II SA/Sz 186/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 maja 2022 r. sprawy ze skargi P. G. K. Spółki z o.o. w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do wykonania świadczeń osobistych na rzecz obrony oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda Z. na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm. – dalej: k.p.a.) w związku z art. 208 ust. 1 i art. 210 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, po rozpatrzeniu odwołania P. G. K. Sp. z o.o. w K. P., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza K. P. Nr [...] z dnia [...] r., w sprawie przeznaczenia do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, polegających na oddaniu w używanie zagęszczarki gruntu W. RS [...] na rzecz Jednostki Wojskowej nr [...] D. . W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż po wcześniejszym uchyleniu przez Wojewodę decyzji Burmistrz K. P. z dnia [...] r., organ I instancji kolejną decyzją, z dnia [...] r., przeznaczył do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, będącą w posiadaniu P. G. K. Sp. z o. o. w K. P. zagęszczarkę. Orzeczono także, że w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, Spółka jest zobowiązana przystąpić do wykonania świadczenia do godziny 11:00 drugiego dnia mobilizacji mimo nieotrzymania wezwania w tej sprawie. Od powyższej decyzji P. G. K. Sp. z o.o. w K. P., reprezentowane przez pełnomocnika, wniosło odwołanie do Wojewody zarzucając r: - naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie oraz poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji i umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, 3) naruszenie przepisu art. 25 ust. 6 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1208 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie okoliczności, iż zagęszczarka gruntu W. RS [...] została zakupiona przez skarżącą z obligacji przychodowych, a w konsekwencji nie podlega obciążeniu. Rozpatrując powyższe odwołanie Wojewoda ustalił, że obowiązek wykonania świadczenia rzeczowego został nałożony na podstawie art. 208 ust. 1 i art. 210 ust. 1 i 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, a więc podlega on wykonaniu tylko w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Dodatkowo powyższa decyzja została wydana na podstawie wniosku uprawnionego organu, tj. wniosku Wojskowego Komendanta Uzupełnień w Ś. z dnia [...] r. o przeznaczenie rzeczy ruchomej w ramach świadczeń rzeczowych planowanych do wykonania w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Wojskowy Komendant Uzupełnień w Ś. uznał będącą przedmiotem orzekania maszynę za przydatną z punktu widzenia potrzeb obronności kraju w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Powyższy organ jest podmiotem uprawnionym do wyrażania swoich potrzeb w sposób zabezpieczający realizację celów nałożonych przepisami ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskodawca jako podmiot obciążony koniecznością odpowiedniego zabezpieczenia i przygotowania na cele obrony Państwa jest najlepiej zorientowany, co jest istotne i w jakim zakresie do realizacji swoich obowiązków. W ocenie organu odwoławczego - popartej tezą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. akt: II SA/Bk 616/16 a także wyrokami NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt: III OSK 366/21, III OSK 365/21, III OSK 315/21, III OSK 316/21- organ, do którego wpływa taki wniosek nie jest uprawniony do weryfikacji pod kątem jego celowości i zasadności. Zatem uznano, że w rozpatrywanej sprawie organ jest związany wnioskiem Wojskowego Komendanta Uzupełnień, bowiem to powyższy organ wskazuje konkretne ruchomości potrzebne na cele obronności. Natomiast ocena wniosku Wojskowego Komendanta Uzupełnień polega na sprawdzeniu czy dana rzecz jest we władaniu danego podmiotu i czy wniosek spełnia prawem wymagane wymogi. Uznano tym samym, że ocena przez organy przydatności ruchomości na rzecz obrony ma charakter ograniczony, gdyż to wnioskodawca wskazuje ruchomość i jego właściciela lub posiadacza. Wojewoda wskazał dodatkowo, że na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz przedłożonych w sprawie dokumentów dotyczących zagęszczarki gruntu W. RS [...] ustalono, że maszyna ta może być przedmiotem świadczeń rzeczowych w świetle przepisu art. 208 ust. 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, który zawiera katalog wyłączeń z przedmiotów świadczeń rzeczowych, na które nie może zostać nałożony obowiązek oddania do używania na cele przygotowania obrony Państwa. Organ odwoławczy podkreślił też, iż katalog tych wyłączeń jest zamknięty, a zatem jego rozszerzenie jest niedopuszczalne. Zdaniem Wojewody przepis ten jest jednoznaczny w swojej treści i nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Organ odniósł się także do wskazanej przez stronę w odwołaniu okoliczności, że maszyna ta została zakupiona ze środków finansowych pochodzących z wyemitowania obligacji przychodowych i przyjął, że ww. zagęszczarka gruntu nie podlega wyłączeniu na mocy art. 25 ust. 6 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (Dz. U. z 2020r. poz. 1208 z późn. zm.). Przepis ten ustanawia bowiem dla emitenta obligacji przychodowych zakaz zbywania i obciążania składników majątkowych przedsięwzięcia, z wyjątkiem sytuacji, gdy dokonuje zbycia w ramach prawidłowej gospodarki, nie powodując istotnego zmniejszenia wartości tego przedsięwzięcia. Uznał, iż przeznaczenie zagęszczarki do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, nie pozbawia strony uprawnień właściciela tej rzeczy, nie stanowi także jej obciążenia. Nie oznacza również, że emitent obligacji przychodowych dokonuje zbycia lub obciążenia tej rzeczy. Przeznaczenie do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony polega bowiem wyłącznie na oddaniu tej rzeczy w używanie wskazanej Jednostce Wojskowej. Pismem z dnia 21 stycznia 2022 r. pełnomocnik skarżącej spółki wniósł skargę na powyższe rozstrzygniecie zarzucając organom naruszenie: a) art. 140 k.p.a. - w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy przez organ II instancji i przyjęcie, że wniosek Wojskowego Komendanta Uzupełnień ma charakter wiążący dla organów orzekających w sprawie; b) art. 208 w zw. z art. 210 ustawy o powszechnym obowiązku Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady uwzględniania słusznego interesu strony i bezpodstawne przyznanie prymatu interesowi społecznemu; c) art. 208 ustawy o powszechnym obowiązku Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji w odniesieniu do sprzętu, który nie może służyć potrzebom obronności kraju, d) art. 210 ust. 2 ustawy o powszechnym obowiązku Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez uzasadnienia faktycznego wskazującego potrzeby obronności uzasadniające wydanie decyzji określonej treści, e) § 8 i 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 sierpnia 2004 r. w sprawie świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w czasie pokoju poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w kwestii stwierdzenia przydatności zagęszczarki gruntu jako przeznaczonej do świadczeń rzeczowych na rzecz obronności kraju; f) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji; g) art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania do organów państwa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony w niniejszym postępowaniu, a przyznanie prymatu niewykazanemu interesowi społecznemu, h) art. 107 § 3 k.p.a. polegające na uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji wbrew przepisom prawa, w szczególności na braku przekonującego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, bowiem brakuje jakiegokolwiek, choćby ogólnego, odniesienia się do kwestii zasadności przeznaczenia zagęszczarki gruntu skarżącej jako świadczenia rzeczowego na rzecz obrony kraju, i) naruszenie przepisu art. 25 ust. 6 ustawy o obligacjach poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie okoliczności, iż zagęszczarka gruntu WIBRATOR WRACKER RS 500 została zakupiona przez skarżącą z obligacji przychodowych, a w konsekwencji nie podlega obciążeniu. Wskazując na powyższe pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza K. P. a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody na mocy, której utrzymano w mocy decyzję Burmistrza K. P. w sprawie przeznaczenia do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, polegających na oddaniu w używanie zagęszczarki gruntu W. W. RS [...] na rzecz Jednostki Wojskowej nr [...] D. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji stanowiły art. 208 ust. 1 i art. 210 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej j (Dz. U. z 2021 r. poz. 372 i 1728 – dalej: ustawa o powszechnym obowiązku obrony), która obwiązywała w dacie orzekania przez organy administracji. I tak, w myśl art. 208 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, na urzędy i instytucje państwowe oraz przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne, a także osoby fizyczne może być nałożony obowiązek świadczeń rzeczowych, polegających na oddaniu do używania posiadanych nieruchomości i rzeczy ruchomych na cele przygotowania obrony Państwa. Stosownie zaś do art. 210 ust. 1 i ust. 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, decyzję administracyjną o przeznaczeniu nieruchomości lub rzeczy ruchomej na cele świadczeń rzeczowych, w tym planowanych do wykonania w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, na wniosek organów i kierowników jednostek organizacyjnych wydaje Wójt lub burmistrz (prezydent miasta). Powyższy organ administracji może zobowiązać posiadaczy nieruchomości lub rzeczy ruchomych do wykonania tych świadczeń bez odrębnego wezwania. W sprawie jest bezspornym, iż organy administracji orzekały na podstawie wniosku Wojskowego Komendanta Uzupełnień w Ś., który wystąpił o przeznaczenie zagęszczarki gruntu W. RS [...] na rzecz Jednostki Wojskowej nr [...] D. w ramach świadczeń rzeczowych planowanych do wykonania w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Powyższe urządzenie jest własnością skarżącej spółki. Nie jest też sporne, iż zostało nabyte przez ten podmiot ze środków pozyskanych z obligacji przychodowych. Kwestią sporną jest natomiast to, czy z uwagi na źródło sfinansowania zakupu zagęszczarki (tj. środki z obligacji przychodowych) jest dopuszczalne jej przeznaczenie do wykonywania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony. Skarżąca spółka stoi dodatkowo na stanowisku, iż organy winny były rozważyć zasadność przekazania oraz przydatność zagęszczarki gruntu do wykonywania świadczeń rzeczowych na rzecz obronności kraju. W ocenie skarżącej powyższe powinno być w postępowaniu dowodowym mającym za przedmiot przydatność zagęszczarki gruntu dla potrzeb obronności kraju. Oceniając zasadność powyższych zarzutów należy w pierwszej kolejności dostrzec, iż ustawodawca w art. 208 ust. 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony określił rzeczy, które nie mogą być przedmiotem świadczeń na rzecz obronności kraju. Zaliczył to takich rzeczy: 1) tereny, pomieszczenia, środki transportowe, maszyny i inny sprzęt, znajdujące się w posiadaniu: a) jednostek organizacyjnych służących bezpośrednio działalności Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, ministerstw i urzędów wojewódzkich oraz Narodowego Banku Polskiego i banków, a także Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych i Mennicy Państwowej, b) jednostek organizacyjnych podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych odpowiednio przez Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw informatyzacji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu oraz Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, c) przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych oraz innych przedstawicielstw i instytucji zrównanych z nimi w zakresie przywilejów i immunitetów na mocy ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, jak również członków tych przedstawicielstw, urzędów i instytucji oraz członków ich rodzin, a także innych osób zrównanych z nimi w zakresie przywilejów i immunitetów, jeżeli nie posiadają obywatelstwa polskiego; 2) biblioteki, muzea, archiwa i zabytki uznane przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej za pomniki historii oraz dobra kulturalne, o których mowa w art. 218 ustawy, oraz obiekty wpisane na "listę dziedzictwa światowego" na podstawie Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego, przyjętej w Paryżu dnia 16 listopada 1972 r. (Dz. U. z 1976 r. poz. 190 i 191); 3) zbiory naukowe i artystyczne mające charakter publiczny; 4) świątynie, domy modlitwy oraz pomieszczenia kościołów i innych związków wyznaniowych mających osobowość prawną, wraz ze znajdującymi się w nich przedmiotami przeznaczonymi do wykonywania kultu religijnego; 5) przedmioty wyłączone spod egzekucji stosownie do przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, 1492 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11 i 41), z wyjątkiem narzędzi prostych oraz środków transportowych; 6) parki narodowe i rezerwaty przyrody; 7) przedszkola, domy dziecka, zakłady opiekuńczo-wychowawcze, szkoły specjalne i internaty tych szkół, specjalne ośrodki wychowawcze i szkolno-wychowawcze oraz poradnie psychologiczno-pedagogiczne; 8) urządzenia i sieci telekomunikacyjne: a) ujęte w planach działania, o których mowa w art. 176a ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 2460 oraz z 2020 r. poz. 374, 695 i 875), przewidziane do użycia na potrzeby jednostek organizacyjnych, o których mowa w ust. 2, b) niezbędne do wykonania decyzji nałożonych na przedsiębiorców telekomunikacyjnych przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w trybie określonym w art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne; 9) pojazdy samochodowe niedopuszczone do ruchu po drogach publicznych oraz używane wyłącznie do przewozu wewnątrz zakładu, po przedstawieniu przez posiadacza odpowiednich dokumentów. Nie jest sporne, iż zagęszczarka będącą przedmiotem decyzji nie należy do żadnej z powyższych kategorii. Pełnomocnik skarżącej spółki upatruje natomiast niedopuszczalności przeznaczenia zagęszczarki gruntu na cele obronności kraju w normie wynikającej z art. 25 ust. 6 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 454 z późn. zm.). Zgodnie z powyższą regulacją, emitent obligacji przychodowych nie może zbywać ani obciążać składników majątkowych przedsięwzięcia, z wyjątkiem sytuacji, gdy dokonuje zbycia w ramach prawidłowej gospodarki, nie powodując istotnego zmniejszenia wartości tego przedsięwzięcia. Jak wskazuje się w literaturze powyższym przepisem ustawodawca wprowadził zakazy dotyczące emitenta obligacji przychodów, których celem jest zachowanie majątku przedsięwzięcia w stanie umożliwiającym zaspokojenie roszczeń obligatariuszy przychodowych (tak J. Krzyżykowska [w:] J. Krzyżykowska, A. Piskorz, B. Stępień, P. Szpytka, Ustawa o obligacjach. Komentarz, s. 100; J. Kropiwnicki, Ustawa o obligacjach, Komentarz, s. 88). Sąd stwierdził, że w realiach badanej sprawy przeznaczenie przez organy administracji urządzenia do wykonania świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny nastąpiło na wniosek właściwego Wojskowego Komendanta Uzupełnień - nie zaś w następstwie wniosku czy też innych działań emitenta obligacji przychodowych. Nadto z przywołanego wyżej przepisu ustawy o obligacjach nie wynika, aby wolą ustawodawcy było ograniczanie uprawnień organów publicznych podejmowanych w zakresie obronności kraju. Jeśli chodzi natomiast o wywodzony przez skarżącą spółkę obowiązek rozważenia przydatności zagęszczarki gruntu jako przeznaczonej do świadczeń rzeczowych na rzecz obronności kraju oraz konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie, jakkolwiek co do zasady zgodzić się należy z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej, iż w określonych przepisami okolicznościach organy administracji mogą nie uwzględnić wniosku Wojskowego Komendanta Uzupełnień to jednak brak jest podstaw do przyjmowania aby zaistniały one w badanej sprawie. W szczególności w myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 sierpnia 2004 r. w sprawie świadczeń rzeczowych na rzecz obrony w czasie pokoju (Dz. U. Nr 181, poz. 1872 z późn. zm.) w przypadku przeprowadzenia oględzin przewidzianych w §8 ust. 1 ww. rozporządzenia stwierdzenia nieprzydatności nieruchomości lub rzeczy ruchomych na potrzeby świadczeń wójt, burmistrz albo prezydent miasta odstępuje od nałożenia obowiązku świadczenia i zawiadamia o tym właściwy organ wnioskujący. Niemniej jednak powyższa zasada nie podważa prawidłowości stanowiska organu odwoławczego, iż ocena przez organy przydatności ruchomości na rzecz obrony ma charakter ograniczony. W badanej sprawie organy zweryfikowały, czy urządzenie mieści się w katalogu przedmiotów podlegających wyłączeniu z przekazania na cele obronności. Rozważyły też zarzuty skarżącej co do skutków sfinansowania zakupu zagęszczarki gruntu poprzez emisję obligacji przychodowych. Skarżąca spółka brała też czynny udział w postępowaniu i nie wskazywała w jego toku (ani także na etapie skargi) aby zagęszczarka gruntu uległa: awarii, uszkodzeniu lub wypadkowi. Tymczasem to tego rodzaju okoliczności uzasadniałoby potrzebę przeprowadzenia oględzin i dokonania oceny przydatności urządzenia dla celów obronności. W ocenie Sądu nie wymagała bowiem przeprowadzenia postępowania dowodowego czy też dodatkowych rozważań ocena przydatności dla celów obronności urządzenia budowalnego służącego zwiększaniu gęstości podłoża, albowiem jest ona oczywista. Nie sposób oczekiwać od organu administracji, aby weryfikował szczegółowo do jakich celów w razie wojny lub mobilizacji miałoby zostać użyte przez Siły Zbroje takie urządzenie budowalne jak zagęszczarka gruntu. Nie jest też niezbędne roztrząsanie w uzasadnieniu decyzji planowanego wykorzystania urządzeń budowalnych w takich wyjątkowych sytuacjach, skoro powszechnie wiadomym jest, że Siły Zbrojne w ramach swojej działalności wykonywał i wykonują między innymi prace inżynieryjne i budowalne. Przy czym aktualnie takie zadanie znajduje odzwierciedlenie wprost w treści art. 613 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 655 z późn. zm.). Zgodnie z jego treścią Siły Zbrojne prowadzą działania obronne obejmujące w szczególności rozbudowę inżynieryjną terenu na podejściach i wewnątrz bronionego obiektu. Uznając zatem, iż organy administracji prawidłowo zweryfikowały istnienie podstaw do uwzględnienia wniosku Wojskowego Komendanta Uzupełnień, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. Orzeczenia sądów administracyjnych cytowane powyżej są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.