. pomiędzy Santander Bank Polska S.A. a Związkami Zawodowym oraz Porozumienie stron dot. rozwiązania stosunku pracy, pomiędzy: Santander Bank Polska S.A. a K. N. Organ podatkowy I instancji wskazaną na wstępie decyzją odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. w kwocie 10.650 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wypłacone Stronie świadczenia z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie są "odszkodowaniem", które podlegają zwolnieniu o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 1 kwietnia 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 §. 1 pkt 2, art. 75 § 1 i 2, art. 75 § 4a O.p. oraz art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1 i art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. W uzasadnieniu decyzji organ analizując pojęcie odszkodowania, wskazał, że wypłacone kwoty nazwane w "Porozumieniu" "dodatkowym świadczeniem" nie mają charakteru odszkodowania – nie były związane z wyrządzeniem szkody przez świadczeniodawcę. Wypłata przedmiotowego świadczenia nie może być zakwalifikowana przez organy podatkowe do wypłat o charakterze odszkodowawczym, nie może być uznana za doznanie szkody majątkowej lub wyrządzenie krzywdy, co skutkuje niemożliwością objęcia jej zwolnieniem z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Przychody te należało zaliczyć do przychodów ze stosunku pracy, które podlegają opodatkowaniu. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że płatnik prawidłowo pobrał zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty wypłaconych świadczeń , a tym samym nadpłata w tym zakresie nie wystąpiła. W skardze, Skarżący podnieśli zarzuty naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., co doprowadziło do błędnej oceny że "dodatkowe świadczenie pieniężne"' o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt. 2 pkt b "Porozumienia w sprawie zwolnień grupowych", nie jest świadczeniem zwolnionym na podstawie ww. przepisu. W uzasadnieniu skargi argumentowano , że każde świadczenie bez względu na swoja nazwę jeśli charakterem odpowiada odszkodowaniu z tytułu pozbawienia pracownika pracy w ramach zwolnień grupowych, zwolnione jest od podatku dochodowego. Wywodzono, że Porozumienie zawarte 31.01.2019 r., będące podstawą wypłaty spornego świadczenia odpowiada warunkom określonym w art. 21 ust. pkt 3 ustawy podatkowej, bowiem zostało oparte na innym porozumieniu zbiorowym, a więc stanowi źrodło "prawa pracy", co wyraźnie wynika z art. 9 § 1 Kodeksu pracy. Przesłanki zwolnienia podatkowego, o których mowa w powołanych przepisach, występują w jej sprawie w całości i przepis ten powinien zostać zinterpretowany i zastosowany na korzyść podatnika Strona skarżąca nie zgadza się też ze stanowiskiem, że odszkodowanie musi być następstwem czynu niedozwolonego lub nienależytego niewykonania zobowiązania. Podnosząc argumenty potwierdzające szkody majątkowe, jakie poniosła Strona w związku ze zwolnieniem, stres związany z brakiem pracy, czasową niezdolność do pracy stwierdziła, że charakter tego świadczenia jest zadośćuczynieniem za doznane krzywdy. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020 r. poz. 374 ze zm.). Istota sporu sprowadza się do kwestii , czy wypłacone stronie świadczenie ma faktycznie i prawnie charakter odszkodowania lub zadośćuczynienia i podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 3 u.p.d.o.f., a tym samym ustalenie, czy Stronie przysługuje uprawnienie do nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (w brzmieniu w 2019 r.), wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917, 1000, 176), z wyjątkiem: a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę. b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym, d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji, e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c, g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe. A zatem aby dane świadczenie mogło zostać objęte zwolnieniem od podatku dochodowego, musi spełniać warunki określone w pierwszej części przepisu i nie może być wymienione wśród świadczeń wyłączonych ze zwolnienia, wymienionych pod literami od a) do g). Podkreślić należy, że sporne zagadnienie wielokrotnie było już przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych (vide. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 2885/17; z 11 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3568/17; z 26 października 2016 r., sygn. akt II FSK 1861/16; z 22 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 482/15; z 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 984/17; z 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2226/16 oraz z 21 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 1979/17 - publ. w CBOSA www.orzeczenia.nsa.gov.pl) , w których wyrażono stanowisko, że dochody uzyskane przez podatnika z tytułu rozwiązania z nim stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika, na podstawie ustaleń zawartych w porozumieniach kończących spory zbiorowe - nie podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Dokonując wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., wskazać należy, że nie w nazwie tkwi istota danego świadczenia, ale na gruncie zastosowania tego przepisu należy badać, oprócz jego podstawy prawnej także charakter i funkcje świadczenia, żeby ocenić, czy jest ono zwolnione od podatku. Niewątpliwie wszelkie przepisy dotyczące ulg i zwolnień podatkowych, jako odstępstwo od zasady powszechnego opodatkowania, należy interpretować w sposób ścisły, przy pomocy reguł wykładni językowej. Ten rodzaj wykładni pozwala bowiem na zrozumienie interpretowanej normy w taki sposób, aby ustalona w niej ulga podatkowa miała zastosowanie wyłącznie w sytuacjach w niej przewidzianych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 666/15). Stosując zatem wykładnię językową powołanego przepisu oraz innych ustaw, w tym ustawy Kodeks cywilny, stwierdzić należy, że w języku prawniczym pod pojęciem odszkodowania rozumie się wszelkie świadczenia polegające na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku, który następuje w majątku poszkodowanego bez jego zgody (por. W. Czachórski "Zobowiązania. Zarys wykładu." PWN Warszawa 1993, s.75 i 78). Świadczenie spełniać ma przede wszystkim funkcję kompensacyjną (ma przywrócić w majątku poszkodowanego stan naruszony przez zdarzenie wyrządzające szkodę). Natomiast zadośćuczynienie jest świadczeniem z tytułu wyrządzonej szkody niematerialnej, tzw. krzywdy. Zatem zarówno odszkodowanie, jak i zadośćuczynienie jest konsekwencją wystąpienia szkody, a więc uszczerbku (zmniejszeniu) majątku poszkodowanego, który nastąpił wbrew woli uprawnionego, uszczerbku jakiego w swych dobrach lub interesach doznał poszkodowany, jeśli dobra te i interesy są prawnie chronione oraz co do których z mocy obowiązujących norm istnieje obowiązek jej naprawienia. Wszystkie te przesłanki muszą wystąpić łącznie. Jest to zatem szkoda, wina podmiotu, który ją wyrządził oraz związek adekwatny przyczynowy pomiędzy szkodą oraz działaniem bądź zaniechaniem podmiotu, który ją wyrządził. Należność pieniężna wypłacona Skarżącej, w ocenie Sądu, nie nosi wskazanych cech. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło zgodnie z prawem, na podstawie obowiązujących przepisów, a wypłacone na mocy Porozumienia świadczenie miało na celu zrekompensowanie pracownikowi skutków pewnych zdarzeń, które nie mają jednak cech szkody w rozumieniu art. 361 Kodeksu cywilnego. Świadczenie było związane z rozwiązaniem stosunku pracy, które to zdarzenie nie nosi cech ani czynu niedozwolonego, ani nienależytego wykonania zobowiązania, ani też bezpodstawnego wzbogacenia (które są źródłem szkody wskazywanym przez ustawę Kodeks cywilny). W prawie cywilnym odpowiedzialność odszkodowawcza opiera się na zasadzie winy lub ryzyka. Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka jest wyjątkiem od reguły odpowiedzialności na zasadzie winy i występuje tylko wówczas, gdy przepis tak stanowi. Żaden z przepisów kodeksu cywilnego (jak też kodeksu pracy) nie nakłada na pracodawcę obowiązku zapłaty odszkodowania z tytułu zgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Po 2919/03). Działanie zakładu pracy, którego celem była racjonalizacja zatrudnienia, nie może być uznane za działanie nienależyte, zawinione. Jest to bowiem uprawnienie pracodawcy, z którego może i powinien on skorzystać, gdy wymagają tego zasady prawidłowego gospodarowania. Są to działania racjonalne, mające na celu zachowanie miejsc pracy dla tych pracowników, którym pracodawca może jeszcze zapewnić zatrudnienie i zapewniające osiąganie przez zakład lepszych wyników ekonomicznych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 czerwca 2005 r., sygn. akt I SA/Łd 309/05; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2528/15; wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 94/17). A zatem, chociaż pozbawienie Skarżącej w analizowanej sprawie możliwości dalszego uzyskiwania przychodów ze stosunku pracy nastąpiło z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, to jednak było wynikiem dozwolonego jego działania i nie może ono pociągać za sobą skutku w postaci konieczności wypłaty odszkodowania na podstawie art. 471 Kodeksu cywilnego. W wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r. w sprawie sygn. akt II PK 117/08 (LEX nr 738349), Sąd Najwyższy odniósł się do charakteru i istoty odprawy wypłaconej z tytułu rozwiązania stosunku pracy. Argumentował, że "Odprawy mają charakter nie odszkodowawczy, lecz socjalny, alimentacyjny, ich celem i funkcją jest złagodzenie ekonomicznych i społecznych skutków utraty zatrudnienia, ułatwienie pracownikowi dostosowania się do nowej sytuacji życiowej - pozostawania bez pracy po ustaniu zatrudnienia. (...). Analizowane świadczenia (wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy z jednej strony oraz odprawy z tytułu zwolnienia z pracy i odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia z drugiej strony) mają różny charakter i służą zaspokojeniu różnych wierzytelności - odprawy i odszkodowanie mają swoje źródło w rozwiązaniu umowy o pracę, a wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy w przywróceniu do pracy". Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni to stanowisko podziela, stwierdzając nadto, że samo łagodzenie skutków ekonomicznych restrukturyzacji zatrudnienia w danym przedsiębiorstwie nie jest równoznaczne z rekompensowaniem pracownikom szkody w rozumieniu tego pojęcia według przedstawionej powyżej analizy. Świadczenie wypłacone Stronie nie miało bowiem na celu naprawienia szkody lub straty, jaką pracownik poniósł w związku z pozbawieniem go zatrudnienia. Było ono jedynie świadczeniem majątkowym zakładu pracy wypłacanym w razie zaistnienia zdarzeń, które zgodnie z ustawą powodują niemożliwość lub niecelowość, albo zbędność kontynuowania stosunku pracy. Natomiast świadczenie odszkodowawcze wiąże się z odpowiedzialnością materialną pracodawcy, odpowiedzialnością zawinioną (choćby nieumyślnie) za wyrządzoną szkodę (krzywdę), którą zobowiązany jest naprawić (por. wyroki WSA w Gliwicach z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/GI 1008/18 i z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/GI 1095/18; WSA w Łodzi z dnia 23 stycznia 2019 r., sygn. akt. I SA/Łd 626/18; WSA w Warszawie z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 966/19; WSA w Białymstoku z dnia 20 marca 2019 r. ,sygn. akt I SA/Bk 706/18). Z kolei na gruncie przepisów prawa pracy, ustawodawca posłużył się pojęciem "odszkodowania" w odniesieniu do zryczałtowanego i niezależnego od wyrządzenia szkody, świadczenia należnego z tytułu rozwiązania umowy o pracę (np. art. 45 § 1 k.p.) przewidujący odszkodowanie za nieuzasadnione lub naruszające przepisy o wypowiadaniu umów o pracę wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nie określony). Tego rodzaju odszkodowanie, wiąże się natomiast z naruszeniem przepisów prawa pracy przez pracodawcę, a zatem z jego bezprawnym postępowaniem. Warto w tym miejscu podkreślić, że w odniesieniu do odszkodowań z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK 18/05 (OTK - A 2007/10/128) stwierdził, że odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę, nie jest odszkodowaniem sensu stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym, pełniącym funkcję sankcji (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne działanie, a w pewnych tylko sytuacjach, pełni rolę odszkodowania lub zadośćuczynienia. Wskazać też należy, że zgodnie z utrwalonymi w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądami, odszkodowanie należne pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub bezprawnego wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w żadnej relacji do ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne działanie pracodawcy niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika powstała. Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj odszkodowania ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik - na skutek niezgodnego z prawem postępowania pracodawcy - poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł ją w większym lub mniejszym rozmiarze, niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z góry określonej w przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu odszkodowaniu charakter kompensacyjno-sankcyjny, wynikający z unormowania zabezpieczającego pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy. Zatem normy prawa pracy również warunkują roszczenie z tytułu odszkodowania z bezprawnym działaniem pracodawcy. Słusznie zatem przyjęły organy podatkowe, że wypłacone Stronie świadczenie, wynikające z zawartego porozumienia zbiorowego, nie ma charakteru odszkodowawczego. Świadczenie odszkodowawcze wiąże się bowiem z zawinioną odpowiedzialnością pracodawcy (choćby nieumyślnie) za wyrządzoną szkodę (krzywdę), którą zobowiązany jest naprawić (por. wyroki WSA w Gliwicach z 13 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/GI 1008/18 i z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/GI 1095/18; WSA w Łodzi z 23 stycznia 2019 r. sygn. akt. I SA/Łd 626/18; WSA w Warszawie z 6 grudnia 2019 sygn. akt III SA/Wa 966/19; WSA w Białymstoku z 20 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Bk 706/18). Natomiast w sytuacji, gdy wypłata określonych świadczeń następuje zgodnie z obowiązującymi u pracodawcy wewnętrznymi aktami prawa pracy (przewidującymi wypłatę takich świadczeń), w związku ze zgodnym z prawem wypowiedzeniem stosunku pracy, czy rozwiązaniem umowy za porozumieniem stron, nie można mówić o bezprawności działania pracodawcy - bez względu na to, czy pracownik poniósł jakąkolwiek szkodę. W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że sporne świadczenie było wypłacane pracownikom, objętym Porozumieniem zwolnień grupowych. Przepisy prawa pracy umożliwiają pracodawcom podejmowanie pewnych działań korzystnych dla zwalnianych pracowników (np. w drodze umowy, lub jak w tej sprawie w drodze Porozumienia), wykraczających poza unormowania wynikające z przepisów Kodeksu pracy, bądź innych aktów stanowiących źródła prawa pracy. Nie oznacza to jednak, że przyznanie przez pracodawcę dodatkowych świadczeń, ma każdorazowo charakter odszkodowawczy, zmierza do naprawienia szkody. Za prawidłowe zatem należy uznać stanowisko organów, iż dodatkowe świadczenie wypłacone skarżącej, to w rzeczywistości przyznana przez pracodawcę rekompensata, mająca charakter odprawy, o czym świadczy zarówno cel, jak i procedura przyznania tego świadczenia. Należy wskazać, że wojewódzkie sądy administracyjne zajmują zasadniczo jednolite stanowisko, zgodnie z którym przewidziane zarówno w programach dobrowolnych odejść, jak i porozumieniach, odprawy (pomimo nazwania jej odszkodowaniem) takie jak otrzymana przez Skarżącą, nie są objęte zwolnieniem z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 października 2016 r., sygn. akt II FSK 1861/16. Konkludując stwierdzić należy, że wypłacone Stronie dodatkowe świadczenie na mocy porozumienia nie ma charakteru odszkodowania lub zadośćuczynienia w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. i nie może korzystać ze zwolnienia określonego tym przepisem. W konsekwencji organy podatkowe, odmawiając stwierdzenia nadpłaty, działały zgodnie z prawem, trafnie przyjmując, że wypłacone środki stanowiły przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu, stosownie do art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Tym samym za bezzasadne należało uznać podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Zdaniem Sądu, organy nie naruszyły też przepisów prawa procesowego. wyczerpująco zebrano materiał dowodowy i dokonano jego prawidłowej. Ubocznie dodać należy , że Sąd rozumie poczucie "krzywdy" Strony, która na skutek zwolnienia z pracy znalazła się w trudnej sytuacji finansowej, lecz podnoszone przez nią okoliczności w postaci długiej i nienagannej pracy w Banku, i, stresu związanego ze zwolnieniem nie mogły zostać wzięte pod uwagę przy rozpoznawaniu sprawy podatkowej. Spory między pracodawcą a pracownikiem należą do właściwości sądów pracy. W tym stanie rzeczy, Sąd po myśli art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.