VI SA/Wa 1286/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W. na uchwałę Rady Gminy w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych 1. stwierdza nieważność § 3 ust. 2 zaskarżonej uchwały; 2. stwierdza nieważność § 2 i § 3 ust. 3 zaskarżonej uchwały w zakresie w jakim przewiduje w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawkę opłaty za zajęcie pasa drogowego przekraczającą [...] zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego; 3. stwierdza nieważność § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały w zakresie w jakim przewiduje roczną opłatę w przypadku umieszczenia urządzeń w pasie drogowym przez okres krótszy niż rok oraz w zakresie w jakim przewiduje w odniesieniu do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawkę opłaty przekraczającą [...] zł za każdy rok umieszczenia tych urządzeń w pasie drogowym; 4. w pozostałym zakresie skargę oddala; 5. zasądza od Rady Gminy w [...] na rzecz W. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2020 r. poz. 612, dalej ,,Uchwała") Rada Gminy w R. (dalej także ,,Organ") ustaliła wysokość stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych. Wojewoda [...] (dalej także ,,Skarżący"), działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r.o samorządzie gminnym (Dz. U.z 2020 r. poz. 713, dalej ,,uosg") składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżył Uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości. Skarżący zarzucił Organowi, że przy przyjęciu Uchwały naruszono art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470, dalej ,,udp"), poprzez: - wprowadzenie w § 3 ust. 2 Uchwały zwolnienia od opłaty za zajęcie pasa drogowego (w formie stawki zerowej) co oznacza podjęcie tej Uchwały bez podstawy prawnej, co narusza art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483, z późn. zm., dalej ,,Konstytucja RP"); - brak pełnej realizacji upoważnienia ustawowego z art. 40 ust. 8 udp poprzez brak określenia stawek opłaty wobec obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w jego ocenie Uchwała jest sprzeczna z prawem. Określenie w § 3 ust. 2 Uchwały stawki zerowej oznacza w praktyce zwolnienie od opłaty, do czego Rada Gminy w R. nie ma upoważnienia ustawowego. Stanowi to zatem istotne naruszenie art. 40 ust. 8 udp oraz art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, który wprowadza zasadę, że organy władzy publicznej (w tym organy samorządu gminy) działają na podstawie i w granicach prawa. Jak podniósł Wojewoda [...] zauważyć należy, że ustawodawca określił w sposób wyraźny przypadki, gdy nie pobiera się opłaty za zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 6a i ust. 6c udp). Wobec braku upoważnienia ustawowego dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do normowania zwolnień od opłaty, uznać należy, że kwestia takich zwolnień jest materią ustawową, a nie materią prawa miejscowego, do którego zaliczamy Uchwałę. Ponadto Skarżący zwrócił uwagę, że Uchwała istotnie narusza art. 40 ust. 8 udp poprzez brak pełnej realizacji upoważnienia ustawowego zawartego w tym przepisie prawa albowiem nie określa stawek opłaty wobec obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Na mocy zaś art. 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1815, z późn. zm., dalej ,,ustawa zmieniająca") wprowadzono nowe brzmienie art. 40 ust. 8 udp obligujące organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego do określania stawek opłat za zajęcie pasa drogowego w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, wskazując jednocześnie stawki maksymalne (0,20 zł, 20 zł). Z kolei art. 29 ustawy nowelizującej zobligował organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego do dostosowania w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej (to jest do dnia 25 stycznia 2020 r.), wysokości stawek opłat określonych w uchwałach, o których mowa w art. 40 ust. 8 udp do ich wysokości ustalonych ustawą zmieniającą, w przypadku gdy obowiązujące stawki są wyższe niż stawki maksymalne wprowadzane niniejszą ustawą. W odpowiedzi na skargę Organ stwierdził, że skarga jest zasadna a nadto podniósł, że w dniu [...] czerwca 2020r. Rada Gminy w R. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zmiany uchwały Rady Gminy w R. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019r. (dalej ,,Uchwała zmieniająca"), uwzględniając zarzuty Wojewody [...]. Organ wniósł w związku z tym o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie w części. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że dostrzega przyjęcie przez Organ Uchwały zmieniającej mocą której zostały zmienione postanowienia Uchwały. Okoliczność ta jednak pozostaje bez wpływu na wynik kontroli działalności administracji dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie w tym znaczeniu, że nie pozbawia Sądu obowiązku orzeczenia w przedmiocie skargi na Uchwałę i nie czyni postępowania sądowoadministracyjnego bezprzedmiotowym. Trzeba mieć na uwadze, że istota sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne sprowadza się do oceny zaskarżonych aktów według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty ich podjęcia. Skład orzekający w niniejszej sprawie zwraca nadto uwagę, że faktyczne skutki prawne uchylenia aktu i stwierdzenia nieważności są odmienne, więc zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ jednostki samorządu terytorialnego w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę (zob. uchwała Trybunału Konstytucyjnego z 14 września 1994 r., W 5/94). Wyrok stwierdzający nieważność uchwały będzie zatem wywierał skutki ex tunc, a zatem z mocą wsteczną od dnia wydania (tak ,,Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" pod red. R.Hauser, M. Wierzbowski, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2019, str. 715). Tak zaś jest w niniejszym przypadku. Uchwała będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie miała zastosowanie do stanów zajęcia pasa drogowego dróg gminnych w R. przed wejściem w życie Uchwały zmieniającej. Z powyższych względów należy uznać, że rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na Uchwałę nie stało się bezprzedmiotowe na skutek wydania Uchwały zmieniającej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 października 2019 r., sygn. akt I OZ 889/18; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 2563/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1290/04). W konsekwencji, w zaistniałej sytuacji dojść może do zastosowania przewidzianej przez ustawodawcę możliwości wzruszenia rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych wydanych na podstawie postanowień Uchwały, których nieważność została stwierdzona wyrokiem sądu administracyjnego (por. art. 147 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej ,,Ppsa"). We wniesionej skardze Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności Uchwały w całości, co w świetle wskazanych powyżej następstw stwierdzenia nieważności uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego (ex tunc) powodowałoby to, że wzruszeniu mogłyby ulec także i te rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, które podejmowane były w oparciu o postanowienia Uchwały, które pozostają zgodne z prawem. Z tych też powodów Sąd, na podstawie art. 147 § 1 Ppsa, ograniczył się do stwierdzenia nieważności paragrafów Uchwały w części tj. tylko w takim zakresie w jakim naruszają prawo, pozostawiając w mocy pozostałe ich postanowienia. Stosownie do postanowienia art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów (art. 94 Konstytucji RP). W konsekwencji art. 40 ust. 1 uosg stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. W art. 40 ust. 8 udp została zaś przewidziana kompetencja dla organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do ustalenia w drodze uchwały dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Wypełniając upoważnienie ustawowe określone w art. 40 ust. 8 udp w związku z art. 40 ust. 1 uosg, Rada Gminy w R. podjęła Uchwałę. Uchwała została podjęta w dniu [...] grudnia 2019r. W dacie podejmowania tej Uchwały przez Organ obowiązywały przepisy udp w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, która weszła w życie w dniu [...] października 2019r. Nie ulega zatem wątpliwości, że Rada Gminy w R. przy podjęciu Uchwały powinna była uwzględnić zmienione przepisy udp. Mocą postanowienia art. 2 pkt 2 lit c ustawy zmieniającej postanowieniu art. 40 ust. 8 udp zostało nadane nowe, następujące brzmienie ,,Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł." Dokonana zmiana art. 40 ust. 8 udp wymagała uwzględnienia w uchwałach organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego określenia stawek za zajęcie pasa drogowego w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w wysokości wskazanej w zmienionym przepisie ustawy. I tak, w odniesieniu do stawek opłat przewidzianych w postanowieniu art. 40 ust. 4 i ust. 6 stawki opłaty nie mogą, w odniesieniu do ww. obiektów i urządzeń, przekroczyć 0,20 zł. za jeden dzień zajmowania pasa drogowego. W art. 40 ust. 4 i ust. 6 udp zostały przewidziane stawki odpowiednio: -za zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w pasie drogowym oraz na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w art. 40 ust. 2 pkt 1-3 udp ( art. 40 ust. 4 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 1 i 4 udp); -za umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 6 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 3 udp). W konsekwencji, jeżeli zajecie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim urządzeń i infrastruktury telekomunikacyjnej następuje w ramach realizacji ww. celów stawka opłaty nie może przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego. Postanowienia uchwał organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego powinny być zatem tak sformułowane aby wysokość ww. stawek w odniesieniu do urządzeń i infrastruktury telekomunikacyjnej nie przekraczała tej wysokości. W zaskarżonej Uchwale wysokość stawek za zajęcia pasa drogowego w celach wskazanych w art. 40 ust. 4 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 1 i 4 oraz art. 40 ust. 6 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 3 udp nie została zróżnicowana dla potrzeb naliczania stawek w odniesieniu do urządzeń i infrastruktury telekomunikacyjnej. W § 2 Uchwały zostały przewidziane następujące stawki za zajęcie 1 m2 powierzchni jezdni pasa drogowego dróg gminnych w celu prowadzenia robót tj. stawki, o których mowa w art. 40 ust. 4 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 1 udp. Wynoszą one za każdy dzień zajęcia: 1)jezdni do 20% szerokości - 3,00 zł, 2)jezdni od 20% do 50% szerokości - 5,00 zł, 3)jezdni powyżej 50 % szerokości - 10,00 zł, 4)chodników, placów utwardzonych, poboczy, pasów zieleni, zatok postojowych i autobusowych, ciągów pieszo-jezdnych - 2,00 zł, 5)pozostałych elementów pasa drogowego niewymienionych w punktach od 1) do 5) - 1,50 zł. W konsekwencji należy stwierdzić, że w odniesieniu do urządzeń i infrastruktury telekomunikacyjnej stawki te w każdym przypadku zajęcia wymienionych elementów pasa drogowego będą wynosić więcej niż to przewiduje przepis art. 40 ust. 8 udp a zatem więcej niż 0,20 zł za jeden dzień zajęcia. Z tego też powodu Sąd uznał za zasadne stwierdzenie nieważności postanowienia § 2 Uchwały w zakresie w jakim przewiduje w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawkę opłaty za zajęcie pasa drogowego przekraczającą 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego albowiem jest ono w tym zakresie niezgodne z art. 40 ust. 8 udp w związku z art. 40 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 udp (punkt 2 sentencji wyroku). Z analogiczną sytuacją mamy do czynienia w przypadku postanowienia § 3 ust. 3 Uchwały w którym Rada Gminy w R. określiła stawki za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (stawka opłaty, o której mowa w art. 40 ust.6 w związku z art. 40 ust. 2 pkt 3 udp.) ustalona została opłata za 1 m2 powierzchni rzutu poziomego obiektu budowlanego lub powierzchni reklamy za każdy dzień zajęcia: 1) obiektu budowlanego - 0,70 zł, 2) reklamy - 2,00 zł. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki te są wyższe niż zastrzeżona w art. 40 ust 8 udp stawka 0,20 zł. za jeden dzień zajmowania pasa drogowego. Z tego też względu Sąd także w tym przypadku stwierdził nieważność § 3 ust. 3 Uchwały w zakresie w jakim przewiduje, w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawkę opłaty za zajęcie pasa drogowego przekraczającą 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego albowiem jest on w tym zakresie niezgodny z art. 40 ust. 8 udp w związku z art. 40 ust. 2 pkt 3 i ust. 6 udp (punkt 2 sentencji wyroku). Stosownie do postanowienia art. 40 ust. 5 udp opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Wysokość stawek opłat z ww. tytułu została przewidziana w § 3 ust. 1 Uchwały zgodnie z którym ustala się roczną opłatę w wysokości 30 zł za 1 m2 powierzchni pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy urządzenia. W postanowieniu tym nie został jednak przewidziany sposób wyliczania opłaty w przypadku umieszczenia urządzenia przez okres krótszy niż rok. W takim przypadku, zgodnie z postanowieniem art. 40 ust. 5 w związku z art. 40 ust. 8 udp opłata powinna być obliczana proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. Niewprowadzenie wspomnianej reguły naliczania opłaty w przypadku umieszczenia urządzenia przez okres krótszy niż rok powoduje, że postanowienie § 3 ust. 1 Uchwały pozostaje w sprzeczności ze wspomnianymi przepisami udp przewidując jedynie stawkę roczną i nie wprowadzając proporcjonalnego wyliczanie wysokości ww. stawki w przypadku umieszczania urządzeń przez okres krótszy niż rok. Z tego też względu Sąd stwierdził nieważność tego postanowienia Uchwały w zakresie w jakim przewiduje roczną opłatę w przypadku umieszczenia urządzeń w pasie drogowym przez okres krótszy niż rok (punkt 3 sentencji wyroku). Ponadto,w przypadku omawianego postanowienia Uchwały, nie została także prawidłowo zakreślona maksymalna wysokość pobieranej opłaty rocznej w odniesieniu do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, która w tym przypadku nie powinna przekroczyć 20 zł. a została przyjęta na poziomie 30 zł. dla wszystkich urządzeń. W konsekwencji postanowienie Uchwały pozostaje niezgodne z przepisem art. 40 ust. 8 w związku z art. 40 ust.5 udp. Z też powodu Sąd stwierdził nieważność § 3 ust. 1 Uchwały w zakresie w jakim przewiduje w odniesieniu do urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawkę opłaty przekraczającą 20 zł za każdy rok umieszczenia tych urządzeń w pasie drogowym (punkt 3 sentencji wyroku). Stosownie do postanowienia § 3 ust. 2 Uchwały ,,za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń sieci wodociągowych i kanalizacyjnych oraz ich przyłączy ustala się roczną stawkę opłat w wysokości 0 zł za 1 m2 powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy umieszczonego urządzenia". Sąd podziela stanowisko Skarżącego, że w takim przypadku nie doszło do wskazania wymaganej stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego ale nastąpiło zwolnienie z obowiązku jej uiszczenia w odniesieniu do umieszczanych w tym pasie urządzeń sieci wodociągowych i kanalizacyjnych oraz ich przyłączy. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] maja 2014r. ,,ustalenie przez Radę Miasta stawki 0 zł za zajęcie jednego 1 m² pasa drogowego jest równoznaczne ze zwolnieniem z tej opłaty, z zaniechaniem jej naliczenia. Takiemu celowi nie mogło służyć upoważnienie zamieszczone w art. 40 ust. 8 u.d.p. i sformułowanie w art. 40 ust. 3 tej ustawy, "za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę", które wskazuje, że zajęcie związane jest z obowiązkiem odpłatności, czyli z wymiernym wydatkiem finansowym, którego wysokość, stosownie do art. 40 ust.11 ustawy, ustala w drodze decyzji właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Jej pobieranie jest obligatoryjne z konkretnym przeznaczeniem. To prowadzi do wniosku, że ustalenie wysokości stawki opłaty na poziomie 0 zł równoważne jest z zaniechaniem pobierania tej opłaty na terenie miasta i gminy, co oznacza zniesienie obowiązku nałożonego przez ustawę, jak również zaniżeniem wysokości środków, które winny być wydatkowane na poprawę bezpieczeństwa na drogach." (sygn. akt. II GSK 437/13; zob. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Gorzowa Wielkopolskiego z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 867/10). W konsekwencji należy wnioskować, że Organ zaniechał poboru opłat z powyższego tytułu w sytuacji gdy przepisy prawa nie uprawniają organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do wprowadzenia takiego zwolnienia. Delegacja dla tych organów do przyjęcia uchwały ustalającej stawki opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg, których jednostka samorządu terytorialnego jest zarządcą (tj. przepis art. 40 ust.8 udp) nie wyposaża ich we wspomniane uprawnienie. Takiego uprawnienia nie można także wyprowadzić z innych przepisów udp. Przyjęcie zatem w § 3 ust. 2 Uchwały rocznej stawki opłat w wysokości 0 zł za 1 m2 powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia sieci wodociągowych i kanalizacyjnych oraz ich przyłączy, czyli w istocie zwolnienie z obowiązku uiszczania opłat z powyższego tytułu, nie znajduje potwierdzenia w ww. przepisach udp. W tym stanie rzeczy Rada Gminy w R. przyjmując takie postanowienie naruszyła przepis art. 40 ust. 8 udp. Z tego powodu Sąd stwierdził nieważność § 3 ust. 2 Uchwały jako przyjętego z przekroczeniem delegacji przyznanej Organowi do wydania uchwały określającej wysokość stawek za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego drogi gminnej (punkt 1 sentencji wyroku). W tym stanie rzeczy Sąd postanowił, na podstawie art. 147 § 1 Ppsa, stwierdzić nieważność części postanowień Uchwały i to w zakresie w jakim w sposób wskazany w sentencji wyroku, naruszają obowiązujące przepisy prawa. W pozostałym zakresie skarga zasługiwała na oddalenie. Postanowienia Uchwały w zakresie niewskazanym przez Sąd w wyroku, nie naruszają bowiem przepisów prawa, które wymagałoby stwierdzenia nieważności Uchwały także w pozostałej części. Sąd nie dostrzegł też innych uchybień, które obligowałby go do stwierdzenia nieważności Uchwały w całości. O kosztach postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art.200, art. 205 § 2 i art. 209 Ppsa.