II SA/Op 505/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz - spr. po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wstrzymania budowy postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Działająca przez profesjonalnego pełnomocnika – I. S. (zwana dalej: "skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie wstrzymania budowy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Opolu z dnia 6 października 2021 r., wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych przez: - wskazanie numeru PESEL skarżącej; - wskazanie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń skarżącej; - nadesłanie jednego odpisu skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została przesłana na adres pełnomocnika skarżącej podany w skardze i pod tym adresem dwukrotnie awizowana w dniach: 18 października 2021 r. i 26 października 2021 r. Z akt sądowych wynika, że w sprawie nie uzupełniono braków formalnych skargi. Z kolei, na skutek złożonego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy, starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu prawomocnym postanowieniem z dnia 19 listopada 2021 r., sygn. akt II SPP/Op 98/21, oddalił wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - zwanej dalej jako: "P.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a warunki te określa art. 46 P.p.s.a. Na podstawie art. 46 § 2 pkt 1 lit b) P.p.s.a., pismo strony (skarga), w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. W skardze powinno znaleźć się również oznaczenie miejsca zamieszkania strony skarżącej, a w razie jego braku - adres do doręczeń strony (art. 46 § 2 P.p.s.a.). Dodatkowo, do skargi powinien zostać dołączony stosownie do art. 47 § 1 P.p.s.a., jej odpis. W myśl zaś art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest jej odrzucenie. Ponieważ skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie czyniła zadość powyższym wymaganiom formalnym, pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia tych braków, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Bezspornym faktem jest, że w przedmiotowej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w trybie w trybie art. 73 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 65 § 1 P.p.s.a, sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Stosownie zaś do art. 73 § 1 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 art. 73 P.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3 art. 73 P.p.s.a). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4 art. 73 P.p.s.a.) ustawodawca wprowadził, zatem tzw. fikcję doręczenia, polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie czternastu dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo). Sąd ustalił, że w niniejszej sprawie doręczenia dokonano pod adres pełnomocnika skarżącej z zachowaniem wymogów wynikających z cytowanego wyżej przepisu art. 73 P.p.s.a., w tym po dwukrotnym awizowaniu przesyłki w dniach: 18 października 2021 r. i 26 października 2021 r. Zwrot przesyłki nastąpił w dniu 3 listopada 2021 r., po uprzednim jej złożeniu w placówce pocztowej na okres czternastu dni. Mając na względzie powyższe okoliczności i z uwagi na treść art. 73 § 4 P.p.s.a. uznać należało, że wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 2 listopada 2021 r. Należy zaznaczyć, że termin procesowy nie może upłynąć w sobotę lub w dniu ustawowo wolnym od pracy (niedziela, święto). W takim wypadku - zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. - jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy (tu 1 listopada 2021 r.), za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ kalendarzowo liczony termin przypadał na dzień 1 listopada 2021 r. (Wszystkich Świętych), a zatem koniec tego terminu przesunął się na najbliższy dzień roboczy, czyli dzień 2 listopada 2021 r. W tych okolicznościach sprawy, siedmiodniowy termin do dokonania żądanych przez Sąd czynności upłynął w dniu 9 listopada 2021 r. Pomimo tego jednak, pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił wykazywanych braków formalnych skargi. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez profesjonalnego pełnomocnika, skarga, której brak formalny nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie odrzucona w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. bez ponownego wezwania. Dlatego strona korzystająca z usług pełnomocnika nie powinna z tego tytułu korzystać z dodatkowych przywilejów. Przywilejem takim byłoby wzywanie strony do uzupełnienia braków skargi wobec niewykonania wezwania przez jej pełnomocnika (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt I OZ 156/19, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyjaśnienia także wymaga, że skarżąca po uprawomocnieniu się postanowienia oddalającego jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi na podstawie art. 222 P.p.s.a. W świetle tego przepisu prawa, nie żąda się opłaty od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Skoro skarga zawierała braki formalne, które pomimo wezwania, nie zostały uzupełnione, to w takiej sytuacji brak było podstaw do żądania wpisu od skargi. . W tym stanie sprawy, skargę należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jak w sentencji.