IV SA/Wa 1313/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), Asesor WSA Anna Sidorowska - Ciesielska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi G. U. na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę UZASADNIENIE Główny Lekarz Weterynarii postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. , nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], o nałożeniu na G. U. grzywny w wysokości 2000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] wystawionym przez Powiatowego lekarza Weterynarii w [...] w dniu [...] grudnia 2019 r. W uzasadnieniu podano, iż Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] w związku z koniecznością przeprowadzenia kontroli w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt gospodarskich w siedzibie stada zlokalizowanego pod adresem [...],[...][...], wezwał pismem z 25 kwietnia 2019 r. G. U. do udziału ww. czynności urzędowej - osobiście lub poprzez upoważnioną przez niego osobę - wyznaczając termin jej przeprowadzenia na dzień 22 maja 2019 r. Termin ten został przesunięty na 6 czerwca 2019 r. na wniosek zainteresowanego, uzasadniony złym stanem, zdrowia. Jak wynika z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w wyznaczonym terminie do siedziby stada przybyli B. K. – Zastępca Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] oraz P. C. - inspektor weterynaryjny ds. bezpieczeństwa żywności, w celu przeprowadzenia przedmiotowej kontroli. Na miejscu nie było ani G.U. ani osoby przez niego upoważnionej do przeprowadzenia kontroli. Obecna była jedynie E. U., która nie posiadała stosownego upoważnienia, która odmówiła podpisania protokołu. Obecność ich potwierdziła obecna sołtys M. N.. Podjęto kolejne próby jej przeprowadzenia ww. kontroli w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt gospodarskich. W dniu 17 czerwca 2019 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] ponownie wezwał G. U. do udziału w kontroli wyznaczonej na dzień [...] lipca 2019 r. Kontrolowany w piśmie z dnia 8 lipca 2019 r. wniósł o zmianę terminu z uwagi na stan zdrowia, uniemożliwiający mu udział w kontroli, informując żaden z mieszkańców oraz rolników nie wyraził zgody na udział w czynnościach kontrolnych. Z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. wynika, że w wyznaczonym terminie na miejsce B. K. – Zastępca Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] oraz P. C. - inspektor weterynaryjny ds. zdrowia i ochrony zwierząt. Na miejscu nie było ani G. U. ani osoby przez niego upoważnionej do przeprowadzenia kontroli. Będąca na miejscu B. K. przeprowadziła rozmowę telefoniczną z G. U., który oświadczył, że nie może rozmawiać, gdyż jest w Sądzie Rejonowym w [...]. Ze sporządzonej notatki wynika, że podczas drugiej rozmowy telefonicznej B. K. wskazała G. U. aby dostarczył do Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] zaświadczenie z Sądu w celu usprawiedliwienia nieobecności w dniu kontroli. Oświadczył, że żadnego zaświadczenia nie będzie przestawiał. Pismem z 29 lipca 2019 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] ponownie wezwał G. U. do udziału w kontroli wyznaczonej na dzień [...] sierpnia 2019 r. Z protokołu kontroli nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. wynika, że w wyznaczony terminie na miejsce przybyli B. K. i P. C.. Obecny na miejscu G. U. oświadczył, że przebywa na zwolnieniu lekarskim, które 12 sierpnia 2019 r. okazał Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w [...]. Nie wyznaczył osoby przez niego upoważnionej do przeprowadzenia czynności kontrolnych. Odmówił wpuszczenia pracowników Powiatowego Inspektora Weterynarii w [...] na teren gospodarstwa w celu przeprowadzenia kontroli oraz odmówił podpisania protokołu z kontroli. Kolejne wezwanie wystosowano 22 sierpnia 2019 r., wyznaczając termin kontroli na [...] września 2019 r. Z protokołu kontroli nr [...] z [...] września 2019 r. wynika, że na miejsce przybyły K. I.- inspektor weterynaryjny ds. zdrowia i ochrony zwierząt oraz M. S. – inspektor weterynaryjny ds. kontroli wymogów wzajemnej zgodności. Obecny na miejscu G. U. oświadczył, że przebywa na zwolnieniu lekarskim, które 5 września 2019 r. okazał Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w [...]. Nie wyznaczył osoby przez niego upoważnionej do przeprowadzenia czynności kontrolnych. Odmówił wpuszczenia pracowników Powiatowego Inspektora Weterynarii w [...] na teren gospodarstwa w celu przeprowadzenia kontroli oraz odmówił podpisania protokołu z kontroli. Wezwaniem z 20 września 2019 r. wyznaczono termin kontroli na dzień [...] października 2019 r. Z protokołu kontroli nr [...] z [...] października 2019 r. wynika, że na miejsce przybyły K. I. oraz M. S.. . Obecny na miejscu G. U. odmówił udziału w kontroli, oświadczając, że przebywa na zwolnieniu lekarskim. Zwolnienia tego nie okazał kontrolującym, ani Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w [...]. Nie wyznaczył osoby przez niego upoważnionej do przeprowadzenia czynności kontrolnych. Odmówił wpuszczenia pracowników Powiatowego Inspektora Weterynarii w [...] na teren gospodarstwa w celu przeprowadzenia kontroli oraz odmówił podpisania protokołu z kontroli. Z uwagi na niewykonanie obowiązku poddania się kontroli w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt gospodarskich, w oparciu o art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] skierował do G. U. upomnienie Nr. [...] z dnia [...] listopada 2019 r. wzywające do wykonania obowiązku w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Pouczono, że w przypadku niewykonania obowiązku we wskazanym terminie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne przewidziane dla egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym. Upomnienie zostało doręczono zobowiązanemu do wykonania obowiązku w dniu 27 listopada 2019 r. Sytuacja z uniemożliwieniem przeprowadzenia czynności powtórzyła się w dniu [...] listopada 2019 r., gdy do miejsca siedziby stada przybyli B. K. oraz P.C., by przeprowadzić kontrolę zgodnie z wezwaniem Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia 6 listopada 2019 r. Z protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. wynika, że na miejscu obecny był G. U., który odmówił wpuszczenia pracowników Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w [...] na teren siedziby zakładu w celu przeprowadzenia kontroli, nie przygotował do kontroli zwierząt, nie wyznaczył osoby przez niego upoważnionej do czynności kontrolnych oraz odmówił podpisania protokołu. Dodatkowo G. U. oświadczył, że dalej podtrzymuje swoje stanowisko i dopóki sąd nie rozstrzygnie sprawy i nie wyda wyroku żadna kontrola się nie odbędzie. Ostatnia próba kontroli, w związku z upomnieniem z dnia 26 listopada 2019 r. miała miejsce w dniu [...] grudnia 2019 r. Z protokołu kontroli nr [...] wynika, że G. U. uniemożliwił jej przeprowadzenie oraz odmówił wpuszczenia kontrolującego – P. C. - na teren siedziby zakładu, nie przygotował zwierząt do kontroli, a także nie wyznaczył i upoważnił do kontroli innej osoby. W związku z dalszym uchylaniem się od wykonania obowiązku Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] złożył w dniu 9 grudnia 2019 r. do Wojewody [...] wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej, załączając tytuł wykonawczy Nr [...] wystawiony w dniu [...] grudnia 2019 r. na G. U., wnioskując o zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej wpłynął w dniu 11 grudnia 2019 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], Wojewoda [...] nałożył na G. U. grzywnę w wysokości 2.000 zł, wezwał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., naliczył opłatę za czynności i wezwał do uiszczenia grzywny. W zażaleniu G. U., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając mu naruszenie: art. 19c ust. 1 i art. 19b ustawy o inspekcji weterynaryjnej oraz art. 7 w zw. z art. 77 i 80 kpa i art. 97 § 1 ust. 4 kpa. Rozpatrując zażalenie Główny Lekarz Weterynarii wskazał, iż grzywna w celu przymuszenia stanowi środek egzekucyjny stosowany w administracyjnej egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1557) Inspekcja Weterynaryjna realizuje, w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego, zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Stosownie do art. 3 ust. 2 pkt.5 lit a ww. ustawy Inspekcja wykonuje swoje zadania w szczególności przez sprawowanie nadzoru nad bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego, w tym przy ich produkcji i wprowadzaniu na rynek. Na podstawie art. 19 ust. 3 ww. ustawy pracownicy Inspekcji oraz osoby wyznaczone na podstawie art. 16 i 18, w zakresie wykonywania czynności, mają prawo w każdym czasie do przeprowadzania kontroli m.in. gospodarstw, a ust. 4 powyższego artykułu stanowi, że przy wykonywaniu tych czynności podmioty kontrolowane są obowiązane zapewnić pracownikom Inspekcji oraz osobom wyznaczonym na podstawie art. 16 i 18 pomoc niezbędną do wykonywania ich obowiązków. Stosownie do art. 19b ww. ustawy kontrolujący przeprowadzają kontrole okresowe (na podstawie planów kontroli sporządzanych przez powiatowego lub wojewódzkiego lekarza weterynarii) oraz doraźne (podjęte poza planem kontroli, w tym związane z rozpatrzeniem skarg i wniosków). Kontrole doraźne są kontrolami nieujętymi w planie kontroli, których potrzeba przeprowadzenia zachodzi w przypadku podejrzenia wystąpienia nieprawidłowości u podmiotu kontrolowanego. Sam fakt podejrzenia wystąpienia uchybień czy zaniedbań w zakresie przestrzegania obowiązków nałożonych prawem weterynaryjnym upoważnia powiatowych lekarzy weterynarii do przeprowadzenia kontroli doraźnej i nie wymagają one wydania odpowiedniego polecenia przez Głównego Lekarza Weterynarii czy wojewódzkich lekarzy weterynarii. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywna w celu przymuszenia może znaleźć zastosowanie do wszystkich obowiązków o charakterze niepieniężnym polegających na braku działania (czyli zaniechaniu, znoszeniu) lub pewnym działaniu. Wojewoda [...] mógł zatem zastosować wobec G. U. środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia, ponieważ obowiązek umożliwienia przeprowadzenia kontroli i udzielenie kontrolującym niezbędnej pomocy należy do obowiązków, o których jest mowa w art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy stwierdził, że nie podziela argumentów zażalenia, jakoby Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...], a następnie Wojewoda [...] pominęli istotną okoliczność, że G.U. do każdej kontroli wyznaczył i upoważnił osobę trzecią – tj. R. S.. Pracownicy Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w [...] każdorazowo badali tę okoliczność przy podejmowanych próbach kontroli, co znajduje potwierdzenie w protokołach, z których wynika, że G. U. nie wyznaczył osoby przez niego upoważnionej do czynności kontrolnych. Co więcej G. U. pismem z 8 lipca 2019 r. sam poinformował Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] , że po dokonaniu rozpytania w miejscowości [...] oraz okolicznych gospodarstw rolnych w celu uzyskania pomocy osoby trzeciej przy wykonywaniu kontroli żaden z mieszkańców oraz rolników nie wyraził zgody na udział w czynnościach kontrolnych w jego gospodarstwie. Organ podkreślił, iż twierdzenia pełnomocnika skarżącego nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy, ale ponadto wynika z nich, że G. U. – o ile nie zachodzi zbieżność imienia i nazwiska z inna osobą – miał rzekomo upoważnić do obecności podczas kontroli R. S., będącego Powiatowym Lekarzem Weterynarii w [...] , a więc piastunem organu,. który [?] przedmiotową kontrolę przeprowadza, co w konsekwencji doprowadziłoby do paradoksalnej sytuacji tożsamości podmiotu kontrolującego i osoby reprezentującej kontrolowanego. Podmiot kontrolowany nie może upoważnić do obecności w swoim imieniu dowolnej osoby bez jej woli i zgody. W odniesieniu do zarzutów zażalenia stwierdził, że nie podziela pracownicy Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w [...] każdorazowo badali okoliczność wyznaczenia osoby upoważnionej do udziału w czynnościach kontrolnych, co znajduje potwierdzenie we wszystkich protokołach, z których wynika, że G. U. nie wyznaczał takiej osoby. Z akt sprawy, że G. U. - o ile nie zachodzi zbieżność imienia i nazwiska z inną osobą - miał rzekomo upoważnić do obecności podczas kontroli R. S. będącego Powiatowym Lekarzem Weterynarii w [...] , a więc piastunem organu, który przedmiotową kontrolę przeprowadza, co w konsekwencji doprowadziłoby do paradoksalnej sytuacji tożsamości podmiotu kontrolującego i osoby reprezentującej kontrolowanego. Podmiot kontrolowany nie może też upoważnić do obecności w swoim imieniu dowolnej osoby bez jej woli i zgody. Ze zgromadzonego materiału wynika, że G. U. w sposób jednoznaczny i uporczywy uchylał się od wypełnienia ciążącego na nim obowiązku poddania siedziby stada kontroli w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt , nie wyznaczał także żadnej osoby przez niego upoważnionej do czynności kontrolnych, od kontroli z [...] października 2019 r. także nie przedkładał zwolnień lekarskich Przebywanie na zwolnieniu lekarskim nie jest okolicznością, która usprawiedliwia nieprzestrzeganie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i niewypełniania obowiązków nałożonych na podmioty utrzymujące zwierzęta gospodarskie. Przewidziana w art. 19c ustawy o inspekcji weterynaryjnej możliwość upoważnienia innej osoby do obecności podczas kontroli służy m. in. umożliwieniu podmiotowi kontrolowanemu do uchylenia się od negatywnych konsekwencji własnej nieobecności w przypadkach, w których pewne okoliczności - w tym także zdrowotne - mu to utrudniają. W przypadku skorzystania z powyższej instytucji zagwarantowanie obecności osoby upoważnionej podczas kontroli jest obowiązkiem podmiotu kontrolowanego. Organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 97 § 1 ust. 4 kpa, bowiem ewentualne orzeczenie w przedmiocie odpowiedzialności karnej G. U. za udaremnianie lub utrudnianie działalności organów Inspekcji nie jest warunkiem, od którego zależy możliwość nałożenia grzywny przez organ egzekucyjny. Główny Lekarz Weterynarii uznał, że grzywna została ustalona we właściwej wysokości, bowiem skarżący w sposób uporczywy nie wykonuje nałożonego na niego obowiązku. Wysokość grzywny w celu przymuszenia została ustalona w oparciu o zasadę efektywności egzekucji biorąc pod uwagę zachowanie i postawę zobowiązanego oraz mając na względzie spełnienie przez niego ww. obowiązku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. U., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. 1.art. 19c ust.1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, błędną wykładnię oraz pominięcie faktu, że skarżący przy każdej kontroli wskazywał i upoważniał R. S. do pomocy przy przeprowadzeniu kontroli z uwagi na to, że ze względu na stan zdrowia nie mógł podjąć czynności związanych z identyfikacją i rejestracją trzody chlewnej, a R. S.i posiada możliwości, kompetencje oraz doświadczenie przy tych czynnościach, a żadne przepis prawa nie wyklucza pracownika inspekcji weterynaryjnej w charakterze osoby fizycznej do udziału i pomocy przy przeprowadzeniu kontroli, 2. art. 19b ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej poprzez niewłaściwe zastosowanie i nie posiadanie przez Powiatową Inspekcję Weterynaryjną w [...] upoważnienia, właściwego wniosku, polecenia wojewódzkiego lekarza weterynaryjnego czy planu kontroli w zakresie skarżącego do przeprowadzenia kontroli w jego gospodarstwie rolnym i nie okazanie mu przedmiotowego dokumentu, co stanowi o braku legalności kontroli i czynności administracyjnych w tej sprawie, 3. art. 7, w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i wszystkich istotnych okoliczności dla prawidłowego rozstrzygnięcia, w tym nieustalenie przez organ I instancji okoliczności, iż w terminach kontroli skarżący okazywał zwolnienie lekarskie uniemożliwiające mu uczestniczenie czynne przy wyznaczonej kontroli, pominięcie tych dokumentów przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] lub ich merytoryczna ocena bez posiadanych ku temu kompetencji; nieustalenie okoliczności, że skarżący wskazywał i upoważniał R. S. do pomocy przy przeprowadzeniu kontroli w jego gospodarstwie rolnym przy każdorazowym terminie kontroli, a nie ma żądnych prawnych przeciwskazań do tego aby R. S. jako osoba fizyczna mógł brać czynny udział przy wykonywaniu kontroli; nieustalenie zdolności majątkowych i finansowych skarżącego przy ustalaniu wysokość i grzywny w kwocie 2000 zł, 3)art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy pomiędzy skarżącym a Powiatowym Lekarzem Weterynarii w [...] toczy się postępowanie karne w Sądzie Rejonowym w [...] o sygn. akt [...] w przedmiocie czynu z art. 37 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, a zatem rozstrzygnięcie sprawy o wykroczenie będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Sprawa stosowanie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z [...] lutego 2020 r., utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2019 r., nakładające na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym Nr [...] z [...] grudnia 2019 r. Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] . Uwzględniając okoliczności faktyczne sprawy podkreślić trzeba, że postępowanie, w którym wydano zaskarżone postanowienie prowadzone było w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314, z późn. zm.) zwanej nadal u.p.e.a. W postępowaniu tym podjęto czynności w celu przymusowego wykonania obowiązków objętych egzekucją administracyjną, do jakich - zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. należą obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Nie jest w sprawie sporne to, że przed wszczęciem przedmiotowego postępowania skarżący wbrew obowiązkowi wynikającego z art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej ( Dz. U. 2018 r. poz. 1557) uporczywie odmawiał poddania kontroli gospodarstwa w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt gospodarskich w siedzibie stada, zlokalizowanego w [...] . W tych warunkach prawidłowo Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] jako wierzyciel, podjął stosownie do art. 6 § 1 u.p.e.a. czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W tym celu wystosował do zobowiązanego upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., a następnie - wobec niewykonania obowiązku w terminie określonym w upomnieniu, wystawił tytuł wykonawczy. Zgodnie z art. 122 § 1 u.p.e.a. tytuł wykonawczy został doręczony wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, wydanym przez organ egzekucyjny. Przedmiotowe postanowienie zawierało natomiast wszystkie niezbędne elementy określone w art. 122 § 2 u.p.e.a., tj. wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie. W świetle powyższych okoliczności, zdaniem Sądu, nie ma wątpliwości co do tego, że w niniejszej sprawie wypełnione zostały wymogi formalne związane z nałożeniem na skarżącego grzywny w celu przymuszenia. Rozważając natomiast kwestię dotyczącą zasadności zastosowania takiego środka egzekucyjnego oraz prawidłowości ustalenia przedmiotowej grzywny w wysokości 2.000 zł Sąd uznał, że podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie organy nie naruszyły zasad wynikających z art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a. Prawidłowo w niniejszej sprawie dokonano wyboru środka egzekucyjnego, a w zaskarżonym postanowieniu należycie, przy uwzględnieniu istotnych okoliczności faktycznych i zgodnie z obowiązującymi przepisami, uzasadniono stanowisko co do wysokości wymierzonej grzywny. Pokreślić należy, iż wedle zasad wynikających z art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie (zasada praworządności), które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku (zasada celowości), a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (zasada stosowania środków najmniej uciążliwych spośród dostępnych). Grzywna w celu przymuszenia jest jednym z takich środków stosowanym w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z art. 119 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§ 1). Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). Na gruncie tych przepisów przyjąć należy, że przedmiotowy środek egzekucyjny stosowany jest przede wszystkim w sytuacji, gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście przez niego lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe albo niecelowe. Przepis art. 120 § 1 u.p.e.a. stanowi natomiast, że grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Niewątpliwie zatem może być nałożona na każdego zobowiązanego, będącego adresatem obowiązku podlegającego egzekucji. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34 u.p.e.a.). Ponadto zobowiązanemu służy prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 122 § 3 u.p.e.a.). Ponadto należy podnieść, że niedopuszczalne jest zgłaszanie w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia okoliczności wskazanych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż zażalenie takie stanowiłoby w istocie zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 28 marca 2012 r., sygn. II SA/Go 61/12, dostępny CBOSA). Organ egzekucyjny nie bada bowiem zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wysokość grzywny uregulowana została w art. 121 u.p.e.a. i zgodnie z zasadami określonymi w § 1- 3 u.p.e.a. - z zastrzeżeniem warunków określonych w § 4 i § 5 u.p.e.a., które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania - grzywna może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, przy czym w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej każdorazowo nie może przekraczać kwoty 50.000 zł, a grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 200.000 zł. W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego wysokości grzywny wymierzonej zaskarżonym postanowieniem, podkreślić trzeba, że w powołanych wyżej przepisach ustawodawca określił jedynie maksymalną wysokość grzywny oraz maksymalną wysokość sumy grzywien nakładanych wielokrotnie w celu przymuszenia do spełnienia tego samego obowiązku. Nie określił natomiast dolnej granicy, co powoduje, że zależy ona od uznania organu. Przy jej wymierzaniu organ winien mieć na uwadze, czy grzywna spełni swoją rolę, tj. czy będzie skuteczna i doprowadzi do wykonania obowiązku. Powinien zatem kierować się przede wszystkim efektywnością egzekucji, a ponadto winien uwzględnić treść tytułu wykonawczego, jak i górną granicę grzywny. Odnotować przyjdzie, że z art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a. wynika obowiązek zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Zasadę powyższą należy rozumieć w ten sposób, że ma ona prowadzić do uniknięcia zbędnych dolegliwości wobec zobowiązanego, ale równocześnie do nakłonienia go do wykonania ciążącego na nim obowiązku. Słusznie wskazał organ, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Aby jednak środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, żeby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku, czy to poprzez osobiste wykonanie przez zobowiązanego, czy w drodze wykonania zastępczego. Z tych też przyczyn w ramach uznania administracyjnego, wymierzając przedmiotową grzywnę organ egzekucyjny winien kierować się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań, a nie słusznym interesem strony. Z treści art. 121 u.p.e.a. nie można wywodzić, jak uważa skarżący, obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia jego możliwościami finansowym. Zobowiązany może bowiem uwolnić się od zapłacenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek. Wynika to z treści art. 125 i 126 u.p.e.a. zgodnie z którymi, w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone nań grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Natomiast grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą mu być zwrócone w całości lub w części, niekiedy za zgodą organu wyższego stopnia (por. wyrok WSA w Opolu z 5 listopada 2013 r., II SA/Op 435/13 i wyrok WSA w Gliwicach z 8 listopada 2016 r. IV SA/Gl 753/15 i powołane w tych wyrokach orzecznictwo dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Środki egzekucyjne winnych służyć wyegzekwowaniu niezrealizowanego obowiązku. Celu tego nie realizowałaby natomiast taka grzywna, która nie byłaby dla zobowiązanego dotkliwa. Pokreślić należy, że działanie organów administracyjnych w granicach uznania administracyjnego powoduje zawężenie kognicji sądów administracyjnych. W konsekwencji, dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności postanowienia organu egzekucyjnego o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, w zakresie wysokości grzywny, sprowadza się do badania zachowania ustawowych granic wielkości kwot, krotności wymierzania grzywny oraz uwzględnienia zasad jej nakładania (por wyrok NSA z 8 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 1054/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organy spełniły te kryteria, nie przekroczyły granic uznania i nie naruszyły zasady stosowania najmniej uciążliwego środka wyrażonej w art. 7 § 2 u.p.e.a. oraz innych przepisów postępowania. Trafnie stwierdził organ egzekucyjny, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a., albowiem orzeczenie Sądu w sprawie o wykroczenie z art. 37 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej nie stanowi zagadnienia wstępnego od którego zależy nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Przepis art. 16 u.p.e.a. stanowi, że zastosowanie środka egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym nie stoi na przeszkodzie wymierzeniu kary w postępowaniu, w sprawach o wykroczenia lub dyscyplinarnym za niewykonanie obowiązku. Wynika zatem z tego, że zastosowanie środka egzekucyjnego nie ma wpływu na postępowanie karne i a contrario postępowanie karne nie ma wpływu na wymierzenie grzywny, albowiem nie jest ona karą a jedynie środkiem dyscyplinującymi zobowiązanego, jak już wskazano wyżej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że pozostałe podniesione w skardze zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw, bowiem zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić ani zarzutu naruszenia prawa materialnego, ani przepisów postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.