II GZ 403/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. sp. z o.o. z siedzibą w Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 234/22 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w Ż. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE I Pismem z dnia 29 grudnia 2021 r. A. sp. z o.o. z siedzibą w Ż. (dalej jako: "skarżąca") wniosła skargę na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] listopada 2021 r., w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 234/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został bowiem dostatecznie uzasadniony. Pełnomocnik wskazał jedynie na możliwość wystąpienia przez pracownika u którego stwierdzono chorobę zawodową z pozwem o odszkodowanie i zadośćuczynienie, co mogłoby obciążyć finansowo spółkę. Skarżąca nie przedstawiła jednak ani swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazała konkretnych skutków finansowych jakie miałoby dla jej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji. II Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy co skutkowało pominięciem przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji okoliczności faktycznych oraz całości materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy i oparciem rozstrzygnięcia Sądu jedynie o treść wniosku; 2) naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo uprawdopodobnienia przez skarżącego przesłanek warunkujących udzielenie ochrony w postaci wstrzymania wykonalności decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie wniosku poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego jej rozpoznania. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Należy mieć na uwadze, że sąd pierwszej instancji, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania spoczywa na stronie skarżącej. W związku z tym, że skarżąca uzasadniła swój wniosek jedynie w sposób ogólny, nie odwołując się do konkretnych i odpowiednio udokumentowanych okoliczności, Sąd został pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Prawidłowo zatem stwierdził Sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżąca nie przedstawiła bowiem ani swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazała konkretnych skutków finansowych jakie miałoby dla jej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wskazał bowiem jedynie na możliwość wystąpienia przez pracownika u którego stwierdzono chorobę zawodową z pozwem o odszkodowanie i zadośćuczynienie, co mogłoby obciążyć finansowo spółkę. Powyższe ma charakter jedynie potencjalny i także nie zostało udokumentowane oraz dostatecznie uzasadnione przez stronę skarżącą. W związku z tym, należy stwierdzić, że zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny zostały pozbawione możliwości dokonania oceny czy wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z nieuzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że skarżąca nie wykazała, iż w jej przypadku zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.