II OZ 846/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 2 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 815/06 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia zażalenie oddalić. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił P. L. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W treści uzasadnienia swego postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem [...] części budynku mieszkalno-usługowego o pow. [...] m² położonego w U., oraz właścicielem mieszkania o pow. [...] m². Skarżący posiada też oszczędności w wysokości [...] złotych a jego miesięczny dochód wynosi [...] złotych z tytułu umowy o pracę. Żona skarżącego uzyskuje dochód miesięczny w wysokości [...] zł a nadto posiada mieszkanie o pow. [...] m², które stanowi jej majątek odrębny. Pełnoletnie dzieci skarżącego są właścicielami samochodu marki [...] z 2003 r. Skarżący nie wskazał natomiast okoliczności rodzących konieczność poniesienia dodatkowych wydatków. W ocenie Sądu I instancji P. L. jest więc w stanie ponieść koszty sądowe w postaci wpisu od skargi kasacyjnej w sprawie i z tych względów na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej p.p.s.a. – odmówiono przyznania prawa pomocy skarżącemu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. L., i wniósł o jego uchylenie. Skarżący za podstawę swojego zażalenia wskazał zarzut naruszenia art. 246 § 1 i § 2 p.p.s.a. przez uznanie, że przesłanki do uzyskania prawa pomocy nie zostały spełnione. Nadto skarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem w opinii skarżącego nie wyjaśnia w wystarczający sposób motywów rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że uzyskiwany przez niego dochód jest niewielki a koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym bardzo wysokie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie strony skarżącej nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Mając na uwadze treść powołanego art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie udowodnił zaistnienia przesłanek uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. We wniesionym zażaleniu skarżący także nie wskazał na istnienie takich okoliczności, które pozwalałyby na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji, co do sytuacji materialnej strony skarżącej. Stwierdzić należy także, że wbrew zarzutowi zażalenia, uzasadnienie Sądu pierwszej instancji odpowiada normie ustanowionej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zwięźle przedstawił stan faktyczny wynikający z wniosku strony, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji niniejszego postanowienia.