II SAB/Wr 1540/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn w dniu 5 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w sprawie ze skargi Y. L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w wysokości 700 zł (siedemset złotych). UZASADNIENIE W dniu 20 XII 2021 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, przesłana przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: organ), skarga Y. L. z dnia 15 XI 2021 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarga została wniesiona za pośrednictwem organu drogą elektroniczną. W odpowiedzi na skargę – wniesioną w postaci papierowej - organ wyjaśnił, że akta sprawy zostały przekazane do tutejszego sądu wraz ze skargą złożoną uprzednio przez skarżącego w dniu 3 III 2021 r. Przy odpowiedzi na skargę organ nadesłał zaś wyłącznie dokumenty dołączone do akt sprawy po przekazaniu oryginału akt administracyjnych do Sądu. Pełnomocnik organu został wezwany pismem z 10 V 2022 r. do nadesłania na elektroniczną skrzynkę podawczą sądu podpisanej odpowiedzi na skargę za pomocą kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu osobistego lub podpisu zaufanego w formie dokumentu elektronicznego oraz do przesłania kompletnych i uporządkowanych akt sprawy. Z akt sprawy wynika, że wezwanie zostało doręczone w dniu 10 V 2022 r. (k. 41 akt sądowych), jednak pozostało ono bezskuteczne. Wobec powyższego, zarządzeniem z 12 VII 2022 r. Sąd ponownie wezwał organ do nadesłania odpowiedzi na skargę uwierzytelnionej podpisem elektronicznym oraz akt sprawy w terminie 7 dni z jednoczesnym pouczeniem o możliwości wymierzenia grzywny, co również pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 112 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 55 § 3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. W myśl art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Skargę wniesioną za pośrednictwem konsula oraz skargę na decyzję wydaną przez ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 XII 2013 r. o cudzoziemcach, minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jej otrzymania odpowiednio przez ministra właściwego do spraw zagranicznych albo konsula. Stosownie zaś do art. 62 pkt 1 p.p.s.a., przewodniczący wydziału lub wyznaczony sędzia zarządza skompletowanie akt niezbędnych do rozpoznania sprawy, a w razie potrzeby także innych dowodów. Zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przepis art. 112 p.p.s.a. znajduje zastosowanie w przypadku uchylania się organu od zastosowania się do postanowień sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania, gdy organ ten pomimo braku przeszkód faktycznych lub prawnych, świadomie nie realizuje postanowień sądu. Jedyną materialnoprawną przesłanką ukarania organu grzywną, wynikającą z art. 112 p.p.s.a., jest niezastosowanie się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego wydanych w toku prowadzonego postępowania. Ocena, czy zachodzi konieczność wymierzenia grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu w przypadku stwierdzenia, że wydane wcześniej postanowienie lub zarządzenie nie zostało przez organ zrealizowane (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 III 2021 r. I OZ 36/21, z 27 IX 2006 r. II OZ 1002/06 oraz z 17 III 2009 r. II OZ 241/09, publ. - CBOSA). W realiach niniejszej sprawy organ wraz ze skargą nadesłał niekompletne akta administracyjne, stanowiące jedynie niewielki wycinek całości. Tymczasem, wbrew twierdzeniom organu, tutejszy Sąd nie jest w posiadaniu akt administracyjnych, bowiem zostały one organowi zwrócone pismem sądowym z dnia 28 XII 2021 r. Nadto, jak wynika z § 3 ust. 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 V 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1003) skargę lub odpowiedź na skargę sporządzoną w formie dokumentu elektronicznego organ przekazuje do elektronicznej skrzynki podawczej sądu. W przypadku gdy forma lub postać skargi i odpowiedzi na skargę różnią się, organ, przekazując dokument elektroniczny, załącza uwierzytelnioną kopię, w formie dokumentu elektronicznego, skargi lub odpowiedzi na skargę sporządzonej w postaci papierowej. W takim przypadku kopię skargi lub odpowiedzi na skargę, w formie dokumentu elektronicznego, uwierzytelnia się kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub podpisem zaufanym. Dwukrotne wezwania kierowane do pełnomocnika organu mające oparcie w ww. przepisach pozostały bez odpowiedzi. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaistniała dostateczna podstawa do wymierzenia organowi grzywny w wysokości 700 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze charakter sprawy będący przedmiotem skargi (przewlekłe prowadzenie postępowania), okres uchybienia terminowi przekazania skargi oraz fakt, iż organ nie nadesłał kompletnych akt sprawy oraz nie udzielił odpowiedzi na skargę w formie przewidzianej w przepisach prawa. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 112 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji